سعدی (غزلیات)/گر یکی از عشق برآرد خروش

'

سعدی (غزلیات) (گر یکی از عشق برآرد خروش) از سعدی

'

گر یکی از عشق برآرد خروش		بر سر آتش نه غریبست جوش
پیرهنی گر بدرد ز اشتیاق		دامن عفوش به گنه بربپوش
بوی گل آورد نسیم صبا		بلبل بی‌دل ننشیند خموش
مطرب اگر پرده از این رهزند		بازنیایند حریفان به هوش
ساقی اگر باده از این خم دهد		خرقه صوفی ببرد می فروش
زهر بیاور که ز اجزای من		بانگ برآید به ارادت که نوش
از تو نپرسند درازای شب		آن کس داند که نخفته‌ست دوش
حیف بود مردن بی عاشقی		تا نفسی داری و نفسی بکوش
سر که نه در راه عزیزان رود		بار گرانست کشیدن به دوش
سعدی اگر خاک شود همچنان		ناله زاریدنش آید به گوش
هر که دلی دارد از انفاس او		می‌شنود تا به قیامت خروش