نمایش مبدأ برای فخرالدین عراقی (فصل نهم)/پیر شیراز، شیخ روزبهان

{{سرصفحه
| عنوان = [[فخرالدین عراقی (فصل نهم)]]
| مؤلف = فخرالدین عراقی
| قسمت =(پیر شیراز، شیخ روزبهان)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|پیر شیراز، شیخ روزبهان|آن به صدق و صفا فرید جهان}}
{{ب|اولیا را نگین خاتم بود|عالم جان و جان عالم بود}}
{{ب|شاه عشاق و عارفان بود او|سرور جمله واصلان بود او}}
{{ب|چون به ایوان عاشقی بر شد|روز به بود و روز به‌تر شد}}
{{ب|سال‌ها با جمال جان‌افروز|روز شب کرده بود و شب‌ها روز}}
{{ب|داشت او دلبری فرشته نهاد|که رخش دیده را جلا می‌داد}}
{{ب|اتفاقا مگر سفیهی دید|کان پری پای شیخ می‌مالید}}
{{ب|رفت تا درگه اتابک سعد|تیز روتر ز سیر برق از رعد}}
{{ب|گفت: ای پادشاه دین، فریاد!|پای خود شیخ دین به امرد داد}}
{{ب|سعد زنگی، ز اعتقاد که داشت|در حق شیخ افترا انگاشت}}
{{ب|کرد روزی مگر عیادت شیخ|دید حالی که بود عادت شیخ}}
{{ب|دلبری دید، همچو بدر منیر|چیست در بر گرفته پای فقیر}}
{{ب|چون اتابک به چشم خویش بدید|از حیا زیر لب همی خندید}}
{{ب|بود نزدیک شیخ سوزنده|منقلی پر ز آتش آکنده}}
{{ب|پای‌ها از کنار آن مهوش|چست در زد به منقل آتش}}
{{ب|گفت: چشمم اگر چه حیران است|پای را پیش هر دو یکسان است}}
{{ب|آتش از تن نصیب خود طلبد|سوزش مغز بی‌خرد طلبد}}
{{ب|گل آتش به پیش ابراهیم|وز تجلی نسوخت جسم کلیم}}
{{ب|نظر ما به چشم تو جانی است|میل دل را نتیجه روحانی است}}
{{ب|نظری ، کز سر صفا آید|به طبیعت مگر نیالاید}}
{{ب|گر تو را نیست با غمش کاری|دایما من مقیدم، باری}}
{{پایان شعر}}