نمایش مبدأ برای مسعود سعد سلمان (قصاید)/مقصور شد مصالح کار جهانیان

{{سرصفحه
| عنوان = [[مسعود سعد سلمان (قصاید)]]
| مؤلف = مسعود سعد سلمان
| قسمت =(مقصور شد مصالح کار جهانیان)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مقصور شد مصالح کار جهانیان|بر حبس و بند این تن رنجور ناتوان}}
{{ب|در حبس و بند نیز ندارندم استوار|تا گرد من نگردد ده تن نگاهبان}}
{{ب|هر ده نشسته بر در و بر بام سمج من|بایکدگر دمادم گویند هر زمان:}}
{{ب|خیزید و بنگرید نباید به جادویی|او از شکاف روزن پرد بر آسمان!}}
{{ب|هین برجهید زود که حیلت گریست او|کز آفتاب پل کند از باد نردبان!}}
{{ب|البته هیچکس بنیندیشد این سخن|کاین شاعر مخنث خود کیست در جهان}}
{{ب|چون برپرد ز روزن و چون بگذرد ز سمج؟|نه مرغ و موش گشته‌ست این خام قلتبان}}
{{ب|با این دل شکسته و با دیده‌ی ضعیف|سمجی چنین نهفته و بندی چنین گران،}}
{{ب|از من همی هراسند آنان که سال‌ها|ز ایشان همی هراسد در کار، جنگوان}}
{{ب|گیرم که ساخته شوم از بهر کارزار|بیرون جهم ز گوشه‌ی این سمج ناگهان،}}
{{ب|با چند کس برآیم در قلعه؟ گرچه من|شیری شوم دژ آگه و پیلی شوم دمان}}
{{ب|پس بی‌سلاح جنگ چگونه کنم مگر|مر سینه را سپر کنم و پشت را کمان؟}}
{{ب|زیرا که سخت گشته‌ست از رنج انده این|چونان که چفته گشته‌ست از بار محنت آن}}
{{ب|دانم که کس نگردد از بیم گرد من|زین گونه شیرمردی من چون شود عیان؟!}}
{{ب|جانم ز رنج و محنتشان در شکنجه است|یارب ز رنج و محنت بازم رهان به جان}}
{{ب|در حال خوب گردد حال من ار شود|بر حال من دل ثقةالملک مهربان}}
{{ب|خورشید سرکشان جهان طاهرعلی|آن چرخ با جلالت و آن بحر بیکران}}
{{ب|ای آن جوان که چون تو ندیده است چرخ پیر|یار است رای پیر ترا دولت جوان}}
{{ب|هر کو فسون مهر تو بر خویشتن دمد|ز آهنش ضمیران دمد از خار ارغوان}}
{{ب|باجوش حشمت تو چه صحرا چه کوهسار|با زخم هیبت تو چه سندان چه پرنیان}}
{{ب|دارد سپهر خوانده‌ی مهر ترا به ناز|ندهد زمانه رانده‌ی کین ترا امان}}
{{ب|بالای رتبت تو گذشته ز هر فلک|پهنای بسطت تو رسیده به هر مکان}}
{{ب|یک پایه دولت تو نگشته است هیچ چرخ|یکروزه بخشش تو ندیده است هیچ کان}}
{{ب|گرید همی نیاز جهان از عطای تو|خندد همی عطای تو بر گنج شایگان}}
{{ب|نه چرخ را خلاف تو کاری همی رود|نه ملک را ز رای تو رازی بود نهان}}
{{ب|پیوسته تیره و خجل است ابر و آفتاب|زان لفظ درفشان تو و دست زرفشان}}
{{ب|جاه ترا سعادت چون روز را ضیا|عزم ترا کفایت چون تیغ را فسان}}
{{ب|گر نه ز بهر نعمت بودی، بدان درست|از فصل‌های سال نبودی ترا خزان}}
