نمایش مبدأ برای عطار (آغازکتاب)/مرحبا ای هدهد هادی شده

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (آغازکتاب)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(مرحبا ای هدهد هادی شده)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|مرحبا ای هدهد هادی شده|در حقیقت پیک هر وادی شده}}
{{ب|ای به سر حد سبا سیر تو خوش|با سلیمان منطق الطیر تو خوش}}
{{ب|صاحب سر سلیمان آمدی|از تفاخر تا جور زان آمدی}}
{{ب|دیو را در بند و زندان باز دار|تا سلیمان را تو باشی رازدار}}
{{ب|دیو را وقتی که در زندان کنی|با سلیمان قصد شادروان کنی}}
{{ب|خه خه‌ای موسیچه‌ی موسی صفت|خیز موسیقار زن در معرفت}}
{{ب|گردد از جان مرد موسیقی شناس|لحن موسیقی خلقت را سپاس}}
{{ب|همچو موسی دیده‌ی آتش ز دور|لاجرم موسیچه‌ی بر کوه طور}}
{{ب|هم ز فرعون بهیمی دور شو|هم به میقات آی و مرغ طور شو}}
{{ب|پس کلام بی‌زفان و بی‌خروش|فهم کن بی‌عقل بشنو نی به گوش}}
{{ب|مرحبا ای طوطی طوبی نشین|حله درپوشیده طوقی آتشین}}
{{ب|طوق آتش از برای دوزخیست|حله از بهر بهشتی و سخیست}}
{{ب|چون خلیل آن کس که از نمرود رست|خوش تواند کرد بر آتش نشست}}
{{ب|سر بزن نمرود را همچون قلم|چون خلیل اله در آتش نه قدم}}
{{ب|چون شدی از وحشت نمرود پاک|حله پوش، از آتشین طوقت چه باک}}
{{ب|خه خه‌ای کبک خرامان در خرام|خوش خوشی از کوه عرفان در خرام}}
{{ب|قهقهه در شیوه‌ی این راه زن|حلقه بر سندان دار الله زن}}
{{ب|کوه خود در هم گداز از فاقه‌ای|تا برون آید ز کوهت ناقه‌ای}}
{{ب|چون مسلم ناقه‌ی یابی جوان|جوی شیر و انگبین بینی روان}}
{{ب|ناقه می‌ران گر مصالح آیدت|خود به استقبال صالح آیدت}}
{{ب|مرحبا ای تنگ باز تنگ چشم|چند خواهی بود تند و تیز خشم}}
{{ب|نامه‌ی عشق ازل بر پای بند|تا ابد آن نامه را مگشای بند}}
{{ب|عقل مادرزاد کن با دل بدل|تا یکی بینی ابد را تا ازل}}
{{ب|چارچوب طبع بشکن مردوار|در درون غار وحدت کن قرار}}
{{ب|چون به غار اندر قرار آید ترا|صدر عالم یار غار آید ترا}}
{{ب|خه خه‌ای دراج معراج الست|دیده بر فرق بلی تاج الست}}
{{ب|چون الست عشق بشنیدی به جان|از بلی نفس بیزاری ستان}}
{{ب|چون بلی نفس گرداب بلاست|کی شود کار تو در گرداب راست}}
{{ب|نفس را همچون خر عیسی بسوز|پس چو عیسی جان شو و جان برفروز}}
{{ب|خر بسوز و مرغ جان را کار ساز|تا خوشت روح اله آید پیش باز}}
{{ب|مرحبا ای عندلیب باغ عشق|ناله کن خوش خوش ز درد و داغ عشق}}
{{ب|خوش بنال از درد دل داودوار|تا کنندت هر نفس صد جان نثار}}
{{ب|حلق داودی به معنی برگشای|خلق را از لحن خلقت رهنمای}}
{{ب|چند پیوندی زره بر نفس شوم|همچو داود آهن خود کن چو موم}}
{{ب|گر شود این آهنت چون موم نرم|تو شوی در عشق چون داود گرم}}
{{ب|خه خه‌ای طاوس باغ هشت در|سوختی از زخم مار هفت‌سر}}
{{ب|صحبت این مار در خونت فکند|وز بهشت عدن بیرونت فکند}}
{{ب|برگرفتت سد ره و طوبی ز راه|کردت از سد طبیعت دل سیاه}}
{{ب|تا نگردانی هلاک این مار را|کی شوی شایسته این اسرار را}}
{{ب|گر خلاصی باشدت زین مار زشت|آدمت با خاص گیرد در بهشت}}
{{ب|مرحبا ای خوش تذرو دوربین|چشمه‌ی دل غرق بحر نور بین}}
{{ب|ای میان چاه ظلمت مانده|مبتلای حبس محنت مانده}}
{{ب|خویش را زین چاه ظلمانی برآر|سر ز اوج عرش رحمانی برآر}}
{{ب|همچو یوسف بگذر از زندان و چاه|تا شوی در مصر عزت پادشاه}}
{{ب|گر چنین ملکی مسلم آیدت|یوسف صدیق همدم آیدت}}
{{ب|خه خه‌ای قمری دمساز آمده|شاد رفته تنگ دل باز آمده}}
{{ب|تنگ دل زانی که در خون مانده‌ای|در مضیق حبس ذوالنون مانده‌ای}}
{{ب|ای شده سرگشته‌ی ماهی نفس|چند خواهی دید بد خواهی نفس}}
{{ب|سر بکن این ماهی بدخواه را|تا توانی سود فرق ماه را}}
{{ب|گر بود از ماهی نفست خلاص|مونس یونس شوی در بحر خاص}}
{{ب|مرحبا ای فاخته بگشای لحن|تا گهر بر تو فشاند هفت صحن}}
{{ب|چون بود طوق وفا در گردنت|زشت باشد بی‌وفایی کردنت}}
{{ب|از وجودت تا بود موئی بجای|بی‌وفایت خوان از سر تا به پای}}
{{ب|گر درآیی و برون آیی ز خود|سوی معنی راه یابی از خرد}}
{{ب|چون خرد سوی معانیت آورد|خضر آب زندگانیت آورد}}
{{ب|خه خه‌ای باز به پرواز آمده|رفته سرکش سرنگون بازآمده}}
{{ب|سر مکش چون سرنگونی مانده‌ای|تن بنه چون غرق خونی مانده‌ای}}
{{ب|بسته‌ی مردار دنیا آمدی|لاجرم مهجور معنی آمدی}}
{{ب|هم ز دنیا هم ز عقبی درگذر|پس کلاه از سر بگیر و درنگر}}
{{ب|چون بگردد از دو گیتی رای تو|دست ذوالقرنین آید جای تو}}
{{ب|مرحبا ای مرغ زرین، خوش درآی|گرم شو در کار و چون آتش درآی}}
{{ب|هرچه پیشت آید از گرمی بسوز|ز آفرینش چشم جان کل بدوز}}
{{ب|چون بسوزی هرچه پیش آید ترا|نزل حق هر لحظه بیش آید ترا}}
{{ب|چون دلت شد واقف اسرار حق|خویشتن را وقف کن بر کار حق}}
{{ب|چون شوی در کار حق مرغ تمام|تو نمانی حق بماند والسلام}}
{{ب|مجمعی کردند مرغان جهان|آنچ بودند آشکارا و نهان}}
{{ب|جمله گفتند این زمان در دور کار|نیست خالی هیچ شهر از شهریار}}
{{ب|چون بود که اقلیم مارا شاه نیست|بیش ازین بی‌شاه بودن راه نیست}}
{{ب|یک دگر را شاید ار یاری کنیم|پادشاهی را طلب کاری کنیم}}
{{ب|زانک چون کشور بود بی‌پادشاه|نظم و ترتیبی نماند در سپاه}}
{{ب|پس همه با جایگاهی آمدند|سر به سر جویای شاهی آمدند}}
{{ب|هدهد آشفته دل پرانتظار|در میان جمع آمد بی‌قرار}}
{{ب|حله‌ای بود از طریقت در برش|افسری بود از حقیقت بر سرش}}
{{ب|تیز وهمی بود در راه آمده|از بد وز نیک آگاه آمده}}
{{ب|گفت ای مرغان منم بی‌هیچ ریب|هم برید حضرت و هم پیک غیب}}
{{ب|هم ز هر حضرت خبردار آمدم|هم ز فطنت صاحب اسرارآمدم}}
{{ب|آنک بسم الله در منقار یافت|دور نبود گر بسی اسرار یافت}}
{{ب|می‌گذارم در غم خود روزگار|هیچ کس را نیست با من هیچ‌کار}}
{{ب|چون من آزادم ز خلقان ، لاجرم|خلق آزادند از من نیز هم}}
{{ب|چون منم مشغول درد پادشاه|هرگزم دردی نباشد از سپاه}}
{{ب|آب بنمایم ز وهم خویشتن|رازها دانم بسی زین بیش من}}
{{ب|با سلیمان در سخن پیش آمدم|لاجرم از خیل او بیش آمدم}}
{{ب|هرک غایب شد ز ملکش ای عجب|او نپرسید و نکرد او را طلب}}
{{ب|من چو غایب گشتم از وی یک زمان|کرد هر سویی طلب کاری روان}}
{{ب|زانک می‌نشکفت از من یک نفس|هدهدی را تا ابد این قدر بس}}
{{ب|نامه‌ی او بردم و باز آمدم|پیش او در پرده هم راز آمدم}}
{{ب|هرک او مطلوب پیغامبر بود|زیبدش بر فرق اگر افسر بود}}
{{ب|هرک مذکور خدای آمد به خیر|کی رسد در گرد سیرش هیچ طیر}}
{{ب|سالها در بحر و بر می‌گشته‌ام|پای اندر ره به سر می‌گشته‌ام}}
{{ب|وادی و کوه و بیابان رفته‌ام|عالمی در عهد طوفان رفته‌ام}}
{{ب|با سلیمان در سفرها بوده‌ام|عرصه‌ی عالم بسی پیموده‌ام}}
{{ب|پادشاه خویش را دانسته‌ام|چون روم تنها چو نتوانسته‌ام}}
{{ب|لیک با من گر شما هم ره شوید|محرم آن شاه و آن درگه شوید}}
{{ب|وارهید از ننگ خودبینی خویش|تا کی از تشویر بی‌دینی خویش}}
{{ب|هرک در وی باخت جان از خود برست|در ره جانان ز نیک و بد برست}}
{{ب|جان فشانید و قدم در ره نهید|پای کوبان سر بدان درگه نهید}}
{{ب|هست ما را پادشاهی بی خلاف|در پس کوهی که هست آن کوه قاف}}
{{ب|نام او سیمرغ سلطان طیور|او به ما نزدیک و ما زو دور دور}}
{{ب|در حریم عزتست آرام او|نیست حد هر زفانی نام او}}
{{ب|صد هزاران پرده دارد بیشتر|هم ز نور و هم ز ظلمت پیش در}}
{{ب|در دو عالم نیست کس را زهره‌ای|کو تواند یافت از وی بهره‌ای}}
{{ب|دایما او پادشاه مطلق است|در کمال عز خود مستغرق است}}
{{ب|او به سر ناید ز خود آنجا که اوست|کی رسد علم و خرد آنجا که اوست}}
{{ب|نه بدو ره،نه شکیبایی ازو|صد هزاران خلق سودایی ازو}}
{{ب|وصف او چون کار جان پاک نیست|عقل را سرمایه‌ی ادراک نیست}}
{{ب|لاجرم هم عقل و هم جان خیره ماند|در صفاتش با دو چشم تیره ماند}}
{{ب|هیچ دانایی کمال او ندید|هیچ بینایی جمال اوندید}}
{{ب|در کمالش آفرینش ره نیافت|دانش از پی رفت و بینش ره نیافت}}
{{ب|قسم خلقان زان کمال و زان جمال|هست اگر بر هم نهی مشت خیال}}
{{ب|بر خیالی کی توان این ره سپرد|تو به ماهی چون توانی مه سپرد}}
{{ب|صد هزاران سر چو گوی آنجا بود|های‌های و های و هوی آنجا بود}}
{{ب|بس که خشکی بس که دریا بر رهست|تا نپنداری که راهی کوته است}}
{{ب|شیرمردی باید این ره را شگرف|زانک ره دورست و دریا ژرف ژرف}}
{{ب|روی آن دارد که حیران می‌رویم|در رهش گریان و خندان می‌رویم}}
{{ب|گر نشان یابیم از و کاری بود|ورنه بی او زیستن عاری بود}}
{{ب|جان بی‌جانان اگر آید به کار|گر تو مردی جان بی‌جانان مدار}}
{{ب|مرد می‌باید تمام این راه را|جان فشاندن باید این درگاه را}}
{{ب|دست باید شست از جان مردوار|تا توان گفتن که هستی مردکار}}
{{ب|جان چو بی جانان نیرزد هیچ چیز|همچو مردان برفشان جان عزیز}}
{{ب|گر تو جانی برفشانی مردوار|بس که جانان جان کند بر تو نثار}}
{{پایان شعر}}