نمایش مبدأ برای نظامی (خسرو و شیرین)/مبارک روزی از خوش روزگاران

{{سرصفحه
| عنوان = [[نظامی (خسرو و شیرین)]]
| مؤلف = نظامی
| قسمت =(مبارک روزی از خوش روزگاران)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مبارک روزی از خوش روزگاران|نشسته بود شیرین پیش یاران}}
{{ب|سخن می‌رفتشان در هر نوردی|چنانک آید ز هر گرمی و سردی}}
{{ب|یکی عیش گذشته یاد می‌کرد|بدان تاریخ دل را شاد می‌کرد}}
{{ب|یکی افسانه آینده می‌خواند|که شادی بیشتر خواهیم ازین راند}}
{{ب|ز هر شیوه سخن کان دلنواز است|بگفتند آنچه وا گفتن دراز است}}
{{ب|سخن چون شد مسلسل عاقبت کار|ستون بیستون آمد پدیدار}}
{{ب|به خنده گفت با یاران دل‌افروز|علم بر بیستون خواهم زد امروز}}
{{ب|به بینم کاهنین بازوی فرهاد|چگونه سنگ می‌برد به پولاد}}
{{ب|مگر زان سنگ و آهن روزگاری|به دلگرمی فتد بر من شراری}}
{{ب|بفرمود اسب را زین بر نهادن|صبا را مهد زرین بر نهادن}}
{{ب|نبود آن روز گلگون در وثاقش|بر اسبی دیگر افتاد اتفاقش}}
{{ب|برون آمد چه گویم چون بهاری|به زیبائی چو یغمائی نگاری}}
{{ب|روان شد نرگسان پر خواب گشته|چو صد خرمن گل سیراب گشته}}
{{ب|بدان نازک تنی و آبداری|چو مرغی بود در چابک سواری}}
{{ب|چنان چابک نشین بود آن دلارام|که برجستی به زین مقدار ده گام}}
{{ب|ز نعلش بر صبا مسمار می‌زد|زمین را چون فلک پرگار می‌زد}}
{{ب|چو آمد با نثار مشک و نسرین|بر آن کوه سنگین کوه سیمین}}
{{ب|ز عکس روی آن خورشید رخشان|ز لعل آن سنگ‌ها شد چون بدخشان}}
{{ب|چو کوهی کوهکن را نزد خود خواند|وز آنجا کوه تن زی کوهکن راند}}
{{ب|به یاد لعل او فرهاد جان کن|کننده کوه را چون مرد کان کن}}
{{ب|ز یار سنگدل خرسنگ می‌خورد|ولیکن عربده با سنگ می‌کرد}}
{{ب|عیار دستبردش را در آن سنگ|ترازوئی نیامد راست در چنگ}}
{{ب|به شخص کوه پیکر کوه می‌کند|غمی در پیش چون کوه دماوند}}
{{ب|درون سنگ از آن می‌کند مادام|که از سنگش برون می‌آمد آن کام}}
{{ب|رخ خارا به خون لعل می‌شست|مگر در سنگ خارا لعل می‌جست}}
{{ب|چو از لعل لب شیرین خبر یافت|به سنگ خاره در گفتی گهر یافت}}
{{ب|به دستش آهن از دل گرم‌تر گشت|به آهن سنگش از گل نرم‌تر گشت}}
{{ب|به دستی سنگ را می‌کند چون گل|به دیگر دست می‌زد سنگ بر دل}}
{{ب|دلش را عشق آن بت می‌خراشید|چو بت بودش چرا بت می‌تراشید}}
{{ب|شکر لب داشت با خود ساغری شیر|به دستش داد کاین بر یاد من گیر}}
{{ب|ستد شیر از کف شیرین جوانمرد|به شیرینی چه گویم چون شکر خورد}}
{{ب|چو شیرین ساقیی باشد هم آغوش|نه شیر ار زهر باشد هم شود نوش}}
{{ب|چو عاشق مست گشت از جام باقی|ز مجلس عزم رفتن کرد ساقی}}
{{ب|شد اندامش گران از زر کشیدن|فرو مانداسبش از گوهر کشیدن}}
{{ب|نه اسب ار کوه زر بودی ندیمش|سقط گشتی به زیر کوه سیمش}}
{{ب|چنین گویند که اسب باد رفتار|سقط شد زیر آن گنج گهربار}}
{{ب|چو عاشق دیدکان معشوق چالاک|فرو خواهد فتاد از باد بر خاک}}
{{ب|به گردن اسب را با شهسوارش|ز جا برداشت و آسان کرد کارش}}
{{ب|به قصرش برد از انسان ناز پرورد|که موئی بر تن شیرین نیازرد}}
{{ب|نهادش بر بساط نوبتی گاه|به نوبت گاه خویش آمد دگر راه}}
{{ب|همان آهنگری با خاره می‌کرد|همان سنگی به آهن پاره می‌کرد}}
{{ب|شده بر کوه کوهی بر دل تنگ|سری بر سنگ می‌زد بر سر سنگ}}
{{ب|چو آهو سبزه‌ای بر کوه دیده|ز شورستان به گورستان رمیده}}
{{پایان شعر}}