دیوان بیدل شیرازی/زحمت و الم

مکتب دوستی

زحمت و الم از بیدل شیرازی

پرتو خورشید

دیوان بیدل شیرازی

دوشم به خواب بود در آغوش آن جمال		اين دولتم به خواب دهد دست با خيال
دل طالب وصال تو چون خسته بر طبيب		جان شايق لقای تو چون تشنه بر زلال
تا دوست همنشين شودت شمع سان بسوز		تا يار لب به لب نهدت نی صفت بنال
از گوش تا سخن شنوی پنبه ای بكش		از چشم تا كه خواب رود ديده ای بمال
ای آنكه پای بست غروری و كبر و ناز		از اين دو روزهٔ دولت دنيا به خود مبال
آخـــر نـه باد برد همــــــه مال كيقباد		آخر نه خاك خورد همه مال پور زال
هان ای پسر به هوش كه نفريبدت جهان		كان پير سالخورد و توئی طفل خردسال
دل سيـــر نامدت ز مكانيـــكه اندر آن		زاندم كه پای خويش نهادی تو تا بحال
چيزی نديده ای به جز زحمت و الم		كاری نكرده ای به جز ورز و يا وبال
در بزم عشق آی كه عيشی است بی قصور		در كنج فقر باش كه ملكی است بی زوال
بیدل ز نقش بگذر و نقّاش را طلب		تا كی به بند خطی و تا كی اسير خال

***