نمایش مبدأ برای ناصر خسرو (قصاید)/دیر بماندم در این سرای کهن من

{{سرصفحه
| عنوان = [[ناصر خسرو (قصاید)]]
| مؤلف = ناصر خسرو
| قسمت =(دیر بماندم در این سرای کهن من)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دیر بماندم در این سرای کهن من|تا کهنم کرد صحبت دی و بهمن}}
{{ب|خسته ازانم که شست سال فزون است|تا به شبانروزها همی بروم من}}
{{ب|ای به شبان خفته ظن مبر که بیاسود|گر تو بیاسودی این زمانه ز گشتن}}
{{ب|خویشتن خویش را رونده گمان بر|هیچ نشسته نه نیز خفته مبر ظن}}
{{ب|گشتن چرخ و زمانه جانوران را|جمله کشنده است روز و شب سوی گشتن}}
{{ب|ای بخرد، با جهان مکن ستد و داد|کو بستاند ز تو کلند به سوزن}}
{{ب|جستم من صحبتش ولیکن از این کار|سود ندیدم ازانکه سوده شدم تن}}
{{ب|گر تو نخواهی که زیرپای بسایدت|دست نبایدت با زمانه پسودن}}
{{ب|نو شده‌ای،نو شده کهن شود آخر|گرچه به جان کوه قارنی به تن آهن}}
{{ب|گرت جهان دوست است دشمن خویشی|دشمن تو دوست است دوست تو دشمن}}
{{ب|گر بتوانی ز دوستی جهان رست|بنگر کز خویشتن توانی رستن ؟}}
{{ب|وای بر آن کو زخویشتن نه برآید|سوخته بادش به هردو عالم خرمن}}
{{ب|دوستی این جهان نهنبن دلهاست|از دل خود بفگن این سپاه نهنبن}}
{{ب|مسکن تو عالمی است روشن وباقی|نیست تو را عالم فرودین مسکن}}
{{ب|شمع خرد بر فروز در دل و بشتاب|با دل روشن به سوی عالم روشن}}
{{ب|چون به دل اندر چراغ خواهی افروخت|علم و عمل بایدت فتیله و روغن}}
{{ب|در ره عقبی به‌پای رفت نباید|بلکه به جان و به عقل باید رفتن}}
{{ب|خفته مرو نیز بیش ازین و چو مردان|دامن با آستینت برکش و برزن}}
{{ب|توشه‌ی تو علم و طاعت است در این راه|سفره دل را بدین دو توشه بیاگن}}
{{ب|آن خوری آنجا که با تو باشد از ایدر|جای ستم نیست آن و گر بزی و فن}}
{{ب|گر نتوانی چو گاو خورد خس و خار|تخم خس و خار در زمین مپراگن}}
{{ب|بار گران بینمت، به توبه و طاعت|بار بیفگن، امل دراز میفگن}}
{{ب|کرده‌است ایزد زلیفنت به قران در|عذر بیفتاد از آنکه کرد زلیفن}}
{{ب|جمله رفیقانت رفته‌اند و تو نادان|پست نشسته‌ستی و کنار پر ارزن}}
{{ب|گوئی بهمان زمن مهست و نمرده‌است|آب همی کوبی ای رفیق به هاون}}
{{ب|تا تو بدین برزنی نگاه کن، ای پیر|چند جوانان برون شدند ز برزن}}
{{ب|گر به قیاس من و تو بودی، مطرب|زنده بماندی به گیتی از پس مذن}}
{{ب|راست نیاید قیاس خلق در این باب|زخم فلک را نه مغفر است و نه جوشن}}
{{ب|علم اجلها به هیچ خلق نداده است|ایزد دانای دادگستر ذوالمن}}
{{ب|خلق همه یسکره نهال خدای‌اند|هیچ نه برکن تو زین نهال و نه بشکن}}
{{ب|دست خداوند باغ و خلق دراز است|بر حسک و خار همچو بر گل و سوسن}}
{{ب|خون بناحق نهال کندن اوی است|دل ز نهال خدای کندن برکن}}
{{ب|گر نپسندی هم که خونت بریزند|خون دگر کس چرا کنی تو به گردن؟}}
{{ب|گرت تب آید یکی ز بیم حرارت|جستن گیری گلاب و شکر و چندن}}
{{ب|وانگه نندیشی ایچ گاه معاصی|زاتش دوزخ که نیستش در و روزن}}
{{ب|شد گل رویت چو کاه و تو به حریصی|راست همی کن نگار خانه و گلشن}}
{{ب|راست چگونه شودت کار، چو گردون|راست نهاده‌است بر تو سنگ فلاخن}}
{{ب|دام به راهت پرست، شو تو چو آهو|زان سو و زین سو گیا همی خور و می‌دن}}
{{ب|روی مکن سوی مزگت ایچ و همی رو|روزی ده ره دنان دنان به سوی دن}}
{{ب|دمنه به کار اندر است و گاو نه آگاه|جز که تو را این مثل نشاید گفتن}}
{{ب|کو نبود آنکه دن پرستد هرگز|دن که پرستد مگر که جاهل و کودن؟}}
{{ب|گلشن عقل است مغز تو مکن، ای پور،|گلشن او را به دود خمر چو گلخن}}
{{ب|معدن علم است دل چرا بنشاندی|جور و جفا را در این مبارک معدن؟}}
{{ب|چون نبود دلت نرم سود ندارد|با دل چون سنگ پیرهن خز ادکن}}
{{ب|جهلت را دور کن زعقلت ازیراک|سور نباشد نکو به برزن شیون}}
{{ب|بررس نیکو به شعر حکمت حجت|زانکه بلند و قوی است چون که قارن}}
{{ب|خوب سخنهاش را به سوزن فکرت|بر دل و جان لطیف خویش بیاژن}}
{{پایان شعر}}