نمایش مبدأ برای عطار (قصاید)/ای چراغ خلد ازین مشکوةمظلم کن کنار

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (قصاید)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(ای چراغ خلد ازین مشکوةمظلم کن کنار)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|ای چراغ خلد ازین مشکوةمظلم کن کنار|تو شوی نور علی نور که لم تمسسه نار}}
{{ب|نیل برکش چشم بد را و سوی روحانیان|پای کوبان دسته گل بر برین نیلی حصار}}
{{ب|قدسیان دربند آن تا کی برآیی زین نهاد|تو هنوز اندر نهاد خویشی آخر شرم دار}}
{{ب|گر غریب از شهریی کی ره بری سوی دهی|چون بماندی در غریبی شهر بند پنج و چار}}
{{ب|گیرم آنچت آرزو آن است حاصل شد همه|چیست آن حاصل همه بی‌حاصلی روز شمار}}
{{ب|چون نخواهد بود گامی کام دل همراه تو|پس تو بر هر آرزو انگار گشتی کامکار}}
{{ب|نیست ممکن در همه گیتی کسی را خوش دلی|گر هوای خوش‌دلی داری ز دنیا کن کنار}}
{{ب|مشک در دنیا ز خون است و گلاب او ز اشک|گر خوشی جویی ز خون و اشک خون خور و اشک بار}}
{{ب|پاره‌ای چوب است آن عودی که می‌گویی خوش است|وان خوشی چون بنگری نیکو بود دود و بخار}}
{{ب|ماهتابش در گذارش و آفتابش زردروی|اخترانش در وبال و آسمانش سوکوار}}
{{ب|غنچه را لب‌بسته بینی نسترن را پاره‌دل|لاله را در زیر خون بینی و نرگس را نزار}}
{{ب|صبر باید کرد سالی راست تا گل بردمد|وز تگرگ سرشکن بر سر کنندش سنگسار}}
{{ب|گر درین بستان درختی سبز گردد بارور|سنگش اندازند تا عریان شود از برگ و بار}}
{{ب|ور درختی بارور نبود ببرندش ز هم|پس بسوزند وبرآرند از وجود او دمار}}
{{ب|گر درین خرمن به صد سختی بکاری دانه‌ای|تا خوری برزان بباید کرد سالی انتظار}}
{{ب|آدم از یک دانه سیصد سال خون از دیده ریخت|تا اجازت آمدش کان دانه گر خواهی بکار}}
{{ب|چون پدر او بود ما را نیز این میراث ازوست|چون توانی بود بی‌غم لقمه‌ای را خواستار}}
{{ب|چون نبود او را روا بی این همه غم دانه‌ای|خویشتن را لقمه‌ای بی‌غم روا هرگز مدار}}
{{ب|کمتر از آبی بود صد خاشه آید در دهانت|تا خوری از کوزه‌ای یک شربت آب خوش گوار}}
{{ب|بر جمال گل که دستی زد درین گلزار تنگ|تا که گلزاری نکرد از خون دستش زخم خار}}
{{ب|کس نکرد از می تهی یک جام تا روز دگر|صد قدح پر خون نکرد از چشم او رنج خمار}}
{{ب|گرچه با شفقت بود مشاطه بی صد آبله|نیست ممکن در جهان دست عروسان را نگار}}
{{ب|گوش طفلان درد باید کرد و چندان رنج دید|تا اگر زر باشدش روزی بسازد گوشوار}}
{{ب|دنیی سگ طبع خوی گربگان دارد از آنک|چون بزاید بچه را تا بچه گردد شیرخوار}}
{{ب|قوت خود سازد همی آن بچه را از دوستی|دشمن جانی است او آن بچه را نی دوستدار}}
{{ب|چون کناری نیست این غم را میان دربند چست|در میان غمگنان از خون دل پر کن کنار}}
{{ب|دیده را پر نم کن و جان پر غم و برخیز و رو|در نگر یک ره به گورستان به چشم اعتبار}}
{{ب|مور را بین در میان گور آن کس دانه‌کش|کز تکبر زهر می‌انداخت از لب همچو مار}}
{{ب|از غبار خاک ره مفشان سر و فرق عزیز|زانکه آن فرق عزیزی بود کاکنون شد غبار}}
{{ب|چشم دلبندان نرگس چشم خاک راه گشت|چشم معنی برگشای و چشم عبرت برگمار}}
{{ب|جمله در زیرزمین در خاک برهم ریخته|زلف‌های تابدار و لعل‌های آبدار}}
{{ب|آنکه سر بر آسمان می‌سود از خوبی خویش|ساعد سیمینش در زیر زمین شد تارتار}}
