نمایش مبدأ برای ناصر خسرو (قصاید)/دام است جهان تو، ای پسر، دام

{{سرصفحه
| عنوان = [[ناصر خسرو (قصاید)]]
| مؤلف = ناصر خسرو
| قسمت =(دام است جهان تو، ای پسر، دام)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دام است جهان تو، ای پسر، دام|زین دام ندارد خبر دد و دام}}
{{ب|در دام به دانه مباش مشغول|دانه‌ی تو چه چیز است جز می و جام؟}}
{{ب|خور خوار شده‌ستی چو مرغ لیکن|ناچاره پشیمان شوی به فرجام}}
{{ب|امید چه داری که کام یابی؟|در دام کسی کام یابد ای خام؟}}
{{ب|کامستی اگر پایدی، ولیکن|کامی که نپاید نباشد آن کام}}
{{ب|زین قد چو تیر و الف چه لافی؟|کین زود شود چون کمان و چون لام}}
{{ب|جان وام خدای است در تن تو|یک روز ز تو باز خواهد این وام}}
{{ب|گر باز دهی وام او به خوشی،|ور نی بستاند به کام و ناکام}}
{{ب|اندر طلب وام تازیان است|همواره چنین سال و ماه و ایام}}
{{ب|چون با پدرت چاشت خورد گیتی|ناچار خورد با تو ای پسر شام}}
{{ب|خوش است جهان از ره چشیدن|چون شکر و چون شیر و مغز بادام}}
{{ب|لیکن سوی مرد خرد خوشی‌هاش|زهر است همه چون فروشد از کام}}
{{ب|گیتی چو دو در خانه است، او را|آغاز یکی در، دگر در انجام}}
{{ب|زین در چو در آئی بدان برون شو|در سر چنین گفت نوح با سام}}
{{ب|بیهوده چه داری طمع در این جای|آرام؟ که این نیست جای آرام}}
{{ب|بس بی خطر و خوار کام یابی|زین جای بی‌اندام و عمر سوتام}}
{{ب|دل را ز جهان بازکش که گیهان|بسیار کشیده است چون تو در دام}}
{{ب|ای بس ملکان را که او فرو خورد|با ملکت و با چاکران و خدام}}
{{ب|بهرام کجا رفت و اردوان کو؟|گیرم که توی اردوان و بهرام}}
{{ب|از بهر چه اندر سرای فانی|بردی علم ای خام خیره بر بام؟}}
{{ب|ناتام در این جایت آوریدند|تا روزی از این جا برون شوی تام}}
{{ب|اسلام دبستان توست و عالم|مانند سرایی است خوش پر اصنام}}
{{ب|در خانه‌ی استاد علم و دینت|پیغمبرت استاد و چوب صمصام}}
{{ب|اسلام دبستان توست، پورا،|بتخانه پر اسپ است و مال و استام}}
{{ب|بنگر که چگونه از این دبستان|بگریخته سوی بتان شد این عام}}
{{ب|اینها که همه فتنه‌ی بتانند|از دین چه به کارستشان مگر نام؟}}
{{ب|آنک او بدود پیش میر ده میل|هرگز نرود زی نماز ده گام}}
{{ب|این غاشیه کش گشته پیش غالب|وان بسته میانک به پیش بسطام}}
{{ب|زی عامه چو تو مال و ملک داری|خواهی علوی باش و خواه حجام}}
{{ب|این دیو سران را مدار مردم|گر هیچ بدانی لطف ز دشنام}}
{{ب|گر رام شدند این خران بتان را|باری تو اگر خر نه‌ای مشو رام}}
{{ب|دانی که محال است اگر بماند|ارواح چنین در سرای اجسام}}
{{ب|دانی که چون این جای نیست جایی است|روحی که مجرد شده است از اندام}}
{{ب|یک یک چو برون می‌روند از این جا|این کار به آخر رسد سرانجام}}
{{ب|آن گاه بیابند داد هر کس|مظلوم بگیرد گلوی ظلام}}
{{ب|آن روز بباید ستمگران را|داد ضعفا داد و داد ایتام}}
{{ب|غایب نشده است ایچ از اول کار|تا آخر چیزی ز علم علام}}
{{ب|هرگز نپسندد ز خلق بیداد|آنک این فلک او آفرید و اجرام}}
{{ب|این حکم د راین کارکرد پیداست|با آنکه رسول آمده است و پیغام}}
{{ب|لیکن نکند حکم حاکم عدل|تا وقت نیاید فراز و هنگام}}
{{ب|امروز بد و نیک می‌نویسند|بی‌کار نمانده است و یافه اقلام}}
{{ب|غره چه شده‌ستی به عمر فانی|مشتاب به کار و ز دیگ ماشام}}
{{ب|کاین گنبد گردان گرد بدرام|شوریده بسی کرد کار پدرام}}
{{ب|گر حاکم حکام را مقری|در خلق چرایی چو گرگ و ضرغام؟}}
{{ب|«ای مام» یتیمان سوی تو خواراست|لیکن تو بسی کرد خواهی «ای مام»}}
{{ب|امروز بده داد خویش کایزد|فردا همه بر حق راند احکام}}
{{ب|وز تو نپذیرند اگر تو فردا|گوئی که چنین بود قسم قسام}}
{{ب|از حجت بشنو سخن به حجت|بر حجت حجت به دل بیارام}}
{{پایان شعر}}