نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/سال کردن بهلول آن درویش را

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(سال کردن بهلول آن درویش را)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گفت بهلول آن یکی درویش را|چونی ای درویش واقف کن مرا}}
{{ب|گفت چون باشد کسی که جاودان|بر مراد او رود کار جهان}}
{{ب|سیل و جوها بر مراد او روند|اختران زان سان که خواهد آن شوند}}
{{ب|زندگی و مرگ سرهنگان او|بر مراد او روانه کو بکو}}
{{ب|هر کجا خواهد فرستد تعزیت|هر کجا خواهد ببخشد تهنیت}}
{{ب|سالکان راه هم بر گام او|ماندگان از راه هم در دام او}}
{{ب|هیچ دندانی نخندد در جهان|بی رضا و امر آن فرمان‌روان}}
{{ب|گفت ای شه راست گفتی همچنین|در فر و سیمای تو پیداست این}}
{{ب|این و صد چندینی ای صادق ولیک|شرح کن این را بیان کن نیک نیک}}
{{ب|آنچنانک فاضل و مرد فضول|چون به گوش او رسد آرد قبول}}
{{ب|آنچنانش شرح کن اندر کلام|که از آن هم بهره یابد عقل عام}}
{{ب|ناطق کامل چو خوان‌پاشی بود|خوانش بر هر گونه‌ی آشی بود}}
{{ب|که نماند هیچ مهمان بی نوا|هر کسی یابد غذای خود جدا}}
{{ب|همچو قرآن که بمعنی هفت توست|خاص را و عام را مطعم دروست}}
{{ب|گفت این باری یقین شد پیش عام|که جهان در امر یزدانست رام}}
{{ب|هیچ برگی در نیفتد از درخت|بی قضا و حکم آن سلطان بخت}}
{{ب|از دهان لقمه نشد سوی گلو|تا نگوید لقمه را حق که ادخلوا}}
{{ب|میل و رغبت کان زمام آدمیست|جنبش آن رام امر آن غنیست}}
{{ب|در زمینها و آسمانها ذره‌ای|پر نجنباند نگردد پره‌ای}}
{{ب|جز به فرمان قدیم نافذش|شرح نتوان کرد و جلدی نیست خوش}}
{{ب|کی شمرد برگ درختان را تمام|بی‌نهایت کی شود در نطق رام}}
{{ب|این قدر بشنو که چون کلی کار|می‌نگردد جز بامر کردگار}}
{{ب|چون قضای حق رضای بنده شد|حکم او را بنده‌ی خواهنده شد}}
{{ب|بی تکلف نه پی مزد و ثواب|بلک طبع او چنین شد مستطاب}}
{{ب|زندگی خود نخواهد بهر خوذ|نه پی ذوقی حیات مستلذ}}
{{ب|هرکجا امر قدم را مسلکیست|زندگی و مردگی پیشش یکیست}}
{{ب|بهر یزدان می‌زید نه بهر گنج|بهر یزدان می‌مرد نه از خوف رنج}}
{{ب|هست ایمانش برای خواست او|نه برای جنت و اشجار و جو}}
{{ب|ترک کفرش هم برای حق بود|نه ز بیم آنک در آتش رود}}
{{ب|این چنین آمد ز اصل آن خوی او|نه ریاضت نه بجست و جوی او}}
{{ب|آنگهان خندد که او بیند رضا|همچو حلوای شکر او را قضا}}
{{ب|بنده‌ای کش خوی و خلقت این بود|نه جهان بر امر و فرمانش رود}}
{{ب|پس چرا لابه کند او یا دعا|که بگردان ای خداوند این قضا}}
{{ب|مرگ او و مرگ فرزندان او|بهر حق پیشش چو حلوا در گلو}}
{{ب|نزع فرزندان بر آن باوفا|چون قطایف پیش شیخ بی‌نوا}}
{{ب|پس چراگوید دعا الا مگر|در دعا بیند رضای دادگر}}
{{ب|آن شفاعت و آن دعا نه از رحم خود|می‌کند آن بنده‌ی صاحب رشد}}
{{ب|رحم خود را او همان دم سوختست|که چراغ عشق حق افروختست}}
{{ب|دوزخ اوصاف او عشقست و او|سوخت مر اوصاف خود را مو بمو}}
{{ب|هر طروقی این فروقی کی شناخت|جز دقوقی تا درین دولت بتاخت}}
{{پایان شعر}}