دیوان بیدل شیرازی/منــع سجـــده

بـــزم هشـــیاران

منـــع سجــده
از بیدل شیرازی

مـــرغ دل

به هر صحیفه که حرفی ز عشق عنوان شد		هـــزار مشــکل اگـــر بیــش بود آســان شد
عجـــب مــدار هـمــانا کـــه از محــبت بــود		خلیــــــل آتـش نمـــرودش ار گلســــــتان شد
فزون بود غمش از بحر و دل کم از قطره		به حیرتم که چسان قطره را جای عمان شد
مگـــر ادیب حـــدیثی ز عشـــق کـــرد بیــان		کـــه پیــــر عقل برش کودک سبق خوان شد
به تنگنـــای عــدم خــون غمــش نمی گنجیـــد		فضـــای ســـاحت امکــــانش جــای جولان شد
چه باده بود که شیطــان چو ســاغری نوشید		نخســت تا بـــه ابــد مســـت نشـــئه آن شد
مگـــو بلیـــس به جـــز خـــواهش خدای گزید		که خـــود ارادۀ حـــق بر خلاف فــرمان شد
رضـــای دوســت چـــو در آتش جهنـــم دیــد		عـــذاب عــذب بر او همچـو باغ رضوان شد
ز عشـــق غیـــرتش از غیر منـــع سجــده نمود		اگــر چــه رانده شد از در برای جـانان شد
ترا کــه نیســت خبـر بیدل از حقیقت حــال		مگیـــر خــرده کـه این یک چـرا نشـد آن شد

***

منوی ناوبری