دیوان بیدل شیرازی/سرخ گل

صحبت فرمانفرما

سرخ گــل از بیدل شیرازی

نای طلب

دیوان بیدل شیرازی

بهار است و گشت گلستان خوشست		گلســــــتان به فصـــل بهـــاران خوشست
می ســــــرخ در موســـم سرخ گــل		ابا دلبـــــــری نار پســــــــــتان خوشست
خردمنــــــــد مردم نماند به کــــــــــاخ		که در فــرودین باغ و بستان خوشست
چو شد سبـــــز همچون زمرد زمین		می لعـــل با ســــــبز خطــــان خوشست
به یاد لب لعــــل جـــــــان بخش او		مئی همچــــــو لعــــل بدخشــان خوشست
چو بر شــــاخ گل غنچه بگشود لب		مـــزیدن لب لعـــــــل جـــــانان خوشست
چو بر گلبنــــــی گــل شکفتـن گرفت		گـــــــرفتن بـه بـر گلعــــــذاران خوشست
چو سر زد ز گل سنبل پیــچ پیـچ		به کف آن سر زلف بی جان خوشست
چو بیــدار شد چشم نرگس ز خواب		به خواب آن دو جادوی فتـان خوشست
اگــــــر مطـــــربی نیستم گـــــو مباش		مرا نغمــــــۀ صــوت مرغـــــان خوشست
بنوش و بنوشــــــان می خوشـــــگوار		که می خوردن از دست مستان خوشست
همــــــی گویـدم می پرســــــــتی مکن		بهل کافـــــــری را که ایمـــــان خوشست
مـــــــرا با تو ای شیخ پیکار نیست		تــرا این خوشست و مــرا آن خوشست
دل از صحبت زاهـــــــدانم گــــــرفت		کنـــــاری ازین خود پرســـــتان خوشست
مرو یک تنــــه سوی صحرا و باغ		کــــــه با یار دلبنـــــــــــد یاران خوشست
بود بیدل ی هـــر کجـــــــا دلبریســـــت		زبر دســت با زیر دســـــــــتان خوشست
مرا همچـــــــو زندان اســـکندر است		چه حاصــــــل که ملک سلیمان خوشست
به درگاه شـاهی کشـم رخت خویش		کـــــــه با پاســـبانیش کیـــــــوان خوشست
جهـــــــاندار فتحعــــــــلی پادشـــــــــــاه		که از عــــــدل او جمله ایران خوشست
خـــــداوند او را معـین است و یار		جـهان چون ازو خوش جهانبان خوشست

***