نمایش مبدأ برای عطار (عذر آوردن مرغان)/خسروی می‌شد به شهر خویش باز

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (عذر آوردن مرغان)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(خسروی می‌شد به شهر خویش باز)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|خسروی می‌شد به شهر خویش باز|خلق شهر آرای می‌کردند ساز}}
{{ب|هر کسی چیزی کز آن خویش داشت|بهر آرایش همه در پیش داشت}}
{{ب|اهل زندان را نبود از جزو و کل|هیچ چیزی نیز الا بند و غل}}
{{ب|هم سری چندی بریده داشتند|هم جگرهای دریده داشتند}}
{{ب|دست و پایی نیز چند انداختند|زین همه آرایشی برساختند}}
{{ب|چون به شهر خود درآمد شهریار|دید شهر از زیب و زینت آشکار}}
{{ب|چون رسید آنجا که زندان بود، شاه|شد ز اسب خود پیاده زود شاه}}
{{ب|اهل زندان را چو برخود بارداد|وعده کرد و سیم و زر بسیار داد}}
{{ب|هم نشینی بود شه را رازجوی|گفت شاها سر این با من بگوی}}
{{ب|صد هزار آرایش افزون دیده‌ای|شهر در دیبا و اکسون دیده‌ای}}
{{ب|زر و گوهر در زمین می‌ریختند|مشک و عنبر در هوا می‌بیختند}}
{{ب|آن همه دیدی و کردی احتراز|ننگرستی سوی آن یک چیز باز}}
{{ب|بر در زندان چرابودت قرار|تا سربریده بینی اینت کار}}
{{ب|نیست اینجا هیچ چیزی دل گشای|جز سربریده و جز دست و پای}}
{{ب|خونیانند این همه بریده دست|در بر ایشان چرا باید نشست}}
{{ب|شاه گفت آرایش آن دیگران|هست چون بازیچه‌ی بازیگران}}
{{ب|هر کسی در شیوه و در شان خویش|عرضه می‌کردند بر تو آن خویش}}
{{ب|جمله‌ی آن قوم تاوان کرده‌اند|کارم اینجا اهل زندان کرده‌اند}}
{{ب|گر نکردی امر من اینجا گذر|کی جدا بودی سر از تن، تن ز سر}}
{{ب|حکم خود اینجا روان می‌یافتم|لاجرم اینجا عنان برتافتم}}
{{ب|آن همه در ناز خود گم بوده‌اند|در غرور خود فرو آسوده‌اند}}
{{ب|اهل زندانند سرگردان شده|زیر حکم و قهر من حیران شده}}
{{ب|گاه دست و گاه سر درباخته|گاه خشک و گاه‌تر درباخته}}
{{ب|منتظر بنشسته، نه کار و نه بار|تاروند از چاه و زندان سوی دار}}
{{ب|لاجرم گلشن شد این زندان مرا|گه من ایشان را و گه ایشان مرا}}
{{ب|کار ره بینان بفرمان رفتن است|لاجرم شه را به زندان رفتن است}}
{{پایان شعر}}