نمایش مبدأ برای نظامی (لیلی و مجنون)/چون دید پدر به حال فرزند

{{سرصفحه
| عنوان = [[نظامی (لیلی و مجنون)]]
| مؤلف = نظامی
| قسمت =(چون دید پدر به حال فرزند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|چون دید پدر به حال فرزند|آهی بزد و عمامه بفکند}}
{{ب|نالید چو مرغ صبحگاهی|روزش چو شبی شد از سیاهی}}
{{ب|گفت ای ورق شکنج دیده|چون دفتر گل ورق دریده}}
{{ب|ای شیفته چند بیقراری|وی سوخته چند خامکاری}}
{{ب|چشم که رسید در جمالت|نفرین که داد گوشمالت}}
{{ب|خون که گرفت گردنت را|خار که خلید دامنت را}}
{{ب|از کار شدی چه کارت افتاد|در دیده کدام خارت افتاد}}
{{ب|شوریده بود نه چون تو بدبخت|سختیش رسد نه این چنین سخت}}
{{ب|مانده نشدی ز غم کشیدن؟|وز طعنه دشمنان شنیدن}}
{{ب|دل سیر نگستی از ملامت؟|زنده نشدی بدین قیامت؟}}
{{ب|بس کن هوسی که پیش بردی|کاب من و سنگ خویش بردی}}
{{ب|در خرگه کار خرده کاری|عیبی است بزرگ بی‌قراری}}
{{ب|عیب ارچه درون پوست بهتر|آیینه دوست دوست بهتر}}
{{ب|آیینه ز روی راستگوئی|بنماید عیب تا بشوئی}}
{{ب|آیینه ز خوب و زشت پاکست|این تعبیه خانه زای خاکست}}
{{ب|بنشین وز دل رها کن این درد|آن به که نکوبی آهن سرد}}
{{ب|گیرم که نداری آن صبوری|کز دوست کنی به صبر دوری}}
{{ب|آخر کم از آنکه گاهگاهی|آیی و به ما کنی نگاهی}}
{{ب|هرکس به هوای دل تکی راند|وز بهر گریختن تکی ماند}}
{{ب|بی‌باده کفایتست مستی|بی آرزو آرزو پرستی}}
{{ب|تو رفته به باد داده خرمن|من مانده چنین به کام دشمن}}
{{ب|تا در من و در تو سکه‌ای هست|این سکه بد رها کن از دست}}
{{ب|تو رود زنی و من زنم ران|تو جامه دری و من درم جان}}
{{ب|عشق ارز تو آتشی برافروخت|دل سوخت ترا مرا جگر سوخت}}
{{ب|نومید مشو ز چاره جستن|کز دانه شگفت نیست رستن}}
{{ب|کاری که نه زو امیدداری|باشد سبب امیدواری}}
{{ب|در نومیدی بسی امید است|پایان شب سیه سپید است}}
{{ب|با دولتیان نشین و برخیز|زین بخت گریز پای بگریز}}
{{ب|آواره مباد دولت از دست|چون دولت هست کام دل هست}}
{{ب|دولت سبب گره گشائیست|پیروزه خاتم خدائیست}}
{{ب|فتحی که بدو جهان گشادند|در دامن دولتش نهادند}}
{{ب|گر صبر کنی به صبر بی‌شک|دولت به تو آید اندک اندک}}
{{ب|دریا که چنین فراخ رویست|پالایش قطرهای جویست}}
{{ب|وان کوه بلند کابرناکست|جمع آمده ریزه‌های خاکست}}
{{ب|هان تانشوی به صابری سست|گوهر به درنگ می‌توان جست}}
{{ب|بیرای مشوی که مرد بی‌رای|بی‌پای بود چو کرم بی‌پای}}
{{ب|روباه ز گرگ بهره زان برد|کین رای بزرگ دارد آن خرد}}
{{ب|دل را به کسی چه بایدت داد|کو ناوردت به سالها یاد}}
{{ب|او بی‌تو چو گل تو پای در گل|او سنگ دل و تو سنگ بر دل}}
{{ب|گر با تو حدیث او بگویند|رسوائی کار تو بجویند}}
{{ب|زهریست به قهر نفس دادن|کژدم زده را کرفس دادن}}
{{ب|مشغول شو ای پسر به کاری|تا بگذری از چنین شماری}}
{{ب|هندو ز چه مغز پیل خارد؟|تا هندوستان به یاد نارد}}
{{ب|جانی و عزیزتر ز جانی|در خانه بمان که خان و مانی}}
{{ب|از کوه گرفتنت چه خیزد|جز آب که آن ز روی ریزد}}
{{ب|هم سنگ درین رهست و هم چاه|می‌دار ز هر دو چشم بر راه}}
{{ب|مستیز که شحنه در کمین است|زنجیر مبر که آهنین است}}
{{ب|تو طفل رهی و فتنه رهدار|شمشیر ببین و سر نگه‌دار}}
{{ب|پیش‌آر ز دوستان تنی چند|خوش باش به رغم دشمنی چند}}
{{ب|مجنون به جواب آن شکرریز|بگشاد لب طبرزد انگیز}}
{{ب|گفت ای فلک شکوه‌مندی|بالاترت از فلک بلندی}}
{{ب|شاه دمن و رئیس اطلال|روی عرب از تو عنبربن خال}}
{{ب|درگاه تو قبله سجودم|زنده به وجود تو وجودم}}
{{ب|خواهم که همیشه زنده مانی|خود بی‌تو مباد زندگانی}}
{{ب|زین پند خزینه‌ای که دادی|بر سوخته مرهمی نهادی}}
{{ب|لیکن چه کنم من سیه روی|کافتاده بخودنیم در این کوی}}
{{ب|زین ره که نه برقرار خویشم|دانی نه باختیار خویشم}}
{{ب|من بسته و بندم آهنین است|تدبیر چه سود قسمت اینست}}
{{ب|این بند به خود گشاد نتوان|واین بار زخود نهاد نتوان}}
{{ب|تنها نه منم ستم رسیده|کودیده که صد چو من ندیده}}
{{ب|سایه نه به خود فتاد در چاه|بر اوج به خویشتن نشد ماه}}
{{ب|از پیکر پیل تا پرمور|کس نیست که نیست بر وی این زور}}
{{ب|سنگ از دل تنگ من بکاهد|دلتنگی خویشتن که خواهد}}
{{ب|بخت بد من مرا بجوید|بدبختی را زخود که شوید}}
{{ب|گر دست رسی بدی در این راه|من بودمی آفتاب یا ماه}}
{{ب|چون کار به اختیار ما نیست|به کردن کار کار ما نیست}}
{{ب|خوشدل نزیم من بلاکش|وان کیست که دارد او دل خوش}}
{{ب|چون برق ز خنده لب ببندم|ترسم که بسوزم ار بخندم}}
{{ب|گویند مرا چرا نخندی|گریه است نشان دردمندی}}
{{ب|ترسم چو نشاط خنده خیزد|سوز از دهنم برون گریزد}}
{{پایان شعر}}