نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/تتمه‌ی اقرار ابلیس به معاویه مکر خود را

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر دوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(تتمه‌ی اقرار ابلیس به معاویه مکر خود را)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|پس عزازیلش بگفت ای میر راد|مکر خود اندر میان باید نهاد}}
{{ب|گر نمازت فوت می‌شد آن زمان|می‌زدی از درد دل آه و فغان}}
{{ب|آن تاسف و آن فغان و آن نیاز|درگذشتی از دو صد ذکر و نماز}}
{{ب|من ترا بیدار کردم از نهیب|تا نسوزاند چنان آهی حجاب}}
{{ب|تا چنان آهی نباشد مر ترا|تا بدان راهی نباشد مر ترا}}
{{ب|من حسودم از حسد کردم چنین|من عدوم کار من مکرست و کین}}
{{ب|گفت اکنون راست گفتی صادقی|از تو این آید تو این را لایقی}}
{{ب|عنکبوتی تو مگس داری شکار|من نیم ای سگ مگس زحمت میار}}
{{ب|باز اسپیدم شکارم شه کند|عنکبوتی کی بگرد ما تند}}
{{ب|رو مگس می‌گیر تا توانی هلا|سوی دوغی زن مگسها را صلا}}
{{ب|ور بخوانی تو به سوی انگبین|هم دروغ و دوغ باشد آن یقین}}
{{ب|تو مرا بیدار کردی خواب بود|تو نمودی کشتی آن گرداب بود}}
{{ب|تو مرا در خیر زان می‌خواندی|تا مرا از خیر بهتر راندی}}
{{پایان شعر}}