نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/جواب گفتن ساحر مرده با فرزندان خود

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(جواب گفتن ساحر مرده با فرزندان خود)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گفتشان در خواب کای اولاد من|نیست ممکن ظاهر این را دم زدن}}
{{ب|فاش و مطلق گفتنم دستور نیست|لیک راز از پیش چشمم دور نیست}}
{{ب|لیک بنمایم نشانی با شما|تا شود پیدا شما را این خفا}}
{{ب|نور چشمانم چو آنجا گه روید|از مقام خفتنش آگه شوید}}
{{ب|آن زمان که خفته باشد آن حکیم|آن عصا را قصد کن بگذار بیم}}
{{ب|گر بدزدی و توانی ساحرست|چاره‌ی ساحر بر تو حاضرست}}
{{ب|ور نتانی هان و هان آن ایزدیست|او رسول ذوالجلال و مهتدیست}}
{{ب|گر جهان فرعون گیرد شرق و غرب|سرنگون آید خدا آنگاه حرب}}
{{ب|این نشان راست دادم جان باب|بر نویس الله اعلم بالصواب}}
{{ب|جان بابا چون بخسپد ساحری|سحر و مکرش را نباشد رهبری}}
{{ب|چونک چوپان خفت گرگ آمن شود|چونک خفت آن جهد او ساکن شود}}
{{ب|لیک حیوانی که چوپانش خداست|گرگ را آنجا امید و ره کجاست}}
{{ب|جادوی که حق کند حقست و راست|جادوی خواندن مر آن حق را خطاست}}
{{ب|جان بابا این نشان قاطعست|گر بمیرد نیز حقش رافعست}}
{{پایان شعر}}