برنامه عمرانی اول: تفاوت میان نسخهها
Bellavista (گفتگو | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Bellavista (گفتگو | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
برنامه عمرانی اول<ref>[[قوانین برنامههای عمرانی کشور مصوب مجلس شورای ملی]]</ref> | برنامه عمرانی اول<ref>[[قوانین برنامههای عمرانی کشور مصوب مجلس شورای ملی]]</ref> | ||
پیش از جنگ جهانی دوم رضا شاه بزرگ طرحریزی یک برنامه درست برای رشد اقتصادی و اجتماعی ایران را در پیش داشتند و به فرمان رضا شاه بزرگ | پیش از جنگ جهانی دوم رضا شاه بزرگ طرحریزی یک برنامه درست برای رشد اقتصادی و اجتماعی ایران را در پیش داشتند و به فرمان رضا شاه بزرگ پروژه شورای اقتصادی بنیان گزارده شد. شورای اقتصادی نخستین نشست خود را روز پنچشنبه ۲ اردیبهشت 1316 تشکیل داد و از آن پس نشست های شورا در دفتر نخستوزیر انجام یافت. یکی از نخستین پروژه های شورای اقتصاد به فرمان رضا شاه بزرگ به راه انداختن ذوبآهن بود. شورا زمینه ساختن ذوبآهن ایران چیدند و سپس شورای اقتصاد با همکاری نمایندگان دماگ - کروپ آلمان، قرارداد ذوبآهن در کرج را امضا کردند. | ||
کوتاهی پس از برپایی شورای اقتصادی در شهریور ماه ۱۳۲۰ ارتش شوروی و بریتانیا، ایران را اشغال کردند<ref>[[اشغال ایران به وسیله ارتش بریتانیا و شوروی]]</ref> در دوره جنگ جهانی دوم و اشغال ایران، به سبب هزینههای ارتش متفقین در ایران ، قوه خرید حارجی معتنابهی به فرم نقره و طلا و ارز به دست آورده و تنها در بانک مرکزی مسکو نزدیک به یازده تن شمش طلا و در همین اندازه طلا در بانک لندن به حساب بانک ملی ایران پسانداز شده بود که ارزش آنها با اندوختههای نقره و ارز به نرخ بینالمللی سال ۱۳۲۵ نزدیک به ۵۸۰۰ میلیون ریال بعنی ۱۸،۵ برابر ارزش پسانداز ارزی ایران در سال ۱۳۱۹ و وجود چنان اندوخته سرشار ارزی بود که بار دیگر اندیشه بازسازی و گسترش و طرح برنامه عمرانی را نیرو بخشید. | |||
احمد قوام در آغاز سال ۱۳۲۵ به دستور شاهنشاه برای ایجاد موازنه و تعادل میان پسانداز ارزی و وضع اقتصادی کشور دو کار پایهایی انجام داد. نخست بهبود وضع کارخانجات دولتی که به دست [[رضا شاه بزرگ]] ساخته شده بودند و در درازای اشغال ایران به وسیله ارتشهای شوروی و بریتانیا و امریکا از کار افتادند مانند کارخانههای بافندگی و قند وسیمان و غیره. دوم اینکه یک برنامه برای گسترش اقتصاد کشور. | احمد قوام در آغاز سال ۱۳۲۵ به دستور شاهنشاه برای ایجاد موازنه و تعادل میان پسانداز ارزی و وضع اقتصادی کشور دو کار پایهایی انجام داد. نخست بهبود وضع کارخانجات دولتی که به دست [[رضا شاه بزرگ]] ساخته شده بودند و در درازای اشغال ایران به وسیله ارتشهای شوروی و بریتانیا و امریکا از کار افتادند مانند کارخانههای بافندگی و قند وسیمان و غیره. دوم اینکه یک برنامه برای گسترش اقتصاد کشور. | ||
