نمایش مبدأ برای محتشم کاشانی (قصاید)/دمید صبحی و از پرتو دمیدن آن

{{سرصفحه
| عنوان = [[محتشم کاشانی (قصاید)]]
| مؤلف = محتشم کاشانی
| قسمت =(دمید صبحی و از پرتو دمیدن آن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دمید صبحی و از پرتو دمیدن آن|به ذره‌ای نظر افکند آفتاب جهان}}
{{ب|چه صبح چهره نماینده‌ی هزار امید|که مشکل است بیانش به صدهزار زبان}}
{{ب|چه آفتاب بلند اختر سپهر جلال|که برد طلعت او ظلمت از زمین و زمان}}
{{ب|مدار اهل زمین اعتماد دولت و دین|حفیظ ملک و ملل پاسبان کون و مکان}}
{{ب|گزیده نسخه‌ی لطف‌اله لطف الله|که هست آینه‌ی صنع صانع دیان}}
{{ب|محیط مکرمتی کز درش برد مه و سال|گدا به کشتی چوبین ذخایر عمان}}
{{ب|جلیل موهبتی کاسمان به دو کشد|زری که سایل او را بریزد از دمان}}
{{ب|یگانه صانع خیاط خانه‌ی تقدیر|بریده بر قد او خلعت بزرگی و شان}}
{{ب|نهد به سجده‌ی او هفت عضو خود به زمین|به آسمان اگر ازشان او دهند نشان}}
{{ب|چنان به عهد وی امساک شد قبیح که هست|حرام در نظر عقل روزه‌ی رمضان}}
{{ب|به زیر بال و پر خویش مرغ تربیتش|ز بیضه‌های عصافیر شد عقاب پران}}
{{ب|رود چو سوی نشان تیر دقتش ز سپهر|هزار زه شنود گوش گوشه‌های کمان}}
{{ب|چنان که خاک شناسد خراش تیشه‌ی تیز|سخای دست ودلش بحر می‌شناسد و کان}}
{{ب|زهی به ذات تو نازنده مسند تکمین|زهی ز عظم تو شرمنده‌ی وسعت امکان}}
{{ب|ز لطف خویش خدا لطف خویش خواند تو را|تبارک‌الله از الطاف خالق منان}}
{{ب|جوان کننده دوران پیر ساخت تو را|هم اتفاقی تدبیر پیر و بخت جوان}}
{{ب|به خال چهره‌ی زنگی اگر نظر فکنی|شود ز مردمی انسان دیده‌ی انسان}}
{{ب|زینت ارچه مقام است لیک بالنسبة|تو آتشی و کواکب شرار و چرخ و خان}}
{{ب|جهان مدار از بس که شرمسار تو را|به دوش زانوم از جبهه مانده بار گران}}
{{ب|بزرگوارا از بس به زیر بار توام|ز انحنا شده جیبم مصاحب دامان}}
{{ب|زمانه راست چنین اقتضا که گوهر مدح|ز قدر اگر چه بود گوشوار گوش جهان}}
{{ب|به صد شعف چو ستاند ز مادحش ممدوح|وز آفرین لب مدح آفرین شود جنبان}}
{{ب|وز انتعاش کند زیب مجلسش یک چند|چو لاله و سمن ونرگس و گل و ریحان}}
{{ب|ز عمد صد رهش افتد نظر بر او اما|به سهو نیز نیفتد به فکر قیمت آن}}
{{ب|تو آن بزرگ عطایی که در نظم مرا|ندیده قیمتش ارسال کردی از احسان}}
{{ب|و گر وظیفه هر ساله ساختی آن را|هزار سال بود ملک عمرت آبادان}}
{{ب|منم کهن بلدی در کمال ویرانی|تو گنج عالم ویران یگانه ایران}}
{{ب|حصار این بلد کهنه کن به آب و گلی|که سیل حادثه هرگز نسازدش ویران}}
{{ب|غلام بی به دلت محتشم که از افلاس|کنون تخلص او مفلسی است در دیوان}}
{{ب|چو درد فاقه‌اش اکثر دواپذیر شده|علاج مابقی از حکمت تو هست آسان}}
{{ب|همیشه تاز پی اعتماد اهل وداد|کنند بیعت و پیمان مشدد از ایمان}}
{{ب|امیدوار چنانم که دولت ابدی|ز بیعتت نکشد دست و نگسلد پیمان}}
{{پایان شعر}}