نمایش مبدأ برای عشق

{{شعر}}<br />{{ب|بیابانیست '''عشق''' ایدل که پیدا نیست پایانش   |  به منزل کی رسی تا گم نگردی در بیابانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|ندانم '''عشق''' را ملت ولی هر کس که عاشق شد |  مسلمان کافرش میخواند و کافر مسلمانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|نه از کفرم حکایت کن نه از ایمان که عاشق را  | رضای دوست می باید نه کفر است و نه ایمانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|اگر شادی رسد ور غم اگر زخمست ور مرهم  |  اگر رنج است ور راحت بود در '''عشق''' یکسانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|از آن رطل گران خواهم که گر نوشد از آن موری | نیاید در نظر خود گر بود ملک سلیمانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|به من ده ساقی از آن می که تا صبح قیامت هم |  نمی آیند از مستی به خود یک لحظه مستانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|من و درگاه شاهی زین سپس گر فخر میباشد  |  طراز روی مهر و مه غبار و خاک ایوانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|گلستانست '''بیدل''' آتش عشق ای خوش آن آتش | قدم نه گر خلیلی تا ببینی خود گلستانش}}<br />{{پایان شعر}}<br />
{{ویکیپدیا}}