نمایش مبدأ برای عبید زاکانی (قصاید)/چو صبح رایت خورشید آشکار کند

{{سرصفحه
| عنوان = [[عبید زاکانی (قصاید)]]
| مؤلف = عبید زاکانی
| قسمت =(چو صبح رایت خورشید آشکار کند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|چو صبح رایت خورشید آشکار کند|ز مهر قبله‌ی افلاک زرنگار کند}}
{{ب|زمانه مشعله‌ی قدسیان برافروزد|سپهر کسوت روحانیان شعار کند}}
{{ب|خجسته خسرو سیارگان به طالع سعد|دگر عزیمت صحرا و کوهسار کند}}
{{ب|چو خیل ترک که بر لشگر حبش تازد|چو شاه روم که آهنگ زنگبار کند}}
{{ب|به زخم تیغ ممالک‌ستان کشور گیر|هزار رخنه در این نیلگون حصار کند}}
{{ب|جهان حراقه‌ی شب را به تف گرمی صبح|ز تاب شعله‌ی خورشید پر شرار کند}}
{{ب|زمانه دامن افلاک را زلطف شفق|هزار لاله‌ی نورسته در کنار کند}}
{{ب|سپهر عقد ثریا نهاده بر کف دست|بدان امید که در پای شه نثار کند}}
{{ب|صفای صبح دل عاشقان به دست آرد|نسیم باد صبا ساز نوبهار کند}}
{{ب|رسید موسم نوروز و گاه آن آمد|که دل هوای گلستان و لاله‌زار کند}}
{{ب|صبا فسانه‌ی حوران سروقد گوید|چمن حکایت خوبان گلعذار کند}}
{{ب|عروس گل ز عماری جمال بنماید|به ناز جلوه‌کنان عزم جویبار کند}}
{{ب|سحاب گردن و گوش مخدرات چمن|ز فیض خویش پر از در شاهوار کند}}
{{ب|هزار عاشق دلخسته را به یک نغمه|نوای بلبل شوریده بی‌قرار کند}}
{{ب|صبا به هرچه زند دم به پیش لاله و گل|روایت از نفس نافه‌ی تتار کند}}
{{ب|ز ذوق نرگس تر آب در دهان آرد|اگر نگاه در این نظم آبدار کند}}
{{ب|چنار دست برآورده روز و شب چون من|دعای دولت سلطان کامکار کند}}
{{ب|در اینچنین سره فصلی چگویم آنکس را|که ترک باده‌ی جانبخش خوشگوار کند}}
{{ب|کسیکه باده ننوشد چه خوشدلی بیند|دلیکه عشق نورزد دگر چه کار کند}}
{{ب|غلام نرگس آنم که با صراحی می|گرفته دست بتی بر چمن گذار کند}}
{{ب|گهی به بوسه‌ای از لعل او شود قانع|گهی به نقطه‌ای از لعلش اختصار کند}}
{{ب|گهی حکایت عیش گذشته گوید باز|گهی شکایت احداث روزگار کند}}
{{ب|دمی ز نغمه‌ی نی ناله‌ی حزین شنود|دمی به ساغر می چاره‌ی خمار کند}}
{{ب|نه همچو من که درونم بسوزد آتش شوق|چو یاد صحبت یاران غمگسار کند}}
{{ب|کنار من شود از خون دیده مالامال|دل رمیده چو یاد دیار و یار کند}}
{{ب|در این غریبی و آوارگی چنین که منم|مرا به لطف که پرسد که اعتبار کند}}
{{ب|عبید را به از این نیست در چنین سختی|که تکیه بر کرم و لطف کردگار کند}}
{{ب|نه بیش در طلب مال بی‌ثبات رود|نه اعتماد بر این جاه مستعار کند}}
{{ب|به آب توبه ز کار جهان بشوید دست|ز توشه درگذرد گوشه اختیار کند}}
{{ب|به صدق روی دعا همچو جبرئیل امین|به سوی بارگه شاه و شهریار کند}}
{{ب|مگر عنایت شاه جهان ابو اسحاق|دلش به عاطفت خود امیدوار کند}}
{{ب|جمال دنیی و دین آنکه آسمان به لند|غبار درگه او تاج افتخار کند}}
{{ب|یگانه حیدر ثانی که در زمان نبرد|ز تاب حمله‌ی او کوه زینهار کند}}
{{ب|جهان پناها هرکس که بختیار بود|دعای جان تو سلطان بختیار کند}}
{{ب|زمانه نام تو جمشید تاج‌بخش نهاد|فلک خطاب تو خورشیدکان یسار کند}}
{{ب|خرد چو بازو و تیغ تو با خیال آرد|حدیث حیدر کرار و ذوالفقار کند}}
{{ب|به روز معرکه بدخواه در برابر تو|چو روبهیست که با شیر کارزار کند}}
{{ب|حسود جاه تو هرگه که پایه‌ای طلبد|سیاست تو اشارت به پای دار کند}}
{{ب|هزار حاتم طی را به گاه فیض سخا|به نان بحر نوال تو شرمسار کند}}
{{ب|نه جرم در بر عفو تو ناامید شود|نه آز بر در بر تو انتظار کند}}
{{ب|ز حد گذشت جسارت کنون همان بهتر|که بر دعا سخن خویش اختصار کند}}
{{ب|مدار دولت ودین بر جناب جاه تو باد|همیشه تا که فلک بر مدر مدار کند}}
{{ب|بقای عمر تو چندانکه حصر نتواند|هزار سال محاسب اگر شمار کند}}
{{پایان شعر}}