{{ب|زیر خاک از بس که ماه سرو قامت پست شد|بار می‌ندهد ز بیم خویش سرو جویبار}}
{{ب|خون دلهای عزیزان است در دل سوخته|آن همه سرخی که می‌بینی ز روی لاله‌زار}}
{{ب|نرگس از چشم بتی رسته است و سنبل از خطی|گل ز روی چون قمر سنبل ز زلف بیقرار}}
{{ب|این همه گلهای رنگارنگ از بیرون نکوست|کز درون خاک می‌جوشند چون خون در تغار}}
{{ب|لاجرم هر گل که می‌خندد به ظاهر در جهان|زار می‌گرید برو چون خونیان ابر بهار}}
{{ب|مرغ می‌زارد به زاری بر سر این خفتگان|خاک کن بر خفتگان خاک یارب مرغزار}}
{{ب|نیست کس زیر زمین بی صد دریغا ای دریغ|کز دریغا نیست سود و جز دریغا نیست کار}}
{{ب|جملگی زندگانی رنج و بار دایم است|وانگهی مرگی بر سر باری و چندین رنج و بار}}
{{ب|گوییا ما را تمامت نیست چندین بار و رنج|گر به مرگ تلخ شیرینش نکردی روزگار}}
{{ب|آری آری گرچه پایانی ندارد رنج دل|جمله سر برنه که نیست از هرچه هستت پایدار}}
{{ب|جان و تن یاران بهم بودند باهم مدتی|عاقبت از هم جدا خواهند گشت این هر دو یار}}
{{ب|چون جدا خواهند گشت ایشان و دور از یکدگر|خیز و بر روز فراق هر دو بگری زار زار}}
{{ب|جان کجا گیرد قرار اندر غرور نفس شوم|کین یک از دارالغرور است و آن یک از دارالقرار}}
{{ب|گر خلاص خویش خواهی دل همی بر جان منه|آنکه جانت داد چون جان باز خواهد جان سپار}}
{{ب|چیست دنیا چاه و زندانی و ما زندانیان|یک به یک را می‌برند از چاه و زندان زیر دار}}
{{ب|تو چنین فارغ نیندیشی که روزی هم تو را|زیر دار آرند ناگه دیده پر خون دل فکار}}
{{ب|دستگیرت کرده زیر دار مرگ آرند زود|وانگه آنجا کی خزند از چون تویی این کار و بار}}
{{ب|چون زنخدان تو بربندند روز واپسین|جز ز نخ چبود در آن دم مال و ملک و کار و بار}}
{{ب|نیستی در پنجه‌ی مرگ ار ز سنگ و آهنی|گردتر از رستم و روئین تر از اسفندیار}}
{{ب|چند خسبی روز روشن گشت چشمت بازکن|چند باشی پای مال نفس آخر سر برآر}}
{{ب|پار بهتر بود از پارینه هیچت یاد هست|ای بتر امروز از دی و هر امسالی ز پار}}
{{ب|هست بنیادی که عمرت راست بر کردار باد|کی بود بر باد آخر هیچ بنیاد استوار}}
{{ب|عمر تو هفتاد شد و این کم زنان مهره دزد|می‌برندت هفده عذرا شرم بادت زین قرار}}
{{ب|چون نماندی نرد عمر و هیچ از عمرت نماند|توبه کن امروز تا فردا نمانی شرمسار}}
{{ب|چون بخواهی مرد و جز حق دست گیرت نیست کس|پای در نه مردوار و دست ازین و آن بدار}}
{{ب|در هوا شو ذره‌وار از شوق حق چون اهل دل|تا شود بر جان تو خورشید عزت آشکار}}
{{ب|حلقه‌ی گوشی شو اندر حلقه‌ی مردان دین|حلقه‌ی حق گیر و سر می‌زن برآن در حلقه‌وار}}
{{ب|کردگارا عفو کن جرمی که کردم در جهان|کز جهان بیرون نشد بسیار کس جز جرمکار}}
{{ب|جرم من جایی که فضل توست دانی کاندک است|زینهارم ده به فضل خویش یارب زینهار}}
{{ب|از سر نادانیی گر بنده‌ای جرمی بکرد|از سر آن درگذر وز بنده خود در گذار}}
{{ب|هیچ کاری کان به کار آید نکردم یک نفس|وین نفس دستی تهی دارم دلی امیدوار}}
{{ب|گر بیامرزی مرا دانی که حکمت لایق است|معصیت از بنده و آمرزش از آمرزگار}}
{{ب|چون تو را نیست از بد و نیک ما سود و زیان|بی نیازی از بد و از نیک چون ما صد هزار}}
{{ب|پادشاها قادرا عطار عاجز خاک توست|در پذیرش تا شود در هر دو گیتی اختیار}}
{{ب|یارب از رحمت نثار نور کن بر جان آنک|کز سر صدقی کند روزی دعا بر من نثار}}
{{پایان شعر}}