نجات آذربایجان: تفاوت میان نسخهها
Bellavista (گفتگو | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Bellavista (گفتگو | مشارکتها) (اصلاح فاصلهٔ مجازی) |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
[[پرونده:MRP1945.jpg|thumb|left|محمدرضا شاه پهلوی روز پایان جنگ ۲۴ امرداد ۱۳۲۴]] | [[پرونده:MRP1945.jpg|thumb|left|محمدرضا شاه پهلوی روز پایان جنگ ۲۴ امرداد ۱۳۲۴]] | ||
'''تجات آذربایجان''' - با حمله هیتلر به شوروی در جنگ جهانی دوم، در روز سوم شهریور ۱۳۲۰ ارتش سرخ شوروی به مرزهای ایران تجاوز نمود و نیروی هوایی شوروی در آذربایجان به بمباران شهرهای باز و بی دفاع پرداخت. <ref>مذاکرات مجلس شورای ملی ۴ شهریور ۱۳۲۰ نشست فوقالعاده</ref> ارتش شوروی ، بریتانیا ، امریکا که بدانها متفقین گفته | '''تجات آذربایجان''' - با حمله هیتلر به شوروی در جنگ جهانی دوم، در روز سوم شهریور ۱۳۲۰ ارتش سرخ شوروی به مرزهای ایران تجاوز نمود و نیروی هوایی شوروی در آذربایجان به بمباران شهرهای باز و بی دفاع پرداخت. <ref>مذاکرات مجلس شورای ملی ۴ شهریور ۱۳۲۰ نشست فوقالعاده</ref> ارتش شوروی ، بریتانیا ، امریکا که بدانها متفقین گفته میشد ایران را چون راهرویی برای رسانیدن ابزار جنگی امریکایی از خلیج فارس به شوروی در جنگ علیه آلمان هیتلری درآورند و ایران را پل پیروزی نام نهادند. ۲۴ آذرماه ۱۳۲۰ میان سه دولت شاهنشاهی ایران و دول اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و انگلستان [[پیمان سه دولت]] امضا شد که برپایه آن دولت اشغالی شوروی و بریتانیا استقلال و حق حاکمیت ایران را محترم میشمرند و میباید حداکثر تا شش ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم ارتش خود را از ایران بیرون برند.<ref>[[قانون اجازه مبادله پیمان اتحاد منعقده بین دولت شاهنشاهی ایران و دول اتحاد جماهیر شوروی و انگلستان]]</ref> پس از آنکه روشن شد که متفقین در جنگ پیروز خواهند شد، استالین سیاست دیگری با ایران در پیش گرفت که استانهای شمالی ایران را با سازمان دادن به جنبشهای جدایی خواهانه از ایران جداسازد و ضمیمه شوروی کند. هدف استالین کنترل بر روی منابع نفتی شمال ایران بود. پس از اعلام پایان جنگ در ۲۳ امرداد ۱۳۲۴، استالین ارتش خود را که میباید تا ۱۲ اسفند ۱۳۲۴ بر پایه [[پیمان سه دولت]] و [[کنفرانس تهران|اعلامیه سه کشور]] میبایستی از ایران بیرون روند از ایران خارج نکرد. پس از آن که دولت شاهنشاهی ایران شکایت رسمی خود را علیه شوروی به شورای امنیت سازمان تازه بنیان شده ملل متحد داد میان متفقین شوروی، بریتانیا و امریکا شکاف افتاد. پرزیدنت ترومن، استالین را زیر فشار قرارداد تا ارتش شوروی مجبور به بیرون رفتن از ایران شود و از جداسازی استانهای شمالی ایران دست بردارد. پس از آن که احمد قوام نخست وزیر وقت ایران با دولت شوروی قرارداد امتیاز نفت شمال ایران را امضا کرد،<ref>[[پیشنهاد قرارداد بین دولت شوروی و دولت شاهنشاهی ایران درباره ایجاد شرکت مختلط نفت ۱۵ فروردین ۱۳۲۶]]</ref> <ref>[[تصمیمقانونی دایر به بیاثربودن موافقتنامه مورخ ۱۵ فروردین راجع به ایجاد شرکت مختلط نفت ایران و شوروی]]</ref>ارتش شوروی از ایران بیرون رفت. ولی مجلس شورای ملی این قرارداد را نپذیرفت و این زمینه ساز جنگ سرد در دنیا و ژرفتر شدن دخالتهای شوروی در امور ایران بود که با سقوط محمد مصدق بالاخره به پایان رسید. | ||
در قبال نفت شمال ايران وجود دارد که زمينه ساز بروز بحران آذربايجان | در قبال نفت شمال ايران وجود دارد که زمينه ساز بروز بحران آذربايجان بودهاست. اين اسناد و دستورالعملهاى ريز و دقيق درباره کم و کيف تأسيس و سازماندهى فرقه دموکرات آذربايجان، از لحاظ آشنايى با ماهيت فرقه، اسناد مهم و در خور توجهى به شمار مىآيند.» اين اسناد به طور کامل به همراه گزارش کنفرانس «طرح تاريخ بينالمللى جنگ سرد» در فصلنامه شماره 40 گفت و گو به چاپ رسيدهاست که به چکيدهاى از آنها اشاره مىشود: | ||
نسخهٔ ۱۵ آوریل ۲۰۱۲، ساعت ۱۴:۰۸
تجات آذربایجان - با حمله هیتلر به شوروی در جنگ جهانی دوم، در روز سوم شهریور ۱۳۲۰ ارتش سرخ شوروی به مرزهای ایران تجاوز نمود و نیروی هوایی شوروی در آذربایجان به بمباران شهرهای باز و بی دفاع پرداخت. [۱] ارتش شوروی ، بریتانیا ، امریکا که بدانها متفقین گفته میشد ایران را چون راهرویی برای رسانیدن ابزار جنگی امریکایی از خلیج فارس به شوروی در جنگ علیه آلمان هیتلری درآورند و ایران را پل پیروزی نام نهادند. ۲۴ آذرماه ۱۳۲۰ میان سه دولت شاهنشاهی ایران و دول اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و انگلستان پیمان سه دولت امضا شد که برپایه آن دولت اشغالی شوروی و بریتانیا استقلال و حق حاکمیت ایران را محترم میشمرند و میباید حداکثر تا شش ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم ارتش خود را از ایران بیرون برند.[۲] پس از آنکه روشن شد که متفقین در جنگ پیروز خواهند شد، استالین سیاست دیگری با ایران در پیش گرفت که استانهای شمالی ایران را با سازمان دادن به جنبشهای جدایی خواهانه از ایران جداسازد و ضمیمه شوروی کند. هدف استالین کنترل بر روی منابع نفتی شمال ایران بود. پس از اعلام پایان جنگ در ۲۳ امرداد ۱۳۲۴، استالین ارتش خود را که میباید تا ۱۲ اسفند ۱۳۲۴ بر پایه پیمان سه دولت و اعلامیه سه کشور میبایستی از ایران بیرون روند از ایران خارج نکرد. پس از آن که دولت شاهنشاهی ایران شکایت رسمی خود را علیه شوروی به شورای امنیت سازمان تازه بنیان شده ملل متحد داد میان متفقین شوروی، بریتانیا و امریکا شکاف افتاد. پرزیدنت ترومن، استالین را زیر فشار قرارداد تا ارتش شوروی مجبور به بیرون رفتن از ایران شود و از جداسازی استانهای شمالی ایران دست بردارد. پس از آن که احمد قوام نخست وزیر وقت ایران با دولت شوروی قرارداد امتیاز نفت شمال ایران را امضا کرد،[۳] [۴]ارتش شوروی از ایران بیرون رفت. ولی مجلس شورای ملی این قرارداد را نپذیرفت و این زمینه ساز جنگ سرد در دنیا و ژرفتر شدن دخالتهای شوروی در امور ایران بود که با سقوط محمد مصدق بالاخره به پایان رسید.
در قبال نفت شمال ايران وجود دارد که زمينه ساز بروز بحران آذربايجان بودهاست. اين اسناد و دستورالعملهاى ريز و دقيق درباره کم و کيف تأسيس و سازماندهى فرقه دموکرات آذربايجان، از لحاظ آشنايى با ماهيت فرقه، اسناد مهم و در خور توجهى به شمار مىآيند.» اين اسناد به طور کامل به همراه گزارش کنفرانس «طرح تاريخ بينالمللى جنگ سرد» در فصلنامه شماره 40 گفت و گو به چاپ رسيدهاست که به چکيدهاى از آنها اشاره مىشود:
که پس از فرو ریختن دیوار کمونیسم و رو شدن رویدادها و سندها در کشورهای به نام خونخوارترین موجود روی کره زمین در تاریخ بشریت نامیده شد ، برنامه شوم دیگری برای ایران در سرپروزاند.
۴ شهریور ۱۳۲۰ (۲۵ اوت ۱۹۴۱) اعلامیه شماره یک ستاد ارتش ایران به آگاهی مردم ایران رسانید که در ساعت چهار بامداد روز سوم شهریور، نیروهای ارتش شوروی در شمال و ارتش انگلستان در باختر و جنوب باختری مرزهای ایران را مورد تجاوز قرار دادهاند. سفیر ایران در مسکو در تلگرافی که به وزارت امور خارجه فرستاد نوشت که وزیر امور خارجه شوروی به وی گفتهاست که چون دولت ایران هیچگونه اقدامی برا ی اخراج عمال آلمانی از ایران نکرده، دولت شوروی برابر ماده شش قرارداد ۱۹۲۱ به ارتش سرخ دستور داد که وارد خاک ایران شود.[۵]
در جلسه فوقالعاده مجلس شورای ملی در روز ۴ شهریور ۱۳۲۰ علی منصور در بیانات خود گفت: اگر چه بیطرفی ایران در جنگ کنونی بنا به فرمان همایونی اعلام شدهاست، ولی دولت انگلستان به کمک دولت شوروی وجود چند نفر کارشناس فنی را در ایران که آلمانی هستند بهانه قرارداده و در یادداشتهایی که در تاریخهای ۲۸ تیر و ۲۵ امرداد ماه گذشته به ایران تسلیم کردند اخراج آنها را خواستار شدند و بالاخره در ساعت چهار بامداد روز سوم شهریور ماه (دیروز) سفرای انگلستان و شوروی به منزل اینجانب مراجعه کردند و توسل دول متبوعه خود را به قوای نظامی اعلام نمودند. متاسفانه در همان ساعتی که سفیر با اینجانب مشغول مذاکره بودند، نیروهای مسلح ارتش شوروی و ارتش انگلستان به مرزهای ایران تجاوز کردند و شهرهای بی دفاع و مردمان غیر نظامی را مورد حمله قراردادند. طبق گزارشهای رسیده نیروی هوایی شوروی در آذربایجان شهرهای بی دفاع را بمباران کرده و قوای زیادی از جلفا به سمت تبریز فرستاده شدهاست. در خوزستان قوای انگلستان به بندرشاهپور و خرمشهر حمله نموده و کشتیهای ما را غافلگیر و غرق کردهاند. نیروی هوایی انگلستان هم شهر اهواز را بمباران کرده و در ضمن از جانب قصر شیرین، نیروهای انگلیسی به سمت کرمانشاه در حرکتند.[۶]
وزارت امور خارجه هم چنین یادآوری کرد که نیروهای شوروی همه شهرهای بی دفاع آذربایجان را تا بندر پهلوی و غازیان بمباران کردهاند. از این رو دولت ایران خواستار است که هر چه زودتر یورش نظامی انگلستان و شوروی در ایران پایان یابد.
به دستور استالین دار و دسته نوینی در آذربایجان به راه انداخته شد.
