دیوان بیدل شیرازی/مـــرغ دل

منــع سجـــده

مـــرغ دل
از بیدل شیرازی

مـه نو

ســر و کارم به ســر زلف کســی افتادست		که در آن دام چو من بسته بسی افتادست
ناله ای میرســدم با اثر از سینه به گوش		مـــــرغ دل باز مگـــر در قفســی افتادست
این بود شعلۀ عشق تو که در سینۀ ماست		آتشـــی را که به خاشـاک و خسی افتادست
یا بـود وادی ایمــن که در آن مــوسی را		از ره دور نظــــــــر بـر قبســـی افتادست
گشــت بیـدار مگـر بخــت کـه شهبــازی را		میـــل خاطــــر به شـــــکار مگســی افتادست
جان رسـید اسـت بلب در غـم او بیدل را		کار این خستـــه به آخــــر نفســی افتادست

***

منوی ناوبری