{{ب|از بهر دیده و دل بدخواه تو فلک|سازد همی حسام و طرازد همی سنان}}
{{ب|بیمت چو تیغ سر بزند دشمن ترا|گر چون قلم نبندد پیشت میان به جان}}
{{ب|از تو قرین نصرت و اقبال دولت است|ملک علاء دولت و دین صاحب قران}}
{{ب|والله که چشم چرخ جهاندیده هیچ وقت|چون من ندیده بنده و چون تو خدایگان}}
{{ب|ای بر هوات خلق همه سود کرده، من|بر مایه‌ی هوات چرا کرده‌ام زیان؟}}
{{ب|اندر ولوع خدمت خویش اعتقاد من|دانی همی و داند یزدان غیبدان}}
{{ب|چون بلبلان نوای ثناهای تو زدم|تا کرد روزگار مرا اندر آشیان}}
{{ب|آن روی و قد بوده چو گلنار و ناروان|با رنگ زعفران شد و با ضعف خیزران}}
{{ب|اندر تنم ز سرما بفسرد خون تن|بگداخت بازم آتش دل مغز استخوان}}
{{ب|آکنده دل چو نار ز تیمار و هر دو رخ|گشته چو نار کفته ز اشک چو ناردان}}
{{ب|تا مر مرا دو حلقه‌ی بنده است بر دو پای|هست این دو دیده گویی از خون دو ناودان}}
{{ب|بندم همی چه باید کامروز مرمرا|بسته شود دو پای به یک تار ریسمان}}
{{ب|چون تار پرنیان تنم از لاغری و من|مانم همی به صورت بی‌جان پرنیان}}
{{ب|چندان دروغ گفت نشاید، که شکر هست|از روی مهربانی نز روی سوزیان}}
{{ب|در هیچ وقت بی‌شفقت نیست کوتوال|هر شب کند زیادت بر من دو پاسبان}}
{{ب|گوید نگاهبانم: گر بر شوی به بام|در چشم کاهت افتد از راه کهکشان!}}
{{ب|در سمج من دکانی چون یک بدست نیست|نگذاردم که هیچ نشینم بر آن دکان}}
{{ب|این حق بگو چگونه توانم گزاردن|کاین خدمتم کنند همیدون به رایگان!}}
{{ب|دردا و اندها که مرا چرخ دزدوار|بی‌آلت و سلاح بزد راه کاروان}}
{{ب|چون دولتی نمود مرا محنتی فزود|بی‌گردن ای شگفت نبوده است گرد ران}}
{{ب|من راست خود بگویم، چون راست هیچ نیست|خود راستی نهفتن هرگز کجا توان}}
{{ب|بودم چنان که سخت به اندام کارها|راندم همی به دولت سلطان کامران}}
{{ب|بر کوه رزم کردم و در بیشه صف درید|در حمله بر نتافتم از هیچ کس عنان}}
{{ب|هر هفت روز کردم جنگی، به هفت روز|در قصه‌ها نخواندم جز جنگ هفتخوان}}
{{ب|اقبال شاه بود و جوانی و بخت نیک|امروز هرچه بود همه شد خلاف آن}}
{{ب|در روزگار جستم تا پیش من بجست|در روزگار جستن کاری است کالامان}}
{{ب|گردون هزار کان ستد از من به جور وقهر|هرچه آن ز وی بیافته بودم یکان یکان}}
{{ب|اکنون در این مرنجم در سمج بسته در|بر بند خود نشسته چو بر بیضه ماکیان}}
{{ب|رفتن مرا ز بند به زانوست یا به دست|خفتن چو حلقه‌هاش نگون است یا ستان}}
{{ب|در یک درم ز زندان با آهنی سه من|هر شام و چاشت باشم در یوبه‌ی دونان}}
{{ب|سکباجم آرزو کند و نیست آتشی|جز چهره‌یی به زردی مانند زعفران}}