روز شمار رویدادهای آذربایحان اشغال شده به وسیله ارتش شوروی
۱۰ آذر ۱۳۲۰ وزارت خارحه ایران به سبب مداخلات افسران شوروی در امور شهربانی و ژاندارمری شهرهای آذربایجان، نامهای به سفارت شوروی نوشت که در آن یادآوری کرده بودند که شماری از افسران شوروی از استانداری آذربایجان خواستهاند که روزنامه صدای آذربایجان توقیف شود و رئیس شهربانی از این شهر خارج شود و اسلحه پاسبانان و ژاندارمها نیز به شمار مورد توافق برسد. در این نامه سپس اعلام شد که اینگونه مداخلات دور از روابط دوستانهای است که دو کشور میباید در نگاهداری آن کوشا باشند.[۷]
وزارت امور خارحه ایران به وزیر مختار ایران در لندن دستور داد که اعتراض دولت ایران را نسبت به مداخلات مقامات شوروی در امور داخلی ایران به آگاهی دولت انگلستان برساند. این مداخلات و تجاوزات عبارتند از : ضبط اموال و کالاهای بازرگانان ایرانی در بنادر شمال، خودداری دولت شوروی از پرداخت حقوق و عوارض گمرکی به دولت ایران، تشویق مردم به ندادن مالیات، جلوگیری از حمل اموال دولتی از گمرکات، تحریک عدهای از کردها به تظاهرات علیه دولت ، بازگذاشتن مرزهای شمال و آزادی ورود افراد مشکوک به خاک ایران. [۸]
۱۸ آذر ۱۳۲۰ سفارت شوروی در پاسخ نامه وزارت امور خارجه ایران درباره تعداد پاسبانها و ژاندارمها در شهرهای مختلف آذربایجان اعلام داشت که پیشتر در این باره موافقت وزارت کشور جلب شده و رفتن ماموران شوروی به ادارههای شهربانی و ژاندارمری آذربایجان تنها برای دریافت فهرست شمار ماموران مورد توافق بودهاست.
۱۴ دی ۱۳۲۰ وزارت امور خارجه ایران در یادداشتی که به سفارت شوروی داد یادآور شد که بنا به اظهار مسولان کشاورزی و هم چنین دامداران ایران، ماموران شوروی شمار زیادی از دامها از جمله گاوهایی را که در خدمت کشاورزان ایران هستند، برای مصرف ارتش سرخ به داخل خاک شوروی بردهاند، حال آنکه این کار افزون بر زیانی که به دامداران آوردهاست آسیب بزرگی نیز به کشاورزان ایران وارد خواهد ساخت.[۹]
۲۳ دی ۱۳۲۰ وزارت کشور در نامهای که به وزارت امور خارجه فرستاد یادآور شد که مقامات ارتش سرخ در آذربایجان بار دیگر فهرستی از شمار افسران و افراد شهربانی و امنیه هر شهر تهیه و به ادارات مربوطه تسلیم کرده و تذکر دادهاند که در هیچیک از شهرهای آذربایجان نباید وجود داشته باشد، و مازاد شمار افسران باید به تهران بازگردانده شوند. وزارت کشور این امر را دخالت شوروی در امور داخلی ایران دانسته و از وزارت امور خارجه خواستهاست که در این باره اقدام جدی بعمل آورد.[۱۰]
۲۶ فروردین ۱۳۲۱ در تلگرامی به وزیر مختار ایران در لندن دستور داد که جریانهای زیر به اگاهی دولت بریتانیا رسانیده شود:
- ۱- مقامات شوروی هشت میلیون ریالی را که برای هزینه ارتش سرخ در ایران اعتبار گرفته بودند هنوز بازپرداخت نکردهاند.
- ۲- ارتش شوروی از ورود قوای ایران به رضاییه جلوگیری کردهاند و گروهی از کردهای مشکوک در آن منطقه را به شورش علیه دولت برانگیختهاند.
- ۳- با آن که دولت ایران بنا بر درخواست سفارت امریکا از سفارت ژاپن درخواست کردهاست که شهروندان ژاپن، ایران را ترک نمایند ولی دولت امریکا تعهدات خود را به انجام نرساندهاست.
