خواجوی کرمانی (غزلیات)/سحر بگوش صبوحی کشان باده‌پرست

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (سحر بگوش صبوحی کشان باده‌پرست) از خواجوی کرمانی

'

سحر بگوش صبوحی کشان باده‌پرست		خروش بلبله خوشتر زبانک بلبل مست
مرا اگر نبود کام جان وعمر دراز		چه باک چون لب جانبخش و زلف جانان هست
اگر روم بدود اشک و دامنم گیرد		که از کمند محبت کجا توانی جست
امام ما مگر از نرگس تو رخصت یافت		چنین که مست بمحراب می‌رود پیوست
ز بسکه در رمضان سخت گفت عالم شهر		چو آبگینه دل نازک قدح بشکست
چگونه از رجام شراب برخیزد		کسی که در صف رندان دردنوش نشست
بمحشرم ز لحد بی خبر برانگیزند		بدین صفت که شدم بیخود از شراب الست
عجب نباشد اگر آب رخ بباد رود		مرا که باد بدستست و دل برفت از دست
کنون ورع نتوان بست صورت از خواجو		که باز بر سر پیمانه رفت و پیمان بست