نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/بیان آنک رفتن انبیا و اولیا

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(بیان آنک رفتن انبیا و اولیا به کوهها و غارها جهت پنهان کردن خویش نیست و جهت خوف تشویش خلق نیست بلک جهت ارشاد خلق است و تحریض بر انقطاع از دنیا به قدر ممکن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|آنک گویند اولیا در که بوند|تا ز چشم مردمان پنهان شوند}}
{{ب|پیش خلق ایشان فراز صد که‌اند|گام خود بر چرخ هفتم می‌نهند}}
{{ب|پس چرا پنهان شود که‌جو بود|کو ز صد دریا و که زان سو بود}}
{{ب|حاجتش نبود به سوی که گریخت|کز پیش کره‌ی فلک صد نعل ریخت}}
{{ب|چرخ گردید و ندید او گرد جان|تعزیت‌جامه بپوشید آسمان}}
{{ب|گر به ظاهر آن پری پنهان بود|آدمی پنهان‌تر از پریان بود}}
{{ب|نزد عاقل زان پری که مضمرست|آدمی صد بار خود پنهان‌ترست}}
{{ب|آدمی نزدیک عاقل چون خفیست|چون بود آدم که در غیب او صفیست}}
{{پایان شعر}}