دیوان بیدل شیرازی/آه شرر بار

خلوت یار

آه شرر بار
از بیدل شیرازی

مکان گنج

تن اگر خاك شدم از غم هجر تو چه باك		خاك را جان دهی ار پاي نهی بر سر خاك
مردم از دوریت ای دوست به فریادم رس		ان فی هجرك موتی و حیاتی بلقاك
دل اگر حسن تو خواهد ز من القلب لدیك		كه در اين آب حیاتست و در آن زهر هلاك
باكم از مرگ نباشد كه لبت جان بخشاست		بیمم از زهر نباشد كه به دستم تریاك
بنشاند مگرم اشك روان آتش دل		ورنه از آه شرر بار بسوزم افلاك
وصف حسن تو ندانم كه برونی ز اوهام		درك ذاتت نتوانم كه فزونی ز ادراك
از عدم عشق تو آورد جهانی به وجود		از جهان نام و نشان هیچ نبودی لولاك
همه در حسن تو حیران و ترا می طلبند		از ثری تا به ثریا ز سمك تا بسماك
همه در دام هوائیم و تو زین دام آزاد		همه آلودهٔ نفسیم و تو ز آلایش پاك
گر رها كرد دلم را سر زلفش نشگفت		خود نه هر صید سزاوار بود بر فتراك
تو چو خورشید منیری و فروغم ذره		تو چو دریای محیطی و وجودم خاشاك
من و من بعد جدائی ز جنابت هیهات		بیدل و دوری ازین پس ز حضورت حاشاك

***

منوی ناوبری