| خط ۱۹: | خط ۲۱: | ||
برای بهبود وضع کارخانههای دولتی بانک صنعتی و معدن ایران بنیاد شد و همه سازمانهای اقتصادی و یکانهای صنعتی دولت، غیر ار صنعت نفت و انحصار دخانیات و راهآهن دولتی و سیلوها، در سیستم بانک صنعتی و معدن ایران | برای بهبود وضع کارخانههای دولتی بانک صنعتی و معدن ایران بنیاد شد و همه سازمانهای اقتصادی و یکانهای صنعتی دولت، غیر ار صنعت نفت و انحصار دخانیات و راهآهن دولتی و سیلوها، در سیستم بانک صنعتی و معدن ایران | ||
یک جا شد و برای ساماندهی و نوشتن برنامه گسترش اقتصادی هیاتی به نام کمیته برنامه بنیان شد تا بر پایه برنامه وزارتخانهها، برای هفت سال آینده یک برنامه پوششی گردآوری و نوشته شود . کمیته برنامه پس از کنکاش (مشاوره) و بررسی یک برنامه ۶۲ میلیارد ریالی نگاشت و چون توانایی مالی کشور برای اجرای آن برنامه بسنده نمی کرد، اعضای کمیته برآن شدند که با گرفتن وام خارجی، بخشی از پول و اعتبارهای مورد نیاز برای انجام برنامه هفت ساله اول را فراهم آورند. دولت ایران با بانک بینالمللی ترمیم و توسعه<ref>[[قانون اجازه افزایش سهمیه ایران در صندوق بینالمللی پول و بانک بینالمللی ترمیم و توسعه]]</ref> تماس گرفت و بانک بینالمللی برای بررسی درخواست وام ایران، از دولت خواست که پروژه ها و برنامه های خود را به بانک بدهند. <ref>[[مذاکرات مجلس شورای ملی ۲۶ فروردین ۱۳۲۷ نشست ۵۷#- طرح لایحه افزایش سهمیه دولت در بانک بین المللی پول|طرح لایحه افزایش سهمیه دولت در بانک بین المللی پول مجلس شورای ملی ۲۶ فروردین ۱۳۲۷ نشست ۵۷]]</ref> | یک جا شد و برای ساماندهی و نوشتن برنامه گسترش اقتصادی هیاتی به نام کمیته برنامه بنیان شد تا بر پایه برنامه وزارتخانهها، برای هفت سال آینده یک برنامه پوششی گردآوری و نوشته شود . کمیته برنامه پس از کنکاش (مشاوره) و بررسی یک برنامه ۶۲ میلیارد ریالی نگاشت و چون توانایی مالی کشور برای اجرای آن برنامه بسنده نمی کرد، اعضای کمیته برآن شدند که با گرفتن وام خارجی، بخشی از پول و اعتبارهای مورد نیاز برای انجام برنامه هفت ساله اول را فراهم آورند. دولت ایران با بانک بینالمللی ترمیم و توسعه<ref>[[قانون اجازه افزایش سهمیه ایران در صندوق بینالمللی پول و بانک بینالمللی ترمیم و توسعه]]</ref> تماس گرفت و بانک بینالمللی برای بررسی درخواست وام ایران، از دولت خواست که پروژه ها و برنامه های خود را به بانک بدهند. <ref>[[مذاکرات مجلس شورای ملی ۲۶ فروردین ۱۳۲۷ نشست ۵۷#- طرح لایحه افزایش سهمیه دولت در بانک بین المللی پول|طرح لایحه افزایش سهمیه دولت در بانک بین المللی پول مجلس شورای ملی ۲۶ فروردین ۱۳۲۷ نشست ۵۷]]</ref> | ||
