نمایش مبدأ برای ناصر خسرو (قصاید)/غریبی می چه خواهد یارب از من؟

{{سرصفحه
| عنوان = [[ناصر خسرو (قصاید)]]
| مؤلف = ناصر خسرو
| قسمت =(غریبی می چه خواهد یارب از من؟)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|غریبی می چه خواهد یارب از من؟|که با من روز و شب بسته است دامن}}
{{ب|غریبی دوستی با من گرفته‌است|مرا از دوستی گشته‌است دشمن}}
{{ب|ز دشمن رست هر کو جست لیکن|از این دشمن بجستن نیست رستن}}
{{ب|غریبی دشمنی صعب است کز تو|نخواهد جز زمین و شهر و مسکن}}
{{ب|چو خان و مان بدو دادی بخواهد|به خان و مانت چون دشمن نشستن}}
{{ب|بجز با تو نیارامد چو رفتی|کسی دشمن کجا دیده‌است از این فن؟}}
{{ب|چو با من دشمن من دوستی جست|مرا ز انده کهن زین گشت نو تن}}
{{ب|سزد کاین بدکنش را دوست گیرم|چو بیرون زو دگر کس نیست با من}}
{{ب|به سند انداخت گاهم گه به مغرب|چنین هرگز ندیده‌ستم فلاخن}}
{{ب|ندیده‌است آنکه من دیدم ز غربت|به زیر دسته سرمه‌ی کرده هاون}}
{{ب|غریبی هاون مردان علم است|ز مرد علم خود علم است روغن}}
{{ب|ازین روغن در این هاون طلب کن|که بی‌روغن چراغت نیست روشن}}
{{ب|وگر چون ترب بی‌روغن شده‌ستی|بخیره ترب در هاون میفگن}}
{{ب|نگردد مرد مردم جز به غربت|نگیرد قدر باز اندر نشیمن}}
{{ب|نهال آنگه شود در باغ برور|که برداریش از آن پیشینه معدن}}
{{ب|تواند سنگ را هرگز بریدن|اگر از سنگ بیرون ناید آهن؟}}
{{ب|به جام زر بر دست شه آید|مروق می چو بیرون آید از دن}}
{{ب|به شهر و برزن خود در چه یابی|جز آن کان اندر آن شهر است و برزن؟}}
{{ب|به خانه در زنور قرص خورشید|همان بینی که در تابد ز روزن}}
{{ب|اگر مر روز رامی‌دید خواهی|سر از روزن برون بایدت کردن}}
{{ب|چو جان درتن خرد دردل نهفته است|به آمختن ز دل برکن نهنبن}}
{{ب|اگر خواهی که بوی خوش بیابی|به مشک سوده در باید دمیدن}}
{{ب|دل از بیهوده خالی کن خرد را|به دسته‌ی سیر در خوش نیست سوسن}}
{{ب|زخار و خس چو گلشن کرد خواهی|بباید رفت بام و بوم گلشن}}
{{ب|چنان باشد سخن در مغز جاهل|چو در ریزی به خم گوز ارزن}}
{{ب|اگر سوسن همی خواهی نشاندن|نخست از جای سوسن سیر برکن}}
{{ب|چرا با جام می می علم جوئی؟|چرا باشی چو بوقلمون ملون؟}}
{{ب|نشاید بود گه ماهی و گه مار|گلیم خر به زر رشته میاژن}}
{{ب|اگر گردن به دانش داد خواهی|ز جهل آزاد باید کرد گردن}}
{{ب|به پیش دن درون دانش چه‌جوئی؟|تو را دن به، به گرد دن همی دن}}
{{ب|چو می‌دانی که‌ت از خم گوز ناید|به طمع گوز خم را خیره مشکن}}
{{ب|چو نتوانی نشاندن گوز و خرما|نباید بید و سنجد را فگندن}}
{{ب|بخندد هوشیار از حکمت مست|هوس را خیره حکمت چون بری ظن؟}}
{{ب|به نزد عقل حکمت را ترازوست|ز یک من تا هزاران بار صد من}}
{{ب|اگر نادان خریدار دروغ است|تو با نادان مکن همواره هیجن}}
{{ب|نشاید کرد مر هشیار دل را|به باد بی‌خرد بر باد خرمن}}
{{ب|سوی من جاهل است، ارچه حکیم است|به نزد عامه، هندوی برهمن}}
{{ب|نه سور است ارچه همچون سور از دور|پر از بانگ است و انبوه است شیون}}
{{ب|نیابد فضل و مزد روزه‌داران|برهمن، گرچه چون روزه است لکهن}}
{{ب|به پیش تیغ دنیا مرد دینی|جز از حکمت نپوشد خود و جوشن}}
{{ب|به حکمت شایدت مر خویشتن را|هم اینجاست در بهشت عدن دیدن}}
{{ب|چو در پیدا نهانی را ببینی|بدان کامد سوی تو فضل ذوالمن}}
{{ب|چه گوئی، چند پرسی چیست حکمت؟|نه مشک است و نه کافور و نه چندن}}
{{ب|در این پیدا نهانی را چو دیدی|برون رفت اشترت از چشم سوزن}}
{{ب|چو گلشن را نمی‌بینی نیاری|همی بیرون شد از تاریک گلخن}}
{{ب|نمی‌یاری ز نادانی فگندن|گلیم خر به وعده‌ی خز ادکن}}
{{ب|از این دریای بی‌معبر به حکمت|ببایدت، ای برادر، می گذشتن}}
{{ب|ز حکمت خواه یاری تا برآئی|که مانده‌ستی به چاه اندر چو بیژن}}
{{ب|از این تاریک چه بیرون شدن را|ز مردان مرد باید وز زنان زن}}
{{ب|چو قصد شعر حجت کرد خواهی|به فکرت دامن دل در کمر زن}}
{{پایان شعر}}