نمایش مبدأ برای صائب تبریزی (ابیات برگزیده)/نومید نیستیم ز احسان نوبهار

{{سرصفحه
| عنوان = [[صائب تبریزی (ابیات برگزیده)]]
| مؤلف = صائب تبریزی
| قسمت =(نومید نیستیم ز احسان نوبهار)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|نومید نیستیم ز احسان نوبهار|هرچند تخم سوخته در خاک کرده‌ایم}}
{{ب|نیست طول عمر را کیفیت عرض حیات|ما به آب تلخ، صلح از آب حیوان کرده‌ایم}}
{{ب|عمر اگر باشد، تماشای اثر خواهید کرد|نعره‌ی مستانه‌ای در کار گردون کرده‌ایم!}}
{{ب|کس زبان چشم خوبان را نمی‌داند چو ما|روزگاری این غزالان را شبانی کرده‌ایم !}}
{{ب|گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده‌ایم|چون زمین، آینه‌ی حسن بهاران شده‌ایم}}
{{ب|نیست یک نقطه‌ی بیکار درین صفحه‌ی خاک|ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟}}
{{ب|پرده بردار ز رخسار خود ای صبح امید|که سیه نامه چو شبهای گناه آمده‌ایم}}
{{ب|ما چو سرواز راستی دامن به بار افشانده‌ایم|آستین چون شاخ گل بر نوبهار افشانده‌ایم}}
{{ب|نیست غیر از بحر، چون سیلاب، ما را منزلی|گرد راه از خویش در آغوش یار افشانده‌ایم}}
{{ب|نیستیم از جلوه‌ی باران رحمت ناامید|تخم خشکی در زمین انتظار افشانده‌ایم}}
{{ب|دست ماگیر ای سبک جولان، که چون نقش قدم|خاک بر سر، دست بر دل، خار در پا مانده‌ایم}}
{{ب|زین بیابان گرمتر از ما کسی نگذشته است|ما ز نقش پا چراغ مردم آینده‌ایم}}
{{ب|یوسف مصر وجودیم از عزیزیها، ولیک|هر که با ما خواجگی از سر گذارد، بنده‌ایم}}
{{ب|هر تلخیی که قسمت ما کرده است چرخ|می نام کرده‌ایم و به ساغر فکنده‌ایم}}
{{ب|خواه در مصر غریبی، خواه در کنج وطن|همچو یوسف، بی گنه در چاه و زندان بوده‌ایم}}
{{ب|حسرت ما را به عمر رفته، چون برگ خزان|می‌توان دانست از دستی که بر هم سوده‌ایم}}
{{ب|چون میوه پخته گشت، گرانی برد ز باغ|ما بار نخل چون ثمر نارسیده‌ایم}}
{{ب|بی عزیزان، مرگ پابرجاست عمر جاودان|ما چو اسکندر دل از آب بقا برداشتیم}}
{{ب|ماداغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم|دور طرب به نشاه‌ی دیگر گذاشتیم}}
{{ب|یک جبهه گشاده ندیدیم در جهان|پوشیده بود، روی به هر در گذاشتیم}}
{{ب|هر کسی تخمی به خاک افشاند و ما دیوانگان|دانه زنجیر در دامان صحرا کاشتیم}}
{{ب|بر دانه‌ی ناپخته دویدیم چو آدم|ما کار خود از روز ازل خام گرفتیم}}
{{ب|نفسی چند که در غم گذراندن ستم است|همچو گل صرف شکر خنده بیجا کردیم}}
{{ب|ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیم|به هر چه شکر نکردیم، یاد آن کردیم}}
{{ب|بنای خانه بدوشی بلند کرده‌ی ماست|قفس نبود که ما ترک آشیان کردیم}}
