نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/رنجور شدن اوستاد به وهم

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(رنجور شدن اوستاد به وهم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گشت استا سست از وهم و ز بیم|بر جهید و می‌کشانید او گلیم}}
{{ب|خشمگین با زن که مهر اوست سست|من بدین حالم نپرسید و نجست}}
{{ب|خود مرا آگه نکرد از رنگ من|قصد دارد تا رهد از ننگ من}}
{{ب|او به حسن و جلوه‌ی خود مست گشت|بی‌خبر کز بام افتادم چو طشت}}
{{ب|آمد و در را بتندی وا گشاد|کودکان اندر پی آن اوستاد}}
{{ب|گفت زن خیرست چون زود آمدی|که مبادا ذات نیکت را بدی}}
{{ب|گفت کوری رنگ و حال من ببین|از غمم بیگانگان اندر حنین}}
{{ب|تو درون خانه از بغض و نفاق|می‌نبینی حال من در احتراق}}
{{ب|گفت زن ای خواجه عیبی نیستت|وهم و ظن لاش بی معنیستت}}
{{ب|گفتش ای غر تو هنوزی در لجاج|می‌نبینی این تغیر و ارتجاج}}
{{ب|گر تو کور و کر شدی ما را چه جرم|ما درین رنجیم و در اندوه و گرم}}
{{ب|گفت ای خواجه بیارم آینه|تا بدانی که ندارم من گنه}}
{{ب|گفت رو مه تو رهی مه آینت|دایما در بغض و کینی و عنت}}
{{ب|جامه‌ی خواب مرا زو گستران|تا بخسپم که سر من شد گران}}
{{ب|زن توقف کرد مردش بانگ زد|کای عدو زوتر ترا این می‌سزد}}
{{پایان شعر}}