دیوان بیدل شیرازی/سپــاه مـــژگــان

آئینـــه

سپــــاه مـــــژگان از بیدل شیرازی

بلا کشـــان

دیوان بیدل شیرازی

در جــــــــام نــه می مــــــدام دارد		خون خلقــــــی به جـــــام دارد
جان بر سر دست و جام بر کف		تازین دو ســــر کـــــــدام دارد
در شهــــــر قیـــامتیســــت بر پــــــا		گــــویا مـــــه من قیـــــام دارد
چشـــــم سیـــــه و سپــــاه مـــــژگان		ترکی ســــر قتـــــل عام دارد
زنهــــــار مخـــــور فــــــریب خــالش		کین دانـــــه هـــــزار دام دارد
در شهـــــــر که دیــــده است هرگز		بالا کــــه بــلای عـــــام دارد
یا آنکـــــــه شنیـــــــده اســت ماهـــی		کـــو طـــــرّۀ مشــــــکفام دارد
یک بوســــه از آن دو لعــل شیرین		گفتم که دل از تو کام دارد
آن ســــــوختــــــــۀ اسیــــــــر گفتـــــا		تا چنـــد خیـــال خــــــام دارد
بـــــر درگـــــــه او گـــــــداست ناچار		هر خواجـــه که احتشــام دارد
ابــــــــروی تو یا خــــــــدیو آفــــــاق		تیــــــغ از پی انتقـــــــام دارد
آنـــــــرا که نه نـــام و نه نشــانست		از بنــــــــدگی تـــو نـــام دارد
از همســـــــری با سگــــــــــانت بیدل		چنـــدیســـت که احتـــــرام دارد

***