دیوان بیدل شیرازی/شب هجر

جمال تو

شب هجر از بیدل شیرازی

محبت

دیوان بیدل شیرازی

ترک مستش دل از انسان که به آسان ببرد		مشکل از خنجر مژگانش کسی جان ببرد
هندوی زلف تو دلهای مسلمانان برد		کافری بین که چسان دل ز مسلمان ببرد
پای هر دل که به زنجیر کندش آن سر زلف		می کشد تا به سر چاه زنخدان ببرد
یوسفی را تو شنیدی که به زندان بردند		یوسفی بین که دل خلق به زندان ببرد
سر زد از لعل لب او خط مشکین آری		دیو و انگشتری از دست سلیمان ببرد
کیست کز دوست سلامی به بر ما آرد		یا پیام من دل خسته به جانان ببرد
هدهدی کو که تواند بر بلقیس زمان		نامه ای سوی ری از ملک سلیمان ببرد
گوید از مهر به آن ماه که از ما نبرید		ا ی که رونق رخت از ماه درخشان ببرد
سنبل از شرم به گل باز فرو دزدد سر		بوئی از زلف تو باد ار به گلستان ببرد
آسمان باز ترا کاش به شیراز آرد		یا ز شیراز مرا جانب طهران ببرد
دوش میگفت خیالت به سر بالینم		مشکل این خسته به پایان شب هجر را ببرد
چارهٔ درد چو اندک بود آسان مگیر		چون فزون گشت کسی مشکل ازو جان ببرد
بیدل این سیل که از دیده به دامان جاریست		نه شگفت است اگر خانه ز بنیان ببرد

***