مثنوی معنوی/از خداوند ولی‌التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حال‌ها و بیان کردن وخامت زیان‌های بی‌ادبی

'

دفتر اول مثنوی (از خداوند ولی‌التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حالها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی) از مولوی

'

از خدا جوییم توفیق ادب		بی‌ادب محروم گشت از لطف رب
بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد		بلکه آتش در همه آفاق زد
مائده از آسمان درمی‌رسید		بی‌شری‌وبیع و بی‌گفت‌وشنید
در میان قوم موسی چند کس		بی‌ادب گفتند کو سیر و عدس
منقطع شد خوان و نان از آسمان		ماند رنج زرع و بیل و داس‌مان
باز عیسی چون شفاعت کرد، حق		خوان فرستاد و غنیمت بر طبق
باز گستاخان ادب بگذاشتند		چون گدایان زله‌ها برداشتند
لابه کرده عیسی ایشان را که این		دائم‌است و کم نگردد از زمین
بدگمانی کردن و حرص‌آوری		کفر باشد پیش خوان مهتری
زان گدارویان نادیده ز آز		آن در رحمت برایشان شد فراز
ابر برناید پی منع زکات		وز زنا افتد وبا اندر جهات
هر چه بر تو آید از ظلمات و غم		آن ز بی‌باکی و گستاخی‌است هم
هر که بی‌باکی کند در راه دوست		ره‌زن مردان شد و نامرد اوست
از ادب بر نور گشته‌است این فلک		وز ادب معصوم و پاک آمد ملک
بد ز گستاخی کسوف آفتاب		شد عزازیلی ز جرات رد باب