نمایش مبدأ برای عطار (بیان وادی فقر)/صوفیی می‌رفت چون بی‌حاصلی

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (بیان وادی فقر)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(صوفیی می‌رفت چون بی‌حاصلی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|صوفیی می‌رفت چون بی‌حاصلی|زد قفای محکمش سنگین دلی}}
{{ب|با دلی پر خون سر از پس کرد او|گفت آنک از تو قفایی خورد او}}
{{ب|قرب سی سالست تا او مرد و رفت|عالم هستی به پایان برد و رفت}}
{{ب|مرد گفتش ای همه دعوی نه کار|مرده کی گوید سخن، شرمی بدار}}
{{ب|تا که تو دم می‌زنی هم دم نه‌ای|تا که مویی مانده‌ی محرم نه‌ای}}
{{ب|گر بود مویی اضافت در میان|هست صد عالم مسافت در میان}}
{{ب|گر تو خواهی تا بدین منزل رسی|تا که مویی مانده‌ی مشکل رسی}}
{{ب|هرچ داری، آتشی را برفروز|تا از ارپای بر آتش بسوز}}
{{ب|چون نماندت هیچ، مندیش از کفن|برهنه خود را به آتش در فکن}}
{{ب|چون تو و رخت تو خاکستر شود|ذره‌ی پندار تو کمتر شود}}
{{ب|ور چو عیسی از تو یک سوزن بماند|در رهت می‌دان که صد ره زن بماند}}
{{ب|گرچه عیسی رخت در کوی او فکند|سوزنش هم بخیه بر روی او فکند}}
{{ب|چون حجاب آید وجود این جایگاه|راست ناید ملک و مال و آب و جاه}}
{{ب|هرچ داری یک یک از خود بازکن|پس به خود در خلوتی آغاز کن}}
{{ب|چون درونت جمع شد در بی‌خودی|تو برون آیی ز نیکی و بدی}}
{{ب|چون نماندت نیک و بد، عاشق شوی|پس فنای عشق را لایق شوی}}
{{پایان شعر}}