دیوان شمس/مگردان روی خود ای دیده رویم

'

دیوان شمس (غزلیات) (مگردان روی خود ای دیده رویم) از مولوی

'

مگردان روی خود ای دیده رویم		به من بنگر که تا از تو برویم
سبوی جسمم از چشمه‌ات پرآب است		مکن ای سنگ دل مشکن سبویم
تو جویایی و من جویانتر از تو		کی داند تو چه جویی من چه جویم
همین دانم که از بوی گل تو		مثال گل قبا در خون بشویم
منم ضراب و عشقت چون ترازو		از این خاموش گویا چند گویم
زهی مشکل که تو خود سو نداری		و من در جستن تو سو به سویم
تو اندر هیچ کویی درنگنجی		و من اندر پی تو کو به کویم