نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/دادن شاه گوهر را میان دیوان

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر پنجم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(دادن شاه گوهر را میان دیوان و مجمع به دست وزیر کی این چند ارزد و مبالغه کردن وزیر در قیمت او و فرمودن شاه او را کی اکنون این را بشکن و گفت وزیر کی این را چون بشکنم الی آخر القصه)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|شاه روزی جانب دیوان شتافت|جمله ارکان را در آن دیوان بیافت}}
{{ب|گوهری بیرون کشید او مستنیر|پس نهادش زود در کف وزیر}}
{{ب|گفت چونست و چه ارزد این گهر|گفت به ارزد ز صد خروار زر}}
{{ب|گفت بشکن گفت چونش بشکنم|نیک‌خواه مخزن و مالت منم}}
{{ب|چون روا دارم که مثل این گهر|که نیاید در بها گردد هدر}}
{{ب|گفت شاباش و بدادش خلعتی|گوهر از وی بستد آن شاه و فتی}}
{{ب|کرد ایثار وزیر آن شاه جود|هر لباس و حله کو پوشیده بود}}
{{ب|ساعتیشان کرد مشغول سخن|از قضیه تازه و راز کهن}}
{{ب|بعد از آن دادش به دست حاجبی|که چه ارزد این به پیش طالبی}}
{{ب|گفت ارزد این به نیمه‌ی مملکت|کش نگهدارا خدا از مهلکت}}
{{ب|گفت بشکن گفت ای خورشیدتیغ|بس دریغست این شکستن را دریغ}}
{{ب|قیمتش بگذار بین تاب و لمع|که شدست این نور روز او را تبع}}
{{ب|دست کی جنبد مرا در کسر او|که خزینه‌ی شاه را باشم عدو}}
{{ب|شاه خلعت داد ادرارش فزود|پس دهان در مدح عقل او گشود}}
{{ب|بعد یک ساعت به دست میر داد|در را آن امتحان کن باز داد}}
{{ب|او همین گفت و همه میران همین|هر یکی را خلعتی داد او ثمین}}
{{ب|جامگیهاشان همی‌افزود شاه|آن خسیسان را ببرد از ره به جاه}}
{{ب|این چنین گفتند پنجه شصت امیر|جمله یک یک هم به تقلید وزیر}}
{{ب|گرچه تقلدست استون جهان|هست رسوا هر مقلد ز امتحان}}
{{پایان شعر}}