برنامه عمرانی دوم: تفاوت میان نسخهها
Bellavista (گفتگو | مشارکتها) جز (رده:برنامه عمرانی دوم ۱۳۳۴ - ۱۳۴۰ اضافه شد با استفاده از ویکینبشته:ردهساز) |
Bellavista (گفتگو | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
اعتبارهایی آغازین برنامه که در قانون برنامه عمرانی دوم به تصویب رسید، ۷۰ میلیون ریال بود. در درازای اجرای برنامه روشن شد که این اعتبار برای پرداخت هزینهها بسنده نیست. بدین سبب نزدیک به پایان سال ۱۳۳۶ کمیسیون مشترک مجلس شورای ملی و مجلس سنا افزایش اعتبارات را تا ۲۰٪ تصویب کرد و اعتبار ۷۰ میلیارد به ۸۴ میلیارد ریال افزایش یافت. اما پس از آنکه دولت بنا بر نیازهای کشور، سهم سازمان برنامه را ار درآمد نفت کاهش داد و روشن شد که اجرای برنامه ۸۴ میلیارد ریالی بدون گرفتن وام شدنی نیست، قراردادهای وام با امریکا و برخی از کشورهای اروپایی بسته شد و از آن وامها نزدیک به ۲۵ میلیارد ریال برای اجرای پروژههای برنامه هفت ساله دوم بکار رفت. | اعتبارهایی آغازین برنامه که در قانون برنامه عمرانی دوم به تصویب رسید، ۷۰ میلیون ریال بود. در درازای اجرای برنامه روشن شد که این اعتبار برای پرداخت هزینهها بسنده نیست. بدین سبب نزدیک به پایان سال ۱۳۳۶ کمیسیون مشترک مجلس شورای ملی و مجلس سنا افزایش اعتبارات را تا ۲۰٪ تصویب کرد و اعتبار ۷۰ میلیارد به ۸۴ میلیارد ریال افزایش یافت. اما پس از آنکه دولت بنا بر نیازهای کشور، سهم سازمان برنامه را ار درآمد نفت کاهش داد و روشن شد که اجرای برنامه ۸۴ میلیارد ریالی بدون گرفتن وام شدنی نیست، قراردادهای وام با امریکا و برخی از کشورهای اروپایی بسته شد و از آن وامها نزدیک به ۲۵ میلیارد ریال برای اجرای پروژههای برنامه هفت ساله دوم بکار رفت. | ||
== منبع == | |||
<references/> | |||
[[رده:برنامه عمرانی دوم ۱۳۳۴ - ۱۳۴۰]] | [[رده:برنامه عمرانی دوم ۱۳۳۴ - ۱۳۴۰]] | ||
نسخهٔ ۳ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۲۱:۵۱
| قوانین برنامههای عمرانی کشور مصوب مجلس شورای ملی | تصمیمهای مجلس
برنامه عمرانی دوم |
درگاه محمدرضا شاه پهلوی |
اجرای برنامه هفت ساله اول که در بهمن ۱۳۲۷ به تصویب مجلس شورای به تصویب مجلس شورای ملی رسیده بود از آغاز سال ۱۳۳۰ به سبب دشواریهایی که ملی کردن نفت بوجود آورد و بریده شدن درآمد نفت از نفت جنوب و تنگی بودجه دولت، دچار رکود شد و این وضع تا سال ۱۳۳۳ تا بستن قرارداد کنسرسیوم دنباله داشت. در درازای هفت سال برنامه عمرانی اول، سازمان برنامه[۱] که اجرای برنامه عمرانی را بر عهده داشت ده مدیرعامل، ریاست آن را داشتند: تقی نصر، حسن مشرف نفیسی، محمد سجادی، محمد نخعی، احمد زنگنه، جعفر شریفامامی، ابوالقاسم پناهی، احمد حسن عدل و ابوالجسن ابتهاج.
قانون برنامه هفت ساله دوم عمرانی کشور دربرگیرنده ۲۱ ماده و دو تبصره در نشست ۸ اسفند ماه ۱۳۳۳ به تصویب مجلس شورای ملی رسید. هدفهای این برنامه بدین قرار بود: برای افزایش تولید و بهبود و تکثیر صادرات و تهیه مایحتاج مردم در داخله کشور و ترقی کشاورزی و صنایع و اکتشاف و بهرهبرداریاز معادن و ثروتهای زیر زمینی و اصلاح و تکمیل وسایل ارتباط و اصلاح امور بهداشت عمومی و انجام هر نوع عملیاتی برای عمران کشور و بالا بردنسطح فرهنگ و زندگی افراد و بهبود وضع معیشت عمومی.
اعتبارهایی آغازین برنامه که در قانون برنامه عمرانی دوم به تصویب رسید، ۷۰ میلیون ریال بود. در درازای اجرای برنامه روشن شد که این اعتبار برای پرداخت هزینهها بسنده نیست. بدین سبب نزدیک به پایان سال ۱۳۳۶ کمیسیون مشترک مجلس شورای ملی و مجلس سنا افزایش اعتبارات را تا ۲۰٪ تصویب کرد و اعتبار ۷۰ میلیارد به ۸۴ میلیارد ریال افزایش یافت. اما پس از آنکه دولت بنا بر نیازهای کشور، سهم سازمان برنامه را ار درآمد نفت کاهش داد و روشن شد که اجرای برنامه ۸۴ میلیارد ریالی بدون گرفتن وام شدنی نیست، قراردادهای وام با امریکا و برخی از کشورهای اروپایی بسته شد و از آن وامها نزدیک به ۲۵ میلیارد ریال برای اجرای پروژههای برنامه هفت ساله دوم بکار رفت.
منبع