نمایش مبدأ برای عصیان/بندگی۱

{{سرصفحه
 | عنوان = عصیان بندگی ۱
 | مؤلف =  فروغ فرخزاد
 | قسمت =
 | قبلی =
 | بعدی =[[عصیان/عصیان بندگی ۲|عصیان بندگی ۲]]
 | یادداشت =[[عصیان]]
}}
برلبانم سایه‌ای از پرسشی مرموز{{سخ}}
در دلم دردیست بی‌آرام و هستی سوز{{سخ}}
راز سرگردانی این روح عاصی را{{سخ}}
با تو خواهم در میان بگذاردن، امروز{{سخ}} 
{{سخ}}
گرچه از درگاه خود می‌رانیم، اما{{سخ}}
تا من اینجا بنده، تو آنجا، خدا باشی{{سخ}}
سرگذشت تیره‌ی من، سرگذشتی نیست{{سخ}}
کز سرآغاز و سرانجامش جدا باشی {{سخ}}
{{سخ}}
نیمه شب گهواره‌ها آرام می‌جنبند{{سخ}}
بی‌خبر از کوچ دردآلود انسان‌ها{{سخ}}
دست مرموزی مرا چون زورقی لرزان{{سخ}}
می‌کشد پاروزنان در کام توفانها{{سخ}}
{{سخ}}
چهره‌هایی در نگاهم سخت بیگانه{{سخ}}
خانه‌هایی برفرازش اشک اخترها{{سخ}}
وحشت زندان و برق حلقه‌ی زنجیر{{سخ}}
داستان‌هایی ز لطف ایزد یکتا ! {{سخ}}
{{سخ}}
سینه‌ی سرد زمین و لکه‌های گور{{سخ}}
هر سلامی سایه‌ی تاریک بدرودی{{سخ}}
دست‌هایی خالی و در آسمانی دور{{سخ}}
زردی خورشید بیمار تب آلودی{{سخ}}
{{سخ}}
جستجویی بی‌سرانجام و تلاشی گنگ{{سخ}}
جاده‌ای ظلمانی و پایی به ره خسته{{سخ}}
نه نشان آتشی بر قله‌های طور{{سخ}}
نه جوابی از ورای این در بسته{{سخ}}
{{سخ}}
آه... آیا ناله‌ام ره می‌برد در تو؟{{سخ}}
تا زنی بر سنگ جام خودپرستی را{{سخ}}
یک زمان با من نشینی، با من خاکی{{سخ}}
از لب شعرم بنوشی درد هستی را{{سخ}}
{{سخ}}
سالها در خویش افسردم ولی امروز{{سخ}}
شعله‌سان سر می‌کشم تا خرمنت سوزم{{سخ}}
یا خمش سازی خروش بی‌شکیبم را{{سخ}}
یا ترا من شیوه‌ای دیگر بیاموزم{{سخ}}
{{سخ}}
دانم از درگاه خود می‌رانیم، اما{{سخ}}
تا من اینجا بنده، تو آنجا، خدا باشی{{سخ}}
سرگذشت تیره‌ی من، سرگذشتی نیست{{سخ}}
کز سر آغاز و سرانجامش جدا باشی{{سخ}}
{{سخ}}
چیستم من؟ زاده‌ی یک شام لذتباز{{سخ}}
ناشناسی پیش میراند در این راهم{{سخ}}
روزگاری پیکری بر پیکری پیچید{{سخ}}
من به دنیا آمدم، بی‌آنکه خود خواهم{{سخ}}
{{سخ}}
کی رهایم کرده‌ای، تا با دوچشم باز{{سخ}}
برگزینم قالبی، خود از برای خویش{{سخ}}
تا دهم بر هرکه خواهم نام مادر را{{سخ}}
خود به آزادی نهم در راه پای خویش{{سخ}}
{{سخ}}
من به دنیا آمدم تا در جهان تو {{سخ}}
حاصل پیوند سوزان دو تن باشم{{سخ}}
پیش از آن کی آشنا بودیم ما با هم؟{{سخ}}
من به دنیا آمدم بی آن که «من» باشم{{سخ}}
{{سخ}}
روزها رفتند و در چشم سیاهی ریخت{{سخ}}
ظلمت شبهای کور دیرپای تو{{سخ}}
روزها رفتند و آن آوای لالایی{{سخ}}
مرد و پر شد گوشهایم از صدای تو{{سخ}}
{{سخ}}
کودکی همچون پرستوهای رنگین بال{{سخ}}
رو بسوی آسمان‌های دگر پر زد{{سخ}}
نطفه اندیشه در مغزم بخود جنبید{{سخ}}
میهمانی بی‌خبر انگشت بر در زد{{سخ}}
{{سخ}}
می‌دویدم در بیابان‌های وهم انگیز{{سخ}}
می‌نشستم در کنار چشمه‌ها سرمست{{سخ}}
می‌شکستم شاخه‌های راز را اما{{سخ}}
از تن این بوته هر دم شاخه‌‌ای می‌رست{{سخ}}
{{سخ}}
راه من تا دور دست دشت‌ها می‌رفت{{سخ}}
من شناور در شط اندیشه‌های خویش{{سخ}}
می‌خزیدم در دل امواج سرگردان{{سخ}}
می‌گسستم بند ظلمت را ز پای خویش{{سخ}}
{{سخ}}
عاقبت روزی ز خود آرام پرسیدم{{سخ}}
چیستم من؟ از کجا آغاز می‌یابم؟{{سخ}}
گر سرا پا نور گرم زندگی هستم{{سخ}}
از کدامین آسمان راز می‌تابم{{سخ}}
{{سخ}}
از چه می‌اندیشم اینسان روز و شب خاموش؟{{سخ}}
دانه اندیشه را در من که افشانده است؟{{سخ}}
چنگ در دست من و من چنگی مغرور{{سخ}}
یا به دامانم کسی این چنگ بنشانده‌است؟{{سخ}}
{{سخ}}
گر نبودم یا به دنیای دگر بودم{{سخ}}
باز آیا قدرت اندیشه ام می‌بود؟{{سخ}}
باز آیا می‌توانستم که ره یابم{{سخ}}
در معماهای این دنیای رازآلود؟{{سخ}}
{{سخ}}
ترس ترسان در پی آن پاسخ مرموز{{سخ}}
سر نهادم در رهی تاریک و پیچاپیچ{{سخ}}
سایه افکندی بر آن پایان و دانستم{{سخ}}
پای تا سر هیچ هستم، هیچ هستم، هیچ{{سخ}}
{{سخ}}
سایه افکندی بر آن «پایان» و در دستت{{سخ}}
ریسمانی بود و آن سویش به گردنها{{سخ}}
می کشیدی خلق را در کوره راه عمر{{سخ}}
چشمهاشان خیره در تصویر آن دنیا{{سخ}}
{{سخ}}
می کشیدی خلق را در راه و می‌خواندی{{سخ}}
آتش دوزخ نصیب کفر گویان باد{{سخ}}
هر که شیطان را به جایم بر گزیند او{{سخ}}
آتش دوزخ به جانش سخت سوزان باد{{سخ}}
{{سخ}}
خویش را ‌آینه‌‌ای دیدم تهی از خویش{{سخ}}
هر زمان نقشی در آن افتد به دست تو{{سخ}}
گاه نقش قدرتت، گه نقش بیدادت{{سخ}}
گاه نقش دیدگان خودپرست تو{{سخ}}
{{سخ}}
گوسپندی در میان گله سرگردان{{سخ}}
آنکه چوپانست ره بر گرگ بگشوده!{{سخ}}
آنکه چوپانست خود سرمست از این بازی{{سخ}}
می زده در گوشه‌‌ای آرام آسوده{{سخ}}
{{سخ}}
می کشیدی خلق را در راه و می‌خواندی{{سخ}}
«آتش دوزخ نصیب کفرگویان باد{{سخ}}
هر که شیطان را به جایم برگزیند، او{{سخ}}
آتش دوزخ به جانش سخت سوزان باد .»{{سخ}}
{{سخ}}
آفریدی خود تو این شیطان ملعون را{{سخ}}
عاصیش کردی او را سوی ما راندی{{سخ}}
این تو بودی، این تو بودی کز یکی شعله{{سخ}}
دیوی اینسان ساختی، در راه بنشاندی{{سخ}}
{{سخ}}
مهلتش دادی که تا دنیا به جا باشد{{سخ}}
با سرانگشتان شومش آتش افروزد{{سخ}}
لذتی وحشی شود در بستری خاموش{{سخ}}
بوسه گردد بر لبانی کز عطش سوزد{{سخ}}
{{سخ}}
هر چه زیبا بود بی رحمانه بخشیدیش{{سخ}}
شعر شد، فریاد شد، عشق و جوانی شد{{سخ}}
عطر گل‌ها شد به روی دشت‌ها پاشید{{سخ}}
رنگ دنیا شد فریب زندگانی شد{{سخ}}
{{سخ}}
موج شد بر دامن مواج رقاصان{{سخ}}
آتش می‌شد درون خم به جوش آمد{{سخ}}
آن چنان در جان می‌خواران خروش افکند{{سخ}}
تا ز هر ویرانه بانگ نوش نوش آمد{{سخ}}
{{سخ}}
نغمه شد در پنجه چنگی به خود پیچید{{سخ}}
لرزه شد بر سینه‌های سیمگون افتاد{{سخ}}
خنده شد دندان مه رویان نمایان کرد{{سخ}}
عکس ساقی شد به جام واژگون افتاد{{سخ}}
{{سخ}}
سحر آوازش در این شب‌های ظلمانی{{سخ}}
هادی گم کرده راهان در بیابان شد{{سخ}}
بانگ پایش در دل محراب‌ها رقصید{{سخ}}
برق چشمانش چراغ رهنورردان شد{{سخ}}
{{سخ}}
هر چه زیبا بود بی رحمانه بخشیدیش{{سخ}}
در ره زیبا پرستانش رها کردی{{سخ}}
آن گه از فریاد‌های خشم و قهر خویش{{سخ}}
گنبد مینای ما را پر صدا کردی{{سخ}}
{{سخ}}
چشم ما لبریز از آن تصویر افسونی{{سخ}}
ما به پای افتاده در راه سجود تو{{سخ}}
رنگ خون گیرد دمادم در نظرهامان{{سخ}}
سرگذشت تیره‌‌ی قوم «ثمود» تو{{سخ}}
{{سخ}}
خود نشستی تا بر آنها چیره شد آنگاه{{سخ}}
چون گیاهی خشک کردیشان ز طوفانی{{سخ}}
تندباد خشم تو بر قوم لوط آمد{{سخ}}
سوختیشان، سوختی با برق سوزانی{{سخ}}
{{سخ}}
وای از این بازی، از این بازی درد آلود{{سخ}}
از چه ما را این چنین بازیچه می‌سازی؟{{سخ}}
رشته‌‌ی تسبیح و در دست تو می‌چرخیم{{سخ}}
گرم می‌چرخانی و بیهوده می‌تازی....{{سخ}}


{{فروغ فرخزاد}}
[[رده:عصیان فروغ فرخزاد]]