نمایش مبدأ برای عطار (غزلیات)/آن را که غمت به خویش خواند

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (غزلیات)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(آن را که غمت به خویش خواند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|آن را که غمت به خویش خواند|شادی جهان غم تو داند}}
{{ب|چون سلطنتت به دل درآید|از خویشتنش فراستاند}}
{{ب|ور هیچ نقاب برگشایی|یک ذره وجود کس نماند}}
{{ب|چون نیست شوند در ره هست|جان را به کمال دل رساند}}
{{ب|زان پس نظرت به دست گیری|عشق تو قیامتی براند}}
{{ب|جان را دو جهان تمام باید|تا بر سگ کوی تو فشاند}}
{{ب|چون بگشایی ز پای دل بند|جان بند نهاد بگسلاند}}
{{ب|هر پرده که پیش او درآید|از قوت عشق بردراند}}
{{ب|ساقی محبتش به هر گام|ذوق می عشق می‌چشاند}}
{{ب|وقت است که جان مست عطار|ابلق ز جهان برون جهاند}}
{{پایان شعر}}