نمایش مبدأ برای نظامی (شرف نامه)/چنین بود در نامه‌ی شاه روم

{{سرصفحه
| عنوان = [[نظامی (شرف نامه)]]
| مؤلف = نظامی
| قسمت =(چنین بود در نامه‌ی شاه روم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|چنین بود در نامه‌ی شاه روم|به لفظی کزو گشت خارا چو موم}}
{{ب|پس از نام دارنده‌ی مهر و ماه|که اندیشه را سوی او نیست راه}}
{{ب|خداوند فرمان و فرمانبران|فرستنده‌ی وحی پیغمبران}}
{{ب|ز فرمان او زیر چرخ کبود|بسی داده بر نیکنامان درود}}
{{ب|سخن رانده آنگه که ای پهلوان|که پشتت قوی باد و بختت جوان}}
{{ب|بر آن بود رایم که عزم آورم|به کوپال با پیل رزم آورم}}
{{ب|نمایم به گیتی یکی دستبرد|که گردد ز کوپال من کوه خرد}}
{{ب|به هندوستان در زنم آتشی|نمانم در آن بوم گردنکشی}}
{{ب|کمند افکنم در سر ژنده پیل|ز خون بیخ روین برآرم ز نیل}}
{{ب|همه خاک او را به خون‌تر کنم|همان آب را خاک بر سر کنم}}
{{ب|چو تو روی در آشتی داشتی|عنان بر نپیچیدم از آشتی}}
{{ب|به شیرین سخنهای جان پرورت|خداوند بودم شدم چاکرت}}
{{ب|دلم را به زنهار زه برزدی|به جادو زبانی گره بر زدی}}
{{ب|چنان کن که این عهد نیکو نمای|در ابنای ما دیر ماند بجای}}
{{ب|گر آن چار گوهر فرستی به من|کنم با تو عهدی در این انجمن}}
{{ب|که گر هفت کشور شود پر سپاه|نگردد ز ملک تو موئی تباه}}
{{ب|بهر نیک وبد با تو یاری کنم|بدین گفته‌ها استواری کنم}}
{{ب|فرستاد چون نامه بر کید خواند|درود فرستنده بر وی رساند}}
{{ب|ز افسون و افسانه دلنواز|در جادوئیها بر او کرد باز}}
{{ب|ز کید و فسونهای جادوی او|شده کید یکباره هندوی او}}
{{ب|شنیدم که جادوی هندو بسیست|نخواندم که جادوی هندو کسیست}}
{{ب|چو لختی سخن راند بر جای خویش|ره آورد آورده آورد پیش}}
{{ب|دل کید هندو بر آمد ز جای|جهانجوی را شد پرستش نمای}}
{{ب|بسی کرد بر شهریار آفرین|که بی او مبادا زمان و زمین}}
{{ب|فرستاده‌ی کاردان را نواخت|زمان خواست یک هفته تا کار ساخت}}
{{ب|چو شد هفته و کار شد ساخته|به سیچنده ازکار پرداخته}}
{{ب|به فرمانبری شاه را سجده برد|پذیرفته‌ها را به قاصد سپرد}}
{{ب|جز آن چار پیرایه‌ی ارجمند|گرانمایهای دگر دلپسند}}
{{ب|ز گنج و زر و زیور و لعل و در|بسی پشت پیلان ز گنجینه پر}}
{{ب|ز پولاد هندی بسی بارها|ز عود و ز عنبر به خروارها}}
{{ب|چو کوه رونده چهل ژنده پیل|که نگذشتی از نافشان رود نیل}}
{{ب|سه پیل سپید از پی تخت شاه|کز ایشان شدی روز دشمن سیاه}}
{{ب|بلیناس را نیز گنجی تمام|هم از مشک پخته هم از عود خام}}
{{ب|پریدخت را در یکی مهد عود|که مهد فلک بردی او را سجود}}
{{ب|روان کرد با این چنین گنجها|جهان برده بر هر یکی رنجها}}
{{ب|بلیناس ازین سان زر و زیوری|که بودند هر یک به از کشوری}}
{{ب|به نزد جهان داور خویش برد|جهانداوری بین که چون پیش برد}}
{{ب|چو شه دید گنج فرستاده را|چهار آرزوی خدا داده را}}
{{ب|بدان گنجها آن چنان شاد شد|که گنجینه‌ی رومش از یاد شد}}
{{ب|فکند آزمایش بدان چار چیز|چنان بود کو گفت و زان بیش نیز}}
{{ب|چو در آب جام جهانتاب دید|ز یک شربتش خلق سیرآب دید}}
{{ب|چو با فیلسوف آمد اندر سخن|خبر یافت از کارهای کهن}}
{{ب|پزشک مبارک برزد نفس|ز تن برد بیماری از دل هوس}}
{{ب|چو نوبت بدان گنج پنهان رسید|ز هندوستان چینی آمد پدید}}
{{ب|از آن خوبتر دید کاندازه گیر|صفتهای او را کند دلپذیر}}
{{ب|گلی دید خشبوی و نادیده گرد|بهاری نیازرده از باد سرد}}
