دیوان بیدل شیرازی/نای طلب

سرخ گل

نای طلب از بیدل شیرازی

پیر عقال

دیوان بیدل شیرازی

این نه رویست و نه مویست که روزست و شب است		روز و شب را به هم آمیخته وین عجب است
پــــــرتو مــــــاه اگـــــــر مکتســــــب از خورشــــــید است		پــــــــرتو مهـــــــــر ز ماه رخ تو مکتسب است
در غمت دیــــــــدۀ گـــــــــــــریان دل بـــــــــــــــریان دارم		آبم از ســـــر شد و در سینه هنوزم لهب است
آه از آنروز که بی پـــــــــرده نمایـــــــــد رخســـــــــــــار		او کـه بس پرده دریده است همان محتسب است
گـــــر چه خــــــوبان ز همـــــــه خلق جهان منتخبنـــــــــد		ماه من از همـــــــه خـــــوبان جهان منتخب است
جــز غــــم عشـــــــــــــق نـدیـــــدم که بیــــــآرد شـــــــادی		کوه کوهـــــم غـــم دلــدار و دلم در طرب است
تــــــــرک او باز مگــــــــــر از پی یغمـــــــــا برخاســـــت		که دگر فتنــــــــه میان عجمســــت و عرب است
نه ترا رحـــــــــــــــــــــم که آیی به ســـــــــر بالینــــــــــم		نه مرا طاقت صبـر است و نه نای طلب است
خود چه داننـــــد طبیبــان که چــــــه بر ما گـــــــــــــذرد		حال بیمار از آن پرس که در تاب و تب است
این بود گلشــــــن فــــــــردوس و یا رخســـــــار اســــــت		وین بود چشـــــــمۀ تســـــنیم و یا لعل لب است
گــــــــــــــر چه یارم به بر و خــــــانه ز اغیار تهیست		کام دل جســـتن ازو لیک به شـــــــرط ادب است
نبود جامـــــــــــــۀ گلگــــــــــــــون به برم دلبــــــــــــر من		کشــــته مســکین دگر بیدل او خون به تن است

***