۸ فروردین ۱۳۲۵ نخستین نشست کمیسیون تهیه نقشه اقتصادی در دفتر وزیر مالیه انجام یافت. سرانجام در ۱۷ فروردین ۱۳۲۵ تصویبنامه ای به تصویب هیات وزیران رسید که هیات تهیه نقشه اصلاحی و عمرانی کشور از کارشناسان : دکتر علی امینی (دبیرکل ) ، دکتر ضیاالدین ابوالضیا (پایور بانک ملی)، دکتر علی اصغر خشایار، دکتر علی اکبر مدنی (پایور بانک ملی) ، دکتر حمید زنگنه ، دکتر کریم سنجابی ، سید جلال شادمان، دکتر غلامرضا کیان، منوچهر نیکپی و دکتر حسن صفوی تشکیل خواهد یافت. این هیات گزارشی درباره بایستگی فراهم آوردن و اجرای برنامه های اصلاحی و عمرانی چند ساله و اشکالاتی که هیات تهیه برنامه عمرانی با آن روبرو شده است به هیات وزیران داد. برپایه گزارش این هیات تهیه نقشه، هیات وزیران در 19 امرداد ۱۳۲۵ تصویب نامه ای بیرون داد که براساس آن هیات عالی برنامه بنیان شد.نخستین جلسه هیات عالی برنامه در ۵ شهریور ۱۳۲۵ در کاخ وزارت امور خارجه به ریاست احمد قوام تشکیل شد. هزینه کل برنامه عمران نزدیک به ۱۵ هزار میلیون ریال که به نرخ دلار آن روز نزدیک به ۴۶۱ میلیون دلار می شد برآورد شد. | |||
== درخواست وام از بانک جهانی == | |||
بانک جهانی در ۴ تیر ۱۳۲۵ برابر با ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ آغاز بکار کرد و ۲۵۰ میلیون دلار برای دوبارهسازی اقتصاد فرانسه به آن کشور وام داد. فرانسه درخواست ۵۰۰ میلیون دلار وام کرده بود. این نخستین وامی بود که بانک جهانی به کشوری می داد. دومین وام، 195 میلیون دلار به بانک هلند، برای بازسازی منبع های تولیدی آن کشور داده شد. | |||
بدین سبب پنج روز پس از نجات آذربایجان، در روز ۲۶ آذر ۱۳۲۶ قراردادی میان دولت ایران و شرکت موریس کنودسن برای نوشتن ریز پروژه ها و ساماندهی برنامه هفت ساله اول بسته شد. شرکت موریس کنودسن آغاز به بررسی در نیازمندی ها برای بازسازی کشور کرد و در تابستان ۱۳۲۶ گزارشی با فرنام "برنامه توسعه و عمران ایران" به دولت ایران داد. ولی از آنجا که گستره برنامه سازمان داده شده در گزارش شرکت از چهارچوب توانایی های مالی دولت بیشتر بود یک برنامه فرجامین به نام "برنامه هفت ساله اول" به وسیله کارشناسان ایرانی بر پایه پژوهش ها و بررسی های شرکت موریسن کنودسن به روی کاغذ آمد. این برنامه هفت ساله بر پایه خورند مالی و نیروی انسانی ایران از ۶۲ میلیارد ریال به ۲۱ میلیارد ریال کاهش یافت و پیشنهاد آن از سوی دولت ابراهیم حکیمی که در روز ۶ دی ماه ۱۳۲۶ روی کار آمده بود به مجلس شورای ملی داده شد. و روز اول بهمن ماه به تصویب مجلس شورای ملی رسید. | بدین سبب پنج روز پس از نجات آذربایجان، در روز ۲۶ آذر ۱۳۲۶ قراردادی میان دولت ایران و شرکت موریس کنودسن برای نوشتن ریز پروژه ها و ساماندهی برنامه هفت ساله اول بسته شد. شرکت موریس کنودسن آغاز به بررسی در نیازمندی