نمایش مبدأ برای سنایی غزنوی (قصاید)/شیفته کرد مرا هندوکی همچو پری

{{سرصفحه
| عنوان = [[سنایی غزنوی (قصاید)]]
| مؤلف = سنایی غزنوی
| قسمت =(شیفته کرد مرا هندوکی همچو پری)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|شیفته کرد مرا هندوکی همچو پری|آنچنان کز دل عقل شدم جمله بری}}
{{ب|خوشدلی شوخی چون شاخک نرگس در باغ|از در آنکه شب و روز درو در نگری}}
{{ب|گرمی و تری در طبع هلاک شکرست|او همه گریم و تری و چو تنگ شکری}}
{{ب|گرمی و تری در طبع فزاید مستی|او همه چون شکر و می همه گرمی و تری}}
{{ب|بی لب و پر گهر و چشم کشش می‌خواهم|که بوم چون صدف و جزع به کوری و کری}}
{{ب|تا به گوش دلش آن گوهر خوش می‌شنوی|تا به روی لبش آن روی نکو می‌سپری}}
{{ب|صدهزاران شکن از زلف بر آن توده‌ی گل|صد هزاران دل از آن هر دو به زیر و زبری}}
{{ب|دو سیه زنگی در پیش دو شهزاده‌ی روم|دو نوان نرگس برطرف دو گلبرگ طری}}
{{ب|قد چون سرو که دیدست که روید به چمن|آفتاب و شکر از سر و بن غاتفری}}
{{ب|فوطه‌ای بر سر آن روی چو خورشید که دید|جمع بر تارک خورشید ستاره‌ی سحری}}
{{ب|کرده آن زلف چو تاج از بر آن روی چو عاج|خود نداند چه کند از کشی و بی‌خبری}}
{{ب|شده مغرور بدان حسن ز بی‌عاقبتی|نه غم شادی و انده نه بهی از بتری}}
{{ب|باز کردار همی صید کند دیده و دل|چون خرامید به بازار در آن کبک دری}}
{{ب|گه برین خنده زند گاه بر آن عشوه دهد|خود بهاری که شنیدست بدین عشوه‌گری}}
{{ب|ریشخندی بزند زین صفت و پس برود|من دوان از پس او زار به خونابه گری}}
{{ب|گویم او را که مرا باز خر از غم گوید|سیم داری بخرم ورنه برو ریش مری}}
{{ب|گویم او را که بهای تو ندارم گوید|گنگی و لنگ؟ چرا شعر نگویی نبری}}
{{ب|ببر خواجه براهیم علی ابراهیