| گلشن ما چون رخ جانان ماست |
|
گلستان بی روی او زندان ماست |
| چون خلیل او شدم از جان و دل |
|
نار نمرودی گل و ریحان ماست |
| رخش همت چون به جولان آوریم |
|
عرصۀ کون و مکان میدان ماست |
| روزی ما گر چه آمد خون دل |
|
لیک عالم ریزه خوار خوان ماست |
| خاک راهیم گر چه لیکن نه رواق |
|
خـــاکروب درگـــه ایوان ماســـت |
| روز و شب حیران و سرگردان چو گوی |
|
نه فلک اندر خم چوگان ماست |
| بر محبت کش به فرمان اندریم |
|
هر چه در گیتیست در فرمان ماست |
| زآه آتشــبار ما پـیدا بــود |
|
کآتشـــی پنهــان زما در جــان ماســت |
| گر چه سلطانیم در اقلیــم جــان |
|
بنــدۀ عشــقیم و او ســلطان ماســت |
| قصّــۀ بیدل به عــالم شد مثــل |
|
دور مجنــون طــی شد و دوران مـاســت |
M rastgar ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۲۶ (UTC)
