دیوان بیدل شیرازی/وصل رخ

اهل ریا

وصل رخ
از بیدل شیرازی

حالت هشیاران

گر دست دهد از بخت وصل رخ جانانم		این جان که به کف دارم در پای تو افشانم
از دست نگارینش وز آن لب شیرینش		جامی دو سه بر گیرم بوسی دو سه بستانم
ساقی قدحی در ده زان آب نشاط انگیز		تا بو که زنم آبی بر آتش سوزانم
زلف تو چو چوگانست دل در خم او چون گوی		مجروح دلی باشد از زخمه ی چوگانم
هیچ افتدت از یاری کائی به برم باری		وین دود که از دل خاست بنشینی و بنشانم
بر خیزی و بر خیزم در دامنت آویزم		بگشائی و بگشایم بفشانی و بفشانم
تو تکمه ی لعل از بر من عقده ی غم از دل		تو تنگ شکر از لب من گل به شبستانم
گر رشته تو بگسستی من مهر نه ببریدم		ور عهد تو بشکستی من بر سر پیمانم
از لطف گرم خوانی وز قهر گرم رانی		چون بنده ی خود دانی سر بر خط فرمانم
با من تو اگر سازی از غم اگرم سوزی		چون رو به تو آوردم روی از تو نگردانم
گر تیر زند دلبر از سینه سپر سازم		باشد که گشاید دل زان غنچه ی پیکانم
سودای سر زلفش هوش از سر بیدل برد		جمعیت خاطر نیست زان زلف پریشانم

***

منوی ناوبری