ها برای بازسازی کشور کرد و در تابستان ۱۳۲۶ گزارشی با فرنام "برنامه توسعه و عمران ایران" به دولت ایران داد. ولی از آنجا که گستره برنامه سازمان داده شده در گزارش شرکت از چهارچوب توانایی های مالی دولت بیشتر بود یک برنامه فرجامین به نام "برنامه هفت ساله اول" به وسیله کارشناسان ایرانی بر پایه پژوهش ها و بررسی های شرکت موریسن کنودسن به روی کاغذ آمد. این برنامه هفت ساله بر پایه خورند مالی و نیروی انسانی ایران از ۶۲ میلیارد ریال به ۲۱ میلیارد ریال کاهش یافت و پیشنهاد آن از سوی دولت ابراهیم حکیمی که در روز ۶ دی ماه ۱۳۲۶ روی کار آمده بود به مجلس شورای ملی داده شد. و روز اول بهمن ماه به تصویب مجلس شورای ملی رسید. | ||
نسخهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۷:۵۲
| قوانین برنامههای عمرانی کشور مصوب مجلس شورای ملی | تصمیمهای مجلس
برنامه عمرانی اول |
درگاه محمدرضا شاه پهلوی |
ShahanshahvaMilkindustry.jpg ShahanshahvaEbtehaj.jpg
برنامه عمرانی اول[۱]
پیش از جنگ جهانی دوم رضا شاه بزرگ طرحریزی یک برنامه درست برای رشد اقتصادی و اجتماعی ایران را در پیش داشتند و به فرمان رضا شاه بزرگ پروژه شورای اقتصادی بنیان گزارده شد. شورای اقتصادی نخستین نشست خود را روز پنچشنبه ۲ اردیبهشت 1316 تشکیل داد و از آن پس نشست های شورا در دفتر نخستوزیر انجام یافت. یکی از نخستین پروژه های شورای اقتصاد به فرمان رضا شاه بزرگ به راه انداختن ذوبآهن بود. شورا زمینه ساختن ذوبآهن ایران چیدند و سپس شورای اقتصاد با همکاری نمایندگان دماگ - کروپ آلمان، قرارداد ذوبآهن در کرج را امضا کردند.
کوتاهی پس از برپایی شورای اقتصادی در شهریور ماه ۱۳۲۰ ارتش شوروی و بریتانیا، ایران را اشغال کردند[۲] در دوره جنگ جهانی دوم و اشغال ایران، به سبب هزینههای ارتش متفقین در ایران ، قوه خرید حارجی معتنابهی به فرم نقره و طلا و ارز به دست آورده و تنها در بانک مرکزی مسکو نزدیک به یازده تن شمش طلا و در همین اندازه طلا در بانک لندن به حساب بانک ملی ایران پسانداز شده بود که ارزش آنها با اندوختههای نقره و ارز به نرخ بینالمللی سال ۱۳۲۵ نزدیک به ۵۸۰۰ میلیون ریال بعنی ۱۸،۵ برابر ارزش پسانداز ارزی ایران در سال ۱۳۱۹ و وجود چنان اندوخته سرشار ارزی بود که بار دیگر اندیشه بازسازی و گسترش و طرح برنامه عمرانی را نیرو بخشید.
احمد قوام در آغاز سال ۱۳۲۵ به دستور شاهنشاه برای ایجاد موازنه و تعادل میان پسانداز ارزی و وضع اقتصادی کشور دو کار پایهایی انجام داد. نخست بهبود وضع کارخانجات دولتی که به دست رضا شاه بزرگ ساخته شده بودند و در درازای اشغال ایران به وسیله ارتشهای شوروی و بریتانیا و امریکا از کار افتادند مانند کارخانههای بافندگی و قند وسیمان و غیره. دوم اینکه یک برنامه برای گسترش اقتصاد کشور.
