خانۀ تاریک بیدل شیرازی: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
<br />{{شعر}}<br />{{ب|گو قوت بازو ننمایند دلیران | چون عشق در اینجا شکند پنجۀ شیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|جا داد در آن زلف سیه صید دل آری|در '''خانۀ تاریک'''بود جای اسیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|ننگت ز چه از همرهی ماست ندانم |ناچار سیاهی بود آنجا که امیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|هر جای که شهد است به گردش مگسانند|وانجا که بود محتشمی خیل فقیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|نشگفتست اگر تیر ملامت خورم از خلق|از گرسنه گان بی خبرانند چو سیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|گر بی بصران شنعتم از عشق تو گویند|غم نیست که چون من همه چشمند بصیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|شهباز کجا صید کند صعوۀ مسکین |در چشم بزرگان چو نیایند حقیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|[[بیدل]] ز چه دنبال جوانان روی آخر|دانی که جوانان بگریزند ز پیران}}<br />{{پایان شعر}} | <br />{{شعر}}<br />{{ب|گو قوت بازو ننمایند دلیران | چون عشق در اینجا شکند پنجۀ شیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|جا داد در آن زلف سیه صید دل آری|در '''خانۀ تاریک'''بود جای اسیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|ننگت ز چه از همرهی ماست ندانم |ناچار سیاهی بود آنجا که امیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|هر جای که شهد است به گردش مگسانند|وانجا که بود محتشمی خیل فقیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|نشگفتست اگر تیر ملامت خورم از خلق|از گرسنه گان بی خبرانند چو سیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|گر بی بصران شنعتم از عشق تو گویند|غم نیست که چون من همه چشمند بصیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|شهباز کجا صید کند صعوۀ مسکین |در چشم بزرگان چو نیایند حقیران}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|[[بیدل]] ز چه دنبال جوانان روی آخر|دانی که جوانان بگریزند ز پیران}}<br />{{پایان شعر}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۷
| گو قوت بازو ننمایند دلیران | چون عشق در اینجا شکند پنجۀ شیران |
| جا داد در آن زلف سیه صید دل آری | در خانۀ تاریکبود جای اسیران |
| ننگت ز چه از همرهی ماست ندانم | ناچار سیاهی بود آنجا که امیران |
| هر جای که شهد است به گردش مگسانند | وانجا که بود محتشمی خیل فقیران |
| نشگفتست اگر تیر ملامت خورم از خلق | از گرسنه گان بی خبرانند چو سیران |
| گر بی بصران شنعتم از عشق تو گویند | غم نیست که چون من همه چشمند بصیران |
| شهباز کجا صید کند صعوۀ مسکین | در چشم بزرگان چو نیایند حقیران |
| بیدل ز چه دنبال جوانان روی آخر | دانی که جوانان بگریزند ز پیران |