۲۸ مهر ۱۳۲۱ وزارت راه به آگاهی وزارت امور خارجه رسانید که از شهریور ماه گذشته تاکنون همه خطهای راهآهن استان سه و چهار با همه دستگاهها و ابزار آن به وسیله ارتش شوروی تصرف شدهاست و درخواست کرد که سفیر ایران در مسکو با مقامات شوروی گفتگو کند تا خطهای آهن به مسولان ایرانی بازگردانده شود. [۱۱]
۲۳ دی ۱۳۲۰ وزارت کشور در نامهای که به وزارت امور خارجه فرستاد یادآور شد که مقامات ارتش سرخ در آذربایجان بار دیگر فهرستی از شمار افسران و افراد شهربانی و امنیه هر شهر تهیه و به ادارات مربوطه تسلیم کرده و تذکر دادهاند که در هیچیک از شهرهای آذربایجان نباید وجود داشته باشد، و مازاد شمار افسران باید به تهران بازگردانده شوند. وزارت کشور این امر را دخالت شوروی در امور داخلی ایران دانسته و از وزارت امور خارجه خواستهاست که در این باره اقدام جدی بعمل آورد.[۱۲]
۷ فروردین ۱۳۲۱ ناامنی در بخشهای گوناگون رضاییه بالاگرفت. اشرار دست به کشتار و جنایتهای هولناکی زدند که نیروهای نظامی آنان را سرکوب کردند.
۱۷ فروردین ۱۳۲۱ با ورود هنگ آهنین به اردبیل، اشرار این بخش بدون ایستادگی تسلیم شدند.
۲۶ فروردین ۱۳۲۱ در تلگرامی به وزیر مختار ایران در لندن دستور داد که جریانهای زیر به اگاهی دولت بریتانیا رسانیده شود: که مقامات شوروی هشت میلیون ریالی را که برای هزینه ارتش سرخ در ایران اعتبار گرفته بودند هنوز بازپرداخت نکردهاند. هم چنین ارتش شوروی از ورود قوای ایران به رضاییه جلوگیری کردهاند و گروهی از کردهای مشکوک در آن منطقه را به شورش علیه دولت برانگیختهاند.
۱۳ اردیبهشت ۱۳۲۱ سرلشکر جهانبانی وزیر جنگ برای رسیدگی به وضع رضاییه و از ریشه کندن اشرار و برقراری آرامش و امنیت رهسپار آذربایجان شد.
منبع
- ↑ مذاکرات مجلس شورای ملی ۴ شهریور ۱۳۲۰ نشست فوقالعاده
- ↑ قانون اجازه مبادله پیمان اتحاد منعقده بین دولت شاهنشاهی ایران و دول اتحاد جماهیر شوروی و انگلستان
- ↑ پیشنهاد قرارداد بین دولت شوروی و دولت شاهنشاهی ایران درباره ایجاد شرکت مختلط نفت ۱۵ فروردین ۱۳۲۶
- ↑ تصمیمقانونی دایر به بیاثربودن موافقتنامه مورخ ۱۵ فروردین راجع به ایجاد شرکت مختلط نفت ایران و شوروی
- ↑ قانون اجازه مبادله پیمان اتحاد منعقده بین دولت شاهنشاهی ایران و دول اتحاد جماهیر شوروی و انگلستان
- ↑ مذاکرات مجلس شورای ملی ۴ شهریور ۱۳۲۰ نشست فوقالعاده
- ↑ نامه وزارت امور خارجه ایران به سفارت شوروی - ۱۰ آذر ۱۳۲۰
- ↑ نامه وزارت امور خارجه ایران به وزیر مختار ایران در لندن - ۱۰ آذر ۱۳۲۰
- ↑ نامه وزارت خارجه ایران به سفارت شوروی - ۱۴ دی ۱۳۲۰
- ↑ نامه وزارت کشور به وزارت امور خارجه ایران - ۲۳ دی ۱۳۲۰
- ↑ نامه وزارت راه به وزارت امور خارجه - ۲۸ مهر ۱۳۲۱
- ↑ نامه وزارت کشور به وزارت امور خارجه ایران - ۲۳ دی ۱۳۲۰