برای بهبود وضع کارخانههای دولتی بانک صنعتی و معدن ایران بنیاد شد و همه سازمانهای اقتصادی و یکانهای صنعتی دولت، غیر ار صنعت نفت و انحصار دخانیات و راهآهن دولتی و سیلوها، در سیستم بانک صنعتی و معدن ایران یک جا شد و برای ساماندهی و نوشتن برنامه گسترش اقتصادی هیاتی به نام کمیته برنامه بنیان شد تا بر پایه برنامه وزارتخانهها، برای هفت سال آینده یک برنامه پوششی گردآوری و نوشته شود . کمیته برنامه پس از کنکاش (مشاوره) و بررسی یک برنامه ۶۲ میلیارد ریالی نگاشت و چون توانایی مالی کشور برای اجرای آن برنامه بسنده نمی کرد، اعضای کمیته برآن شدند که با گرفتن وام خارجی، بخشی از پول و اعتبارهای مورد نیاز برای انجام برنامه هفت ساله اول را فراهم آورند. دولت ایران با بانک بینالمللی ترمیم و توسعه[۳] تماس گرفت و بانک بینالمللی برای بررسی درخواست وام ایران، از دولت خواست که پروژه ها و برنامه های خود را به بانک بدهند. [۴]
۸ فروردین ۱۳۲۵ نخستین نشست کمیسیون تهیه نقشه اقتصادی در دفتر وزیر مالیه انجام یافت. سرانجام در ۱۷ فروردین ۱۳۲۵ تصویبنامه ای به تصویب هیات وزیران رسید که هیات تهیه نقشه اصلاحی و عمرانی کشور از کارشناسان : دکتر علی امینی (دبیرکل ) ، دکتر ضیاالدین ابوالضیا (پایور بانک ملی)، دکتر علی اصغر خشایار، دکتر علی اکبر مدنی (پایور بانک ملی) ، دکتر حمید زنگنه ، دکتر کریم سنجابی ، سید جلال شادمان، دکتر غلامرضا کیان، منوچهر نیکپی و دکتر حسن صفوی تشکیل خواهد یافت. این هیات گزارشی درباره بایستگی فراهم آوردن و اجرای برنامه های اصلاحی و عمرانی چند ساله و اشکالاتی که هیات تهیه برنامه عمرانی با آن روبرو شده است به هیات وزیران داد. برپایه گزارش این هیات تهیه نقشه، هیات وزیران در 19 امرداد ۱۳۲۵ تصویب نامه ای بیرون داد که براساس آن هیات عالی برنامه بنیان شد.نخستین جلسه هیات عالی برنامه در ۵ شهریور ۱۳۲۵ در کاخ وزارت امور خارجه به ریاست احمد قوام تشکیل شد. هزینه کل برنامه عمران نزدیک به ۱۵ هزار میلیون ریال که به نرخ دلار آن روز نزدیک به ۴۶۱ میلیون دلار می شد برآورد شد.
درخواست وام از بانک جهانی
بانک جهانی در ۴ تیر ۱۳۲۵ برابر با ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ آغاز بکار کرد و ۲۵۰ میلیون دلار برای دوبارهسازی اقتصاد فرانسه به آن کشور وام داد. فرانسه درخواست ۵۰۰ میلیون دلار وام کرده بود. این نخستین وامی بود که بانک جهانی به کشوری می داد. دومین وام، 195 میلیون دلار به بانک هلند، برای بازسازی منبع های تولیدی آن کشور داده شد.
