نمایش مبدأ برای عطار (عذر آوردن مرغان)/بوعلی طوسی که پیر عهد بود

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (عذر آوردن مرغان)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(بوعلی طوسی که پیر عهد بود)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بوعلی طوسی که پیر عهد بود|سالک وادی جد و جهد بود}}
{{ب|آن چنان جا کو به ناز و عز رسید|من ندانم هیچکس هرگز رسید}}
{{ب|گفت فردا اهل دوزخ زار زار|اهل جنت را بپرسند آشکار}}
{{ب|کز خوشی جنت و ذوق وصال|حال خود گویید با ما حسب حال}}
{{ب|اهل جنت جمله گویند این زمان|خوشی فردوس برخاست از میان}}
{{ب|زانک ما را در بهشت پر کمال|روی بنمود آفتاب آن جمال}}
{{ب|چون جمال او به ما نزدیک شد|هشت خلد از شرم آن تاریک شد}}
{{ب|در فروغ آن جمال جان فشان|خلد را نه نام باشد نه نشان}}
{{ب|چون بگویند اهل جنت حال خویش|اهل دوزخ در جواب آیند پیش}}
{{ب|کای همه فارغ ز فردوس و جنان|هرچ گفتید آنچنانست، آنچنان}}
{{ب|زانک ما کاصحاب جای ناخوشیم|از قدم تا فرق غرق آتشیم}}
{{ب|روی چون بنمود ما را آشکار|حسرت واماندگی از روی یار}}
{{ب|چون شدیم اگه که ما افتاده‌ایم|وز چنان رویی جدا افتاده‌ایم}}
{{ب|ز آتش حسرت دل ناشاد ما|آتش دوزخ ببرد از یاد ما}}
{{ب|هر کجا کین آتش آید کارگر|ز آتش دوزخ کجا ماند خبر}}
{{ب|هرک را شد در رهش حسرت پدید|کم تواند کرد از غیرت پدید}}
{{ب|حسرت و آه و جراحت بایدت|در جراحت ذوق و راحت بایدت}}
{{ب|گر درین منزل تو مجروح آمدی|محرم خلوت گه روح آمدی}}
{{ب|گر تو مجروحی دم از عالم مزن|داغ می‌نه بر جراحت، دم مزن}}
{{پایان شعر}}