{{ب|پری پیکری چون بت آراسته|پری و بت از هندوان خاسته}}
{{ب|دهن تنگ و سر گرد و ابرو فراخ|رخی چون گل سرخ بر سبز شاخ}}
{{ب|به شیرینی از گل‌شکر نوش تر|به نرمی ز گل نازک آغوش‌تر}}
{{ب|گره بر گره چین زلفش چو دام|همه چینیان چین او را غلام}}
{{ب|چو آهو به چین مشک پرورده بود|قرنقل به هندوستان خورده بود}}
{{ب|نه گیسو که زنجیری از مشک ناب|فرو هشته چون ابری از آفتاب}}
{{ب|از آن مشگبر ابر گل ریخته|مه از سنبله سنبل انگیخته}}
{{ب|بر آن گونه‌ی گندمی رنگ او|چو مشک سیه خال جو سنگ او}}
{{ب|نموده جو از گندم مشک سای|نه چون جو فروشان گندم نمای}}
{{ب|مهی ترک رخساره هندو سرشت|ز هندوستان داده شه را بهشت}}
{{ب|نه هندو که ترک خطائی به نام|به دزدیدن دل چو هندو تمام}}
{{ب|ز رومی رخ هندوی گوی او|شه رومیان گشته هندوی او}}
{{ب|شکر خنده‌ای راست چون نی شکر|لطیف و خوش و سبز وشیرین و تر}}
{{ب|نگاری بدان خوبی و دلکشی|به گوهر هم آبی و هم آتشی}}
{{ب|چو شه دید در پیشباز آمدش|عروسی چنان دلنواز آمدش}}
{{ب|به آیین اسحاق فرخ نیا|کزو یافت چشم خرد توتیا}}
{{ب|طراز عروسی بر او بست شاه|پس آنگه منش را بدو داد راه}}
{{ب|به نزل سپهدار هندوستان|بساطی برآراست چون بوستان}}
{{ب|جواهر به خروار و دیبا به تخت|پلنگینه خرگاه و زرینه تخت}}
{{ب|ز تاج مرصع به یاقوت و لعل|ز تازی سمندان پولاد نعل}}
{{ب|ز چینی غلامان حلقه به گوش|ز رومی کنیزان زر بفت پوش}}
{{ب|از آن بیش کارد کسی در ضمیر|فرستاد و شد کید منت پذیر}}
{{ب|جهان خسرو اسکندر فیلقوس|ز پیوند آن ماه پیکر عروس}}
{{ب|بر آسود کالحق بتی نغز بود|همه مغز و پالوده‌ی مغز بود}}
{{ب|چو انگشت بر صحن پالوده راند|ز پالوده انگشتش آلوده ماند}}
{{ب|نسفته دری ناشکفته گلی|همائی بر او فتنه چون بلبلی}}
{{ب|گل از غنچه خندید و در سفته شد|سخن بین که در پرده چون گفته شد}}
{{ب|جهاندار چون از جهان کام یافت|در آن جنبش از دولت آرام یافت}}
{{ب|فرستاد از آموزگاران کسی|به اصطخر و کرد استواری بسی}}
{{ب|نبشت آن سخنها که بودش مراد|ز پیروزی مرز مشگین سواد}}
{{ب|که کار آنچنان شد به هندوستان|که باشد مراد دل دوستان}}
{{ب|زکین خواهی کید پرداختم|چو شد دوست با دوست در ساختم}}
{{ب|به قنوج خواهم شدن سوی نور|خدا یار بادم در این راه دور}}
{{ب|ببینم کز آنجا چه پیش آیدم|مگر کار بر کام خویش آیدم}}
{{ب|توئی نایب ما به هر مرز و بوم|ز دریای چین تا به دریای روم}}
{{ب|جهان را به پیروزی آواز ده|ز ما مژده‌ی خرمی باز ده}}
{{ب|سپاهی و شهری و برنا و پیر|که از ملک ما هستشان ناگزیر}}
{{ب|دل هر یکی را ز ما شاد کن|دعا خواه و دانش ده و داد کن}}
{{ب|نبشت این چنین نامه از هر دری|فرستاد پیکی به هر کشوری}}
{{ب|عروس گرانمایه را نیز کار|برآراست تا شد به یونان دیار}}
{{ب|سپه دادش از استواران خویش|همان استواری ز حد کرد بیش}}
{{ب|به پایین آن مهد پیرایه سنج|فرستاد چندین شتر بار گنج}}
{{ب|دگر گنج را در زمین کرد جای|نمونش نگهداشت با رهنمای}}
{{ب|به دستور دانا وثیقت نوشت|که از دانش و داد بودش سرشت}}
{{ب|خبر دادش از جمله‌ی نیک و بد|ز پیروزی نیکخواهان خود}}
{{ب|به فارغ دلی چون بر آسود شاه|سوی فوریان زد در بارگاه}}
{{ب|ره و رسم شاهان چنان تازه کرد|که هندوستان را پر آوازه کرد}}
{{ب|به داد و دهش در جهان پی فشرد|بدین دستبرد از جهان دست برد}}
{{ب|می‌نوش می‌خورد بر یاد کی|چو شاهان این دور بر یاد وی}}
{{پایان شعر}}