دیوان بیدل شیرازی/جور سلطان

خورشید

جور سلطان از بیدل شیرازی

شمع انجمن

دیوان بیدل شیرازی

هستی خود را جملگی در عشق جانان سوختم		کالای تن را سر به سر از آتش جان سوختم
گر برق حسن دلبران آتش زند در دل نهان		من زآتش عشق بتان پیدا و پنهان سوختم
از آب چشمم سر بسر دریا شده هر بوم و بر		خود با که گویم این خبر کز موج و طوفان سوختم
هم درد و هم درمان منم هم موج و هم طوفان منم		گویم به که سلطان منم کز جور سلطان سوختم
از تابش آن آفتاب چون خانۀ تن بد حجاب		تا مهر تابد بر خراب خانه ز بنیان سوختم
غم گشت عیش شادیم زندان بود آزادیم		آمد خراب آبادیم چون بند و زندان سوختم
هم پایه هم ایوان منم خورشید نور افشان منم		دل هر چه می جست آن منم تا هر چه خرمن سوختم
تا آنطرف زین جو شدم او من شد و من او شدم		لا بودم الّاهو شدم یکباره امکان سوختم
گه در شجر کردم ظهور گه جلوه گاهم کوه طور		شد ظلمت من عین نور تا کفر و ایمان سوختم
نار خلیل از خوی من نور سلیم از روی من		زنده مسیح از بوی من تا خود تن و جان سوختم
بیدل سراپا جان شدم وز لبس تن عریان شدم		چون آتش سوزان شدم از جان عریان سوختم

***