گلشن فردوس بیدل شیرازی

تا یکی زلف به رخساره پریشان داری

دل سودازدگان بی سر و سامان داری

روی بنمای و بپوشان رخ خورشید ز شرم

ای که از روی چو مه مهر درخشان داری

باغ اگر سرو و گل و سنبل و ریحان دارد

تو قد و زلف و خط و عارض تابان داری

بنگر آینه و گلشن فردوس ببین

ای که در دل هوس روضۀ رضوان داری

صورتی باید و معنی که شود حسن تمام

تو پری روی همین داری و هم آن داری

منع از می کنی و عشق بتان خاصه بهار

کافرم من اگر ای شیخ تو ایمان داری

گل به بار آمد و معشوقه به بر ساقی مست

فرصت از دست مده هر قدر امکان داری

باده مینوش و بنوشان و بده جام بگیر

دور ساقیست چه اندیشه ز دوران داری

دود آه تو ز افلاک گذشت آتش عشق

چند آخر به دل سوخته پنهان داری

جان اگر رفت ز تن گو برود باکی نیست

غم جان چند خوری گر غم جانان داری

سوخت برق اجلت خرمن هستی و هنوز

چشم بیدل به ره قطرۀ باران داری

در ویکی‌پدیا موجود است:

گلشن فردوس بیدل شیرازی

M rastgar ‏۱ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۶ (UTC)––––