نمایش مبدأ برای ناصر خسرو (قصاید)/در دلم تا به سحرگاه شب دوشین

{{سرصفحه
| عنوان = [[ناصر خسرو (قصاید)]]
| مؤلف = ناصر خسرو
| قسمت =(در دلم تا به سحرگاه شب دوشین)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|در دلم تا به سحرگاه شب دوشین|هیچ نارامید این خاطر روشن بین}}
{{ب|گفت: بنگر که چرا می‌نگرد گردون|به دو صد چشم در این تیره زمین چندین}}
{{ب|خاک را قرصه‌ی خورشید همی درزد|روز تا شام به زر آب زده ژوپین}}
{{ب|وز گه شام بپوشد به سیه چادر|تا به هنگام سحر روی خود این مسکین}}
{{ب|روز رخشان سپس تیره شبان، گوئی|آفرین است روان بر اثر نفرین}}
{{ب|خاک را شوی همین دوست که می‌زاید|شور و تلخ و خوب و زشت و ترش و شیرین}}
{{ب|گم ازین شد ره مانی که زیک گوهر|به یکی صانع ناید شکر و رخپین}}
{{ب|از دو شو نه زین بجه بچه برون ناید|این جنین ناید، پورا، و نه آن جنین}}
{{ب|میوه زین است یکی تلخ و دگر شیرین|خلق از این است یکی شاد و دگر غمگین}}
{{ب|طین اگر شوی نباشدش به روز و شب|کی پدید اید زیتون و نه تین از طین}}
{{ب|نه چو کافور شود کوه به بهمن ماه|نه شود دشت چو زنگار به فروردین}}
{{ب|کس ندیده است چنین طرفه زناشوئی|نه زنی هرگز زاده است بدین آئین}}
{{ب|وین خردمند و سخن گوی بهشتی جان|از چه مانده است چنین بسته در این سجین؟}}
{{ب|زن جان است تن تیره‌ت، با زندان|چند خسپی؟ بنگر نیک و نکو بنشین}}
{{ب|عمر خود خواب جهان است، چرا خسپی؟|بر سر خواب جهان خواب دگر مگزین}}
{{ب|بی‌گمان گردی اگر نیک بیندیشی|که بدل خفته است این خلق همه همگین}}
{{ب|گر کسی غسلین خورده است به مستی در|تو که هشیاری بر خیره مخور غسلین}}
{{ب|بلبل و هدهد و مرغند، بلی، لیکن|گل همی جوید یکی و یکی سرگین}}
{{ب|طبع تشرین به چه ماند به مه نیسان؟|گرچه در سال بود نیسان با تشرین}}
{{ب|از نبشته است نه ز اواز و نه از معنی|سوی هشیار دلان سیرین چو نسرین}}
{{ب|تا سحرگه ز بس اندیشه نجست از من|سر من جز که سر زانوی من بالین}}
{{ب|ای برادر، به چنین راه درون مرکب|فکرتت باید و از عقل بدو بر زین}}
{{ب|جز بر این مرکب و زین، زین چه زشت و ژرف|جان دانا نشود بر فلک پروین}}
{{ب|دهر تنین خورنده است بر این مرکب|بایدت جست به صد حیلت از این تنین}}
{{ب|ای پسر، جان و تنت هر دو زناشوی‌اند|شوی جان است و زنش تنت و خرد کابین}}
{{ب|زین زن و شوی بدین کابین، فرزندی|چه همی باید، دانی، که بزاید؟ دین}}
{{ب|گر بترسی ز بلا بر تن خویش و جان|هر دو را باید کردنت ز دین پرچین}}
{{ب|کیمیای زر دین است بدو زر شو|کیمیا نیست چنین نیز به قسطنطین}}
{{ب|نرهد ز آتش نه سیم و نه مس جز زر|برهی زاتش دوزخ چو شدی زرین}}
{{ب|تن بیچاره‌ت از این شوی همی یابد|این همه زینت و آرایش و این تحسین}}
{{ب|جفت جان حورالعین هم اندر جان|زانش برطاعت وعده است به حورالعین}}
{{ب|آنک ازو خاک سیه حورالعین گشته است|حور ازو یابد در خلد برین تزیین}}
{{ب|جان تو گوهر علم است چنینش ایزد|در تو می از قبل علم کند تسکین}}
{{ب|مر تو را دین محمد چو دبستان است|دین کند جان تو را زنده و علم آگین}}
{{ب|طلب علمت فرمود رسول حق|گر سفر باید کردن به مثل تا چین}}
{{ب|سوی چین دین من راه بیاموزم|مر تو را گر نکنی روی چنین پرچین}}
{{ب|آل یاسین مر چین را دومین چین است|تو به چین دومین شو نه بدان پیشین}}
{{ب|چین تو ظاهر و ماچین به مثل باطن|تو به چین بودی و مانده‌است تو را ماچین}}
{{ب|جانت خاک است و خرد تخم گل و لاله|خاک را تخم گل و لاله کند رنگین}}
{{ب|چون نمودم که تن و جانت زن و شوی‌اند|عمل و علم پدید آمده زان و زین}}
{{ب|گر همی آرزو آیدت عروسی نو|دین عروست بس و دل خانه و علم آئین}}
{{ب|راه ظاهر، پسرا، راه ستوران است|ناصبی از من ازین است جگر پر کین}}
{{ب|ز آل یاسین خبرش نی و به تقلیدش|بر سر سوره همی خواند یا و سین}}
{{ب|هان و هینش کنم از حکمت ازیرا خر|باز گردد ز ره کژ به هان و هین}}
{{ب|آب دریا را خورشید بجوشاند|تا برآردش سوی چرخ و شود نوشین}}
{{ب|پند میتین و، دل نادان چون سنگ است|بر دل سنگین از پند سزد میتین}}
{{ب|جز که بر سخته نگویم سخنی، زیرا|سخن حکمت زر است و خرد شاهین}}
{{ب|جز به تلقین نرهد بی‌خرد از تقلید|که چراغ است به تقلید درون تلقین}}
{{ب|هر که را آتش تقلید بجوشاند|مرد داناش به تاویل دهد تسکین}}
{{ب|ای پسر، گفت در این شعر تو را حجت|آنچه دل گفت مر او را به شب دوشین}}
{{پایان شعر}}