{{ب|آستین بر هر چه افشاندیم، دست ما گرفت|رو به ما آورد، بر هر چیز پشت پا زدیم}}
{{ب|ما سیه بختان تفاوت را قلم بر سر زدیم|همچو مژگان سر ز یک چاک گریبان برزدیم}}
{{ب|نیست ممکن از پشیمانی کسی نقصان کند|شاخ گل شد دست افسوسی که ما بر سر زدیم}}
{{ب|خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیم|پشت دستی به گل چیده و ناچیده زدیم}}
{{ب|هر دم از ماتم برگی نتوان آه کشید|چار تکبیر برین نخل خزان دیده زدیم}}
{{ب|حاصل ما ز عزیزان سفر کرده‌ی خویش|مشت آبی است که بر آینه‌ی دیده زدیم}}
{{ب|دستش به چیدن سر ما کار تیغ کرد|چون گل به روی هر که درین باغ وا شدیم}}
{{ب|کم نشد در سربلندی فیض ما چون آفتاب|سایه‌ی ما بیش شد چندان که بالاتر شدیم}}
{{ب|آسودگی کنج قفس کرد تلافی|یک چند اگر زحمت پرواز کشیدیم}}
{{ب|داغ عشق تو ز اندازه‌ی ما افزون است|دستی از دور برین آتش سوزان داریم}}
{{ب|دست کوتاه ز دامان گل و پا در گل|حال خار سر دیوار گلستان داریم}}
{{ب|از حادثه لرزند به خود قصر نشینان|ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم}}
{{ب|در تلافی، میوه‌ی شیرین به دامن می‌دهیم|همچو نخل پرثمر، سنگی که بر سر می‌خوریم}}
{{ب|نه دین ما به جا و نه دنیای ما تمام|از حق گذشته‌ایم و به باطل نمی‌رسیم}}
{{ب|دست کرم ز رشته‌ی تسبیح برده‌ایم|روزی نمی‌رود که به صد دل نمی‌رسیم}}
{{ب|منعان گر پیش مهمان نعمت الوان کشند|ما به جای سفره، خجلت پیش مهمان می‌کشیم!}}
{{ب|یوسف به زر قلب فروشان دگرانند|ما وقت خوش خود به دو عالم نفروشیم}}
{{ب|عنان گسسته‌تر از سیل در بیابانیم|به هر طرف که قضا می‌کشد شتابانیم}}
{{ب|نظر به عالم بالاست ما ضعیفان را|نهال بادیه و سبزه‌ی بیابانیم}}
{{ب|چیده‌ایم از دو جهان دامن الفت چون سرو|هر که از ما گذرد آب روان می‌دانیم}}
{{ب|چه فتاده است بر آییم چو یوسف از چاه؟|ما که خود را به زر قلب گران می‌دانیم}}
{{ب|چون صبح، خنده با جگر چاک می‌زنیم|در موج خیز خون، نفس پاک می‌زنیم}}
{{ب|بیاض گردن او گر به دست ما افتد|چه بوسه‌های گلوسوز انتخاب کنیم!}}
{{ب|دشمن خانگی آدم خاکی است زمین|خانه‌ی دشمن خود را ز چه آباد کنیم؟}}
{{ب|پیش ازان کز یکدگر ریزیم چون قصر حباب|خیز تا چون موجه‌ی دریا وداع هم کنیم}}
{{ب|لذت نمانده است در آینده‌ی حیات|از عیشهای رفته دلی شاد می‌کنیم}}
{{ب|خضر با عمر ابد پوشیده جولان می‌کند|ما به این ده روزه عمر اظهار هستی می‌کنیم}}
{{ب|طاعت ما نیست غیر از شستن دست از جهان|گر نماز از ما نمی‌آید، وضویی می‌کنیم}}
{{ب|دارم عقیق صبر به زیر زبان خویش|مانند خضر، تشنه‌ی آب بقا نیم}}
{{ب|دیوانه‌ام ولیک بغیر از دو زلف یار|دیگر به هیچ سلسله‌ای آشنا نیم}}
{{ب|وفا و مردمی از روزگار دارم چشم|ببین ز ساده‌دلیها چه از که می‌جویم}}
{{ب|همان از طاعت من بوی کیفیت نمی‌آید|اگر سجاده‌ی خود در می گلفام می‌شویم}}
{{ب|آن طفل یتیمم که شکسته است سبویم|از آب، همین گریه‌ی تلخی است به جویم}}
{{ب|آن سوخته جانم که اگر چون شرر از خلق|در سنگ گریزم، بتوان یافت به بویم}}
{{ب|دیگران از دوری ظاهر اگر از دل روند|ما ز یاد همنشینان در مقابل می‌رویم}}
{{ب|ما نه زان بیخبرانیم که هشیار شویم|یا به بانگ جرس قافله بیدار شویم}}
{{ب|سرما در قدم دار فنا افتاده است|ما نه آنیم که بر دوش کسی بار شویم}}
{{ب|ما را گزیده است ز بس تلخی خمار|از ترس، بوسه بر لب میگون نمی‌دهیم!}}
{{ب|کار جهان تمامی، هرگز نمی‌پذیرد|پیش از تمامی عمر، خود را تمام گردان}}
{{ب|سودای آب حیوان، بیم زیان ندارد|عمر سبک عنان را، صرف مدام گردان}}
{{ب|همیشه داغ دل دردمند من تازه است|که شب خموش نگردد چراغ بیماران}}
{{ب|دو چشم شوخ تو با یکدیگر نمی‌سازند|که در خرابی هم یکدلند میخواران}}
{{ب|زان چهره‌ی عرقناک، زنهار بر حذر باش|سیلاب عقل و هوش است، این قطره‌های باران}}
{{ب|ایام نوجوانی، غافل مشو ز فرصت|کاین آب برنگردد، دیگر به جویباران}}
{{ب|خفته را گر خفتگان بیدار نتوانند کرد|چون مرا بیدار کرد از خواب، خواب دیگران؟}}
{{ب|گر نخواهی پشت پا زد بر جهان، پایی بکوب|دست اگر نتوانی افشاند آستینی برفشان}}
{{ب|گر به بیداری غرور حسن مانع می‌شود|می‌توان دلهای شب آمد به خواب عاشقان}}
{{ب|پیش ازین، بر رفتگان افسوس می‌خوردند خلق|می‌خورند افسوس در ایام ما بر ماندگان}}
{{ب|نیست آسان خون نعمتهای الوان ریختن|برگریزان مکافات است دندان ریختن!}}
{{ب|سال‌ها گل در گریبان ریختی چون نوبهار|مدتی هم اشک می‌باید به دامان ریختن}}
{{ب|چو گل با روی خندان صرف کن گر خرده‌ای داری|که دل را تنگ سازد، در گره چون غنچه زر بستن}}
{{ب|هیچ همدردی نمی‌یابم سزای خویشتن|می‌نهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن}}
{{ب|این چنین زیر و زبر عالم نمی‌ماند مدام|می‌نشاند چرخ هر کس را به جای خویشتن}}
{{ب|بوسی که ز کنج لب ساقی نگرفتم|می‌بایدم اکنون ز لب جام گرفتن}}
{{ب|چون دست برآرم به گرفتن، که ز غیرت|بارست به من عبرت از ایام گرفتن!}}
{{ب|ز اخوان راضیم تا دیدم انصاف خریداران|گوارا کرد بر من چاه را، از قیمت افتادن}}
{{ب|از دست نوازش تپش دل نشود کم|ساکن نشود زلزله از پای فشردن}}
{{ب|گریزد لشکر خواب گران از قطره‌ی آبی|به یک پیمانه از سر عقل را وا می‌توان کردن}}
{{ب|خط پاکی ز سیلاب فنا دارد وجود ما|چه از ما می‌توان بردن، چه با ما می‌توان کردن؟}}
{{ب|گرفتم این که نظر باز می‌توان کردن|به بال چشم، چه پرواز می‌توان کردن؟}}
{{ب|نمانده از شب آن زلف گر چه پاسی بیش|هنوز درد دل آغاز می‌توان کردن}}
{{ب|قسمت خود بین نمی‌گردد زلال زندگی|ای سکندر، سنگ بر آیینه می‌باید زدن}}
{{ب|جای شادی نیست زیر این سپهر نیلگون|خنده در هنگامه‌ی ماتم نمی‌باید زدن}}
{{ب|زین بیابان می‌برم خود را برون چون گردباد|بیش ازین نتوان غبار خاطر صحرا شدن}}
{{ب|چون سیاهی شد ز مو، هشیار می‌باید شدن|صبح چون روشن شود بیدار می‌باید شدن}}
{{ب|داشتم چون سرو از آزادگی امیدها|من چه دانستم چنین سر در هوا خواهم شدن؟}}
{{ب|هر گنه عذری و هر تقصیر دارد توبه‌ای|نیست غیر از زود رفتن، عذر بیجا آمدن}}
{{ب|دلم ز کنج قفس تا گرفت، دانستم|که در بهشت مکرر نمی‌توان بودن}}
{{ب|بیستون را الم مردن فرهاد گداخت|سنگ را آب کند داغ عزیزان دیدن}}
{{ب|چه می‌پرسی ز من کیفیت حسن بهاران را؟|که چون نرگس سر آمد عمر من در چشم مالیدن}}
{{ب|خوش است فصل بهاران شراب نوشیدن|به روی سبزه و گل همچو آب غلتیدن}}
{{ب|جهان بهشت شد از نوبهار، باده بیار|که در بهشت حلال است باده نوشیدن}}
{{ب|کنون که شیشه‌ی می‌مالک الرقاب شده است|ز عقل نیست سر از خط جام پیچیدن}}
{{ب|ندارم محرمی چون کوهکن تا درد دل گویم|ز سنگ خاره می‌باید مرا آدم تراشیدن}}
{{ب|در عشق پیش بینی، سنگ ره وصال است|شد سیل محو در بحر، از پیش پا ندیدن}}
{{ب|نیست جز پای خم امروز درین وحشتگاه|سرزمینی که زمین‌گیر توان گردیدن}}
{{ب|خاکم به چشم در نگه واپسین مزن|زنهار بر چراغ سحر آستین مزن}}
{{ب|انصاف نیست آیه‌ی رحمت شود عذاب|چینی که حق زلف بود بر جبین مزن}}
{{ب|ز صد هزار پسر، همچو ماه مصر یکی|چنان شود که چراغ پدر کند روشن}}
{{ب|ز عمر، قسمت ما نیست جز زمان وداع|چو آن چراغ که وقت سحر شود روشن}}
{{ب|درین دو هفته که ابر بهار در گذرست|تو نیز دامن امید چون صدف واکن}}
{{ب|دل را به آتش نفس گرم آب کن|ای غافل از خزان، گل خود را گلاب کن}}
{{ب|از آب زندگی به شراب التفات کن|از طول عمر، صلح به عرض حیات کن}}
{{ب|از زخم سنگ نیست در بسته را گزیر|روی گشاده را سپر حادثات کن}}
{{ب|فریب شهرت کاذب مخور چو بیدردان|به جای تربت مجنون مرا زیارت کن!}}
{{ب|این راه دور، بیش ز یک نعره‌وار نیست|ای کمتر از سپند، صدایی بلند کن}}
{{ب|به خاکمال حوادث بساز زیر فلک|به آسیا نتوان گفت گرد کمتر کن}}
{{ب|منمای به کوته نظران چهره‌ی خود را|از آه من ای آینه رخسار حذر کن}}
{{ب|هر چند ز ما هیچکسان کار نیاید|کاری که به همت رود از پیش، خبر کن}}
{{ب|عمر عزیز را به می‌ناب صرف کن|این آب را به لاله‌ی سیراب صرف کن}}
{{ب|هر کس که زر به زر دهد اهل بصیرت است|فصل شکوفه را به می‌ناب صرف کن}}
{{ب|سر جوش عمر را گذراندی به درد می|درد حیات را به می ناب صرف کن}}
{{ب|ساقیا صبح است می از شیشه در پیمانه کن|حشر خواب آلودگان از نعره‌ی مستانه کن}}
{{ب|می‌رود فیض صبوح از دست، تا دم می‌زنی|پیش این دریای رحمت، دست را پیمانه کن}}
{{ب|سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن|گر توانی، آشنایی با نگاه خود مکن}}
{{ب|قبله‌ی من! عکس در شرع حیا نامحرم است|خلوت آیینه را هم جلوه‌گاه خود مکن}}
{{ب|ز باده توبه در ایام نوبهار مکن|به اختیار پشیمانی اختیار مکن}}
{{ب|به استخاره اگر توبه کرده‌ای زاهد|به استخاره دگر زینهار کار مکن}}
{{ب|از خود برون نرفته هوای سفر مکن|این راه را به پای زمین گیر سر مکن}}
{{ب|در قلزمی که ابر کرم موج می‌زند|اندیشه چون حباب ز دامان‌تر مکن}}
{{ب|از شتاب عمر گفتم غفلت من کم شود|زین صدای آب، سنگین‌تر شد آخر خواب من}}
{{ب|صبح بیداری شود گفتم مرا موی سفید|پرده‌ی دیگر شد از غفلت برای خواب من}}
{{ب|نباشم چون ز همزانویی آیینه در آتش؟|که می‌آید برون از سنگ و از آهن رقیب من!}}
{{ب|یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من|با هیچ قفل، راست نیامد کلید من}}
{{ب|مرگ هیهات است سازد از فراموشان مرا|من همان ذوقم که می‌یابند از گفتار من}}
{{ب|به یک خمیازه‌ی گل طی شد ایام بهار من|به یک شبنم نشست از جوش، خون لاله زار من}}
{{ب|در حسرت یک مصرع پرواز بلندست|مجموعه‌ی برهم زده‌ی بال و پر من}}
{{ب|با خرابیهای ظاهر، دلنشین افتاده‌ام|سیل نتواند گذشت از خاک دامنگیر من}}
{{ب|گفتم از پیری شود بند علایق سست‌تر|قامت خم حقله‌ای افزود بر زنجیر من}}
{{ب|یک دل غمگین، جهانی را مکدر می‌کند|باغ را در بسته دارد غنچه‌ی دلگیر من}}
{{ب|جوانی برد با خود آنچه می‌آمد به کار از من|خس و خاری به جا مانده است از چندین بهار از من}}
{{ب|بجز کسب هوا از من دگر کاری نمی‌آید|درین دریای پرآشوب پنداری حبابم من}}
{{ب|به خاک افتم ز تخت سلطنت چون در خمار افتم|چو آید گردن مینا به کف، مالک رقابم من}}
{{ب|دیده‌ی بیدار انجم محو شد در خواب روز|همچنان در پرده‌ی غیب است خواب چشم من}}
{{ب|اندیشه از شکست ندارم، که همچو موج|افزوده می‌شود ز شکستن سپاه من}}
{{ب|کشاکش رگ جان من اختیاری نیست|چو موج، در کف دریا بود اراده من}}
{{ب|به نسیمی ز هم اوراق دلم می‌ریزد|به تامل گذر از نخل خزان دیده‌ی من}}
{{ب|ازان خورند به تلخی شراب ناب مرا|که بی‌تلاش به چنگ آمده است شیشه‌ی من}}
{{ب|من و سیری ز عقیق لب خوبان، هیهات|خشکتر می‌شود از می‌لب پیمانه‌ی من}}
{{ب|عاقبت پیر خرابات ز بی‌پروایی|ریخت پیش بط می سبحه‌ی صد دانه‌ی من}}
{{ب|می‌شود نخل برومند سبکبار از سنگ|سخن سخت، گران نیست به دیوانه‌ی من}}
{{ب|خراب حالی ازین بیشتر نمی‌باشد|که جغد خانه جدا می‌کند ز خانه‌ی من}}
{{ب|ز گریه‌ای که مرا در گلو گره گردد|سپهر سفله کند کم ز آب و دانه‌ی من}}
{{ب|بر لب چاه زنخدان تشنه لب استاده‌ام|آه اگر از سستی طالع نلغزد پای من!}}
{{ب|با کمال ناگواریها گوارا کرده است|محنت امروز را اندیشه‌ی فردای من}}
{{ب|خون می‌خورد کریم ز مهمان سیر چشم|داغ است عشق از دل بی آرزوی من}}
{{ب|گردون سفله لقمه‌ی روزی حساب کرد|هر گریه‌ای که گشت گره در گلوی من}}
{{ب|بر حریر عافیت نتوان مرا در خواب کرد|می‌شناسد بستر بیگانه را پهلوی من}}
{{ب|رفتی و رفت روشنی از چشم و دل مرا|با میهمان ز خانه صفا می‌رود برون}}
{{ب|یک ساعت است گرمی هنگامه‌ی هوس|زود از سر حباب هوا می‌رود برون}}
{{ب|هر تمنایی که پختم زیر گردون، خام شد|زین تنور سرد هیهات است نان آید برون}}
{{ب|دست تا بر ساز زد مطرب، دل ما خون گریست|از زمین ما به ناخن آب می‌آید برون}}
{{ب|غم ز محنت خانه‌ی من شاد می‌آید برون|سیل از ویرانه‌ام آباد می‌آید برون}}
{{ب|هر کجا تدبیر می‌چیند بساط مصلحت|از کمین بازیچه‌ی تقدیر می‌آید برون}}
{{ب|از حوادث هر که را سنگی به مینا می‌خورد|از دل خونگرم ما آواز می‌آید برون}}
{{ب|چون نظر بر حاصل عمر عزیزان می‌کنم|از دل بی‌حاصلم صد آه می‌آید برون}}
{{ب|ناله‌ی ناقوس دارد هر سر مو بر تنم|این سزای آن که از بتخانه می‌آید برون}}
{{ب|داغ بر دل شدم از انجمن یار برون|دست خالی نتوان رفت ز گلزار برون}}
{{ب|مرا هر کس که بیرون می‌کشد از گوشه‌ی خلوت|ستمکاری است کز آغوش یارم می‌کشد بیرون}}
{{ب|بر سیه بختی ارباب سخن می‌گرید|ناله‌ای کز دل چاک قلم آید بیرون}}
{{ب|زنده شد عالمی از خنده‌ی جان پرور او|که گمان داشت وجود از عدم آید بیرون؟}}
{{ب|گر بداند که چه شورست درین عالم خاک|کشتی از بحر خطرناک نیاید بیرون}}
{{ب|نشاه‌ی باده‌ی گلرنگ به تخت است مدام|دولت از سلسله‌ی تاک نیاید بیرون}}
{{ب|آنقدر خون ز لب لعل تو در دل دارم|که به صد گریه‌ی مستانه نیاید بیرون}}
{{ب|هر که داند که خبرها همه در بیخبری است|هرگز از گوشه‌ی میخانه نیاید بیرون}}
{{ب|کسی که می‌نهد از حد خود قدم بیرون|کبوتری است که می‌آید از حرم بیرون}}
{{ب|دلیل راحت ملک عدم همین کافی است|که طفل گریه کنان آید از عدم بیرون}}
{{ب|ز آسمان کهنسال چشم جود مدار|نمی‌دهد، چو سبو کهنه گشت، نم بیرون}}
{{ب|بر لب ساغر ازان بوسه‌ی سیراب زنند|که نیارد سخن از مجلس مستان بیرون}}
{{ب|زلیخا همتی در عرصه‌ی عالم نمی‌یابد|به امید که آید یوسف از چاه وطن بیرون؟}}
{{ب|پرده‌ی عصمت ندارد تاب دست انداز شوق|رو به کنعان کرد از دست زلیخا پیرهن}}
{{ب|خون مرا به گردن او گر ندیده‌ای|در ساغر بلور، می‌ناب را ببین}}
{{ب|از زاهدان خشک مجو پیچ و تاب عشق|ابروی بی اشاره‌ی محراب را ببین}}
{{ب|گر ندیدی شاخ گل را با خزان آمیخته|بر سر دوش من آن دست نگارین را ببین}}
{{ب|دامن فانوس آن وسعت ندارد، ور نه من|گریه‌ها دارم چو شمع انجمن در آستین}}
{{ب|از سکندر صفحه‌ی آیینه‌ای بر جای ماند|تا چه خواهد ماند از مجموعه‌ی ما بر زمین}}
{{ب|آدم مسکین به یک خامی که در فردوس کرد|چاک شد چون دانه‌ی گندم دل اولاد او}}
{{ب|حرف گفتن در میان عشق و دل انصاف نیست|صاحب منزل ازو، منزل ازو، اسباب ازو}}
{{ب|من بسته‌ام لب طمع، اما نگار من|دارد دهان بوسه فریبی که آه ازو!}}
{{ب|باغ و بهار چشم و دل قانع من است|صحرای ساده‌ای که نروید گیاه ازو}}
{{ب|ما ز بوی پیرهن قانع به یاد یوسفیم|نعمت آن باشد که چشمی نیست در دنبال او}}
{{ب|طومار درد و داغ عزیزان رفته است|این مهلتی که عمر درازست نام او}}
{{ب|طلبکار تو دارد اضطرابی در جهانگردی|که پنداری زمین را می‌کشند از زیر پای او}}
{{ب|نمی‌دانم کجا آن شاخ گل را دیده‌ام صائب|که خونم را به جوش آورد رنگ آشنای او}}
{{ب|هرگز نبود رسم ترا خواب صبحگاه|ما را به صد خیال فکنده است خواب تو}}
{{ب|من نیستم حریف زبانت، مگر زنم|از بوسه مهر بر لب حاضر جواب تو}}
{{ب|من آن زمان چون قلم سر ز سجده بردارم|که طی چو نامه شود روزگار فرقت تو}}
{{ب|مکرر بر سر بالین شبنم آفتاب آمد|نشد روشن شود یک بار چشم اشکبار از تو}}
{{ب|به قسمت راضیم ای سنگدل، دیگر چه می‌خواهی|خمار بی‌شراب از من، شراب بی خمار از تو}}
{{ب|چه آرزوی شهادت کنم، که سوخته است|به داغ یاس، جگر گوشه‌ی خلیل از تو}}
{{ب|خاطرات از شکوه‌ی ما کی پریشان می‌شود؟|زلف پر کرده است از حرف پریشان، گوش تو}}
{{ب|درین راه به دل نزدیک، گمراهی نمی‌باشد|که جای سبزه خیزد خضر از صحرای عشق تو}}
{{ب|ذوق وصال می‌گزد از دور پشت دست|گرم است بس که صحبت من با خیال تو}}
{{ب|خواهی حنای پا کن و خواهی نگار دست|من مشت خون خویش نمودم حلال تو}}
{{ب|به بی برگان چنان ای شاخ گل مستانه می‌خندی|که در خواب بهاران است پنداری خزان تو}}
{{ب|حق ما افتادگان را کی توان پامال کرد؟|بوسه‌ی من کارها دارد به خاک پای تو!}}
{{ب|در جبهه‌ی ستاره‌ی من این فروغ نیست|یارب به طالع که شدم مبتلای تو؟}}
{{ب|شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم|با زندگی خوشم که بمیرم برای تو}}
{{ب|دایم به روی دست دعا جلوه می‌کنی|هرگز ندیده است کسی نقش پای تو}}
{{ب|خبر به آینه می‌گیرم از نفس هر دم|به زندگی شده‌ام بس که بدگمان بی تو}}
{{ب|سایه‌ی بال هما خواب گران می‌آرد|در سراپرده‌ی دولت دل بیدار مجو}}
{{ب|بیخودان، از جستجو در وصل فارغ نیستند|قمری از حیرت همان کوکو زند در پای سرو}}
{{پایان شعر}}