بدین سبب پنج روز پس از نجات آذربایجان، در روز ۲۶ آذر ۱۳۲۶ قراردادی میان دولت ایران و شرکت موریس کنودسن برای نوشتن ریز پروژه ها و ساماندهی برنامه هفت ساله اول بسته شد. شرکت موریس کنودسن آغاز به بررسی در نیازمندی ها برای بازسازی کشور کرد و در تابستان ۱۳۲۶ گزارشی با فرنام "برنامه توسعه و عمران ایران" به دولت ایران داد. ولی از آنجا که گستره برنامه سازمان داده شده در گزارش شرکت از چهارچوب توانایی های مالی دولت بیشتر بود یک برنامه فرجامین به نام "برنامه هفت ساله اول" به وسیله کارشناسان ایرانی بر پایه پژوهش ها و بررسی های شرکت موریسن کنودسن به روی کاغذ آمد. این برنامه هفت ساله بر پایه خورند مالی و نیروی انسانی ایران از ۶۲ میلیارد ریال به ۲۱ میلیارد ریال کاهش یافت و پیشنهاد آن از سوی دولت ابراهیم حکیمی که در روز ۶ دی ماه ۱۳۲۶ روی کار آمده بود به مجلس شورای ملی داده شد. و روز اول بهمن ماه به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
قوانین برنامه عمرانی اول ۱۳۲۷ - ۱۳۳۳
- برنامه عمرانی اول ۱۳۲۷ - ۱۳۳۳ – مصوب ۱۳ تیر ۱۳۲۸ مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری پانزدهم
- قانون اجازه اجرای مقررات گزارش كميسيون برنامه مجلس شورای ملی - مصوب ۲۶ بهمن ۱۳۲۷ دوره قانونگذاری پانزدهم
- قانون اجازه اجرای موقت برنامه هفتساله ۱۳۲۸ – مصوب ۱۳ تیر ۱۳۲۸ مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری پانزدهم
- تصمیمات متخذه درباره سازمان برنامه هفت ساله - مصوب ۲۷ دی ۱۳۲۹ مجلس شورای ملی کمیسیون برنامه هفت ساله دوره قانونگذاری شانزدهم
- قانون اجازه اجرای برنامه و بودجه تفصیلی ۲۷ ماهه سازمان برنامه تا آخر سال ۱۳۳۱ - مصوب ۱ اسفند ماه کمیسیون برنامه هفت ساله مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری شانزدهم
- اساسنامه سازمان برنامه هفتساله ۱۳۳۱ - مصوب ۲۵ آذر ماه ۱۳۳۱ مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هفدهم
- تصمیمات متخذه کمیسیون برنامه - مصوب ۱ اردیبهشت ۱۳۳۱ کمیسیون برنامه دوره قانونگذاری هفدهم
- چند فقره تصمیمات مختلف کمیسیون برنامه - مصوبات از ۲۸ امرداد ۱۳۳۱ تا ۲۳ اسفند ۱۳۳۱ دوره قانونگذاری هفدهم
- انجام وظایف سازمان برنامه در حدود قوانین – مصوب ۲۹ خرداد ۱۳۳۳ مجلس شورای ملی
- تصمیم متخذه کمیسیون برنامه دایر به انتخاب دو نفر به عنوان قائم مقام مدیر عامل سازمان برنامه – مصوب ۲۲ آبان ۱۳۳۳ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
- تصمیم کمیسیون برنامه دایر به موافقت با استخدام پنج نفر کارشناس خارجی – مصوب ۶ آذر ۱۳۳۳ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
- تصمیم قانونی دایر به انتخاب شش نفر اعضای هیات نظارت سازمان برنامه ۱۳۳۳ – مصوب ۷ آذر ۱۳۳۳ مجلس شورای ملی
- قانون بودجه پرسنلی و اداری سال ۱۳۳۳ سازمان برنامه – مصوب ۲ بهمن ۱۳۳۳ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
- تصمیم متخذه کمیسیون برنامه در مورد ترتیب خرج مانده اعتبارات برنامه هفت ساله و اعتبارات اضافی سازمان برنامه – مصوب ۲۳ بهمن ۱۳۳۳ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
- تصمیم متخذه کمیسیون برنامه مربوط به اعتبار راهسازی به مبلغ دو هزار و چهار صد و بیست میلیون ریال – مصوب ۳۰ بهمن ۱۳۳۳ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
- تصمیم قانونی دایر به اجازه مصرف اعتبارات منظور در فصول ششگانه برنامه هفت ساله سازمان برنامه – مصوب ۱۸ اسفند ۱۳۳۳ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
- تصمیم قانونی مربوط به تکمیل تصمیم راجع به اجازه مصرف اعتبارات منظور در فصول ششگانه برنامه هفت ساله سازمان برنامه - مصوب ۲۸ اسفند ۱۳۳۳ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
- تصمیم متخذه کمیسیون برنامه دایر به اجازه مصرف مبلغ چهارصد میلیون ریال از باقیمانده فصل ششم قانون برنامههفت ساله - مصوب ۲۶ مهر ماه ۱۳۳۴ کمیسیون برنامه مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری هجدهم
نگاه کنید به
منبع