نمایش مبدأ برای عطار (قصاید)/هرکه بر پسته‌ی خندان تو دندان دارد

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (قصاید)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(هرکه بر پسته‌ی خندان تو دندان دارد)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|هرکه بر پسته‌ی خندان تو دندان دارد|جان کشد پیش لب لعل تو گر جان دارد}}
{{ب|شکر و پسته‌ی خندان تو می‌دانی چیست|چشم سوزن که درو چشمه‌ی حیوان دارد}}
{{ب|هرکه را پسته‌ی خندان تو از دیده بشد|دیده از پسته‌ی خندان تو گریان دارد}}
{{ب|لب خندان تو از تنگ دلی پر نمک است|که بسی زیر نمک پسته‌ی خندان دارد}}
{{ب|پسته را زیر نمک از لب تو سوخت جگر|پس لبت سوخته‌ای را بچه سوزان دارد}}
{{ب|شکر از پسته‌ی شیرین تو شور آورده است|که لب چون شکرت شور نمکدان دارد}}
{{ب|جانم از پسته‌ی پرشور تو چون پسته شود|نمک سوختگی بر دل بریان دارد}}
{{ب|وآنگه از پسته‌ی تو این دل شور آورده|با جگر پر نمک انگشت به دندان دارد}}
{{ب|عقل چون پسته دهن مانده مگر از هم باز|کان چه شور است که او را شکرستان دارد}}
{{ب|ای بت پسته‌دهن بر دل و جانم یک شب|نظری کن که دلم حال پریشان دارد}}
{{ب|تو مرا هر نفسی پسته‌صفت می‌شکنی|دردم از حد بشد این کار چه درمان دارد}}
{{ب|جان آمد به لب از پسته‌ی رعنات مرا|فرخ آن کو لب خود بر لب جانان دارد}}
{{ب|هیچ شک نیست که چون پسته نگنجد در پوست|هر که لب بر لب آن لعل بدخشان دارد}}
{{ب|پسته در باز کن آخر چه در بسته دهی|که دلم کار فرو بسته فراوان دارد}}
{{ب|زلف برگیر که خورشید تو در سایه بماند|پسته بگشای که یاقوت تو مرجان دارد}}
{{ب|با من سوخته چون پسته برون آی از پوست|چندم از پسته‌ی خندان تو گریان دارد}}
{{ب|محنت از روی فروبسته‌ی خویشم منمای|که دل سوخته خود محنت هجران دارد}}
{{ب|آن خط سبز که از پسته‌ی لعل تو دمید|تازگی گل و سرسبزی ریحان دارد}}
{{ب|شده این پسته‌ی تو تازه و سرسبز چراست|مگر از اشک من سوخته باران دارد}}
{{ب|نه که در پسته‌ی تو حقه‌ی خضر است نهان|آب از چشمه خورد تازه رخ از آن دارد}}
{{ب|دلم از ظلم خط فستقیت می‌خواهد|تا تظلم ز تو در درگه سلطان دارد}}
{{ب|تا به خشمت برسد سوخته گردد خورشید|زان که بغض تو شها نیم سپندان دارد}}
{{ب|تا بقای من دلسوخته صورت بندد|خاطرم ذات تو را بسته‌ی پیمان دارد}}
{{ب|تا درین دایره این نقطه‌ی خاکی برجاست|تا که پرگار فلک گردش دوران دارد}}
{{ب|سال عمر تو که از گردش دوران خیزد|باد چندان که اگر بشمرد امکان دارد}}
{{ب|خسروا خاطر عطار به مداحی تو|کف موسی ز دم عیسی عمران دارد}}
{{پایان شعر}}