{{ب|نی نی نه راست گفتم کز ابر جود تو|در سبز مرغزارم و در تازه بوستان}}
{{ب|خواهم همی که دانم با تو، به هیچ وقت|گویی همی دریغ که باطل شود فلان؟}}
{{ب|آری به دل که همچو دگر بندگان نیک|مسعود سعد خدمت من کرد سالیان؟}}
{{ب|این گنبد کیان که بدین گونه بی‌گناه|برکند و بر کشفت مرا بیخ و خانمان}}
{{ب|معذور دارمش که شکایت مرا ز تست|نه بود و هست بنده‌ی تو گنبد کیان؟}}
{{ب|ور روزگار کرد نه او هم غلام تست؟|از بهر من بگوی مر او را که هان و هان!}}
{{ب|مسعود سعد بنده‌ی سی ساله من است|تو نیز بنده‌ی منی این قدر را بدان}}
{{ب|کان کس که بندگی کندم کی رضا دهم|کو را به عمر محنتی افتد به هیچ سان}}
{{ب|ای داده جاه تو به همه دولتی نوید|ای کرده جود تو به همه نعمتی ضمان}}
{{ب|در پارسی و تازی،در نظم و نثر کس|چون من نشان نیارد گویا و ترجمان}}
{{ب|بر گنج و بر خزینه‌ی دانش ندیده‌اند|چون طبع و خاطر من گنجور و قهرمان}}
{{ب|آنم که بانگ من چو به گوش سخن رسد|اندر تن فصاحت گردد روان روان}}
{{ب|من در شب سیاهم و نام من آفتاب|من در مرنجم و سخن من به قیروان}}
{{ب|جز من که گفت خواهد در خورد تو ثنا|جز تو که را رسد به بزرگی من گمان}}
{{ب|آرایشی بود به ستایشگری چو من|در بزم و مجلس تو به نوروز و مهرگان}}
{{ب|ای آفتاب روشن تابان روزگار|کرده است روزگار فراوانم امتحان}}
{{ب|گرچه ز هیچ حبس ندیدم من این عنا|نه هیچ وقت خوانده‌ام از هیچ داستان}}
{{ب|معزول نیست طبع من از نظم اگرچه هست|معزول از نوشتن این گفته‌ها بنان}}
{{ب|چون نیست بر قلمدان دست مرا سبیل|باری مرا اجازت باشد به دوکدان!}}
{{ب|تا دولت است و بخت که دل‌ها از آن و این|همواره تازه باشد و پیوسته شادمان}}
{{ب|هر ساعتی ز دولت شمعی دگر فروز|هر لحظه‌یی ز بخت نهالی دگر نشان}}
{{ب|تا فرخی بپاید در فرخی بپای|تا خرمی بماند در خرمی بمان}}
{{ب|از هرچه خواستند بدادی تو داد خلق|اکنون تو داد خویش ز دولت همی ستان}}
{{ب|بنیوش قصه‌ی من و آن گه کریم وار|بخشایش آر بر من بدبخت گم نشان}}
{{ب|تا شکر گویمت ز دماغی همه خرد|تا مدح خوانمت به زبانی همه بیان}}
{{ب|چون شکر من تو نشنوی از هیچ شکر گو|چون مدح من تو نشنوی از هیچ مدح خوان}}
{{ب|تا در دهان زبان بودم در زبان مرا|آرم زبان به شکر و ثنای تو در دهان}}
{{ب|و آن گه که بی‌ثنای تو باشد زبان من|اندر جهان چه فایده دارد مرا زبان؟}}
{{ب|ای باد نوبهاری ای مشکبوی باد|این مدح من بگیر و به آن آستان رسان}}
{{ب|بوالفتح راوی آن که چو او نیست این مدیح|یا در سراش خواند یا نه به وقت خوان}}
{{ب|دانم که چون بخواند احسنت‌ها کنند|قاضی خوش حکایت و للی ساربان}}
{{پایان شعر}}