نمایش مبدأ برای عطار (غزلیات)/بیا که قبله‌ی ما گوشه‌ی خرابات است

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (غزلیات)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(بیا که قبله‌ی ما گوشه‌ی خرابات است)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بیا که قبله‌ی ما گوشه‌ی خرابات است|بیار باده که عاشق نه مرد طامات است}}
{{ب|پیاله‌ای‌دو به من ده که صبح پرده درید|پیاده‌ای‌دو فرو کن که وقت شهمات است}}
{{ب|در آن مقام که دلهای عاشقان خون شد|چه جای دردفروشان دیر آفات است}}
{{ب|کسی که دیرنشین مغانست پیوسته|چه مرد دین و چه شایسته‌ی عبادات است}}
{{ب|مگو ز خرقه و تسبیح ازانکه این دل مست|میان ببسته به زنار در مناجات است}}
{{ب|ز کفر و دین و ز نیک و بد و ز علم و عمل|برون گذر که برون زین بسی مقامات است}}
{{ب|اگر دمی به مقامات عاشقی برسی|شود یقینت که جز عاشقی خرافات است}}
{{ب|چه داند آنکه نداند که چیست لذت عشق|از آنکه لذت عاشق ورای لذات است}}
{{ب|مقام عاشق و معشوق از دو کون برون است|که حلقه‌ی در معشوق ما سماوات است}}
{{ب|بنوش درد و فنا شو اگر بقا خواهی|که زادراه فنا دردی خرابات است}}
{{ب|به کوی نفی فرو شو چنان که برنایی|که گرد دایره‌ی نفی عین اثبات است}}
{{ب|نگه مکن به دو عالم از آنکه در ره دوست|هر آنچه هست به جز دوست عزی و لات است}}
{{ب|مخند از پی مستی که بر زمین افتد|که آن سجود وی از جمله‌ی مناجات است}}
{{ب|اگرچه پاک‌بری مات هر گدایی شو|که شاه نطع یقین آن بود که شهمات است}}
{{ب|بباز هر دو جهان و ممان که سود کنی|از آنکه در ره ناماندنت مباهات است}}
{{ب|ز هر دو کون فنا شود درین ره ای عطار|که باقی ره عشاق فانی ذات است}}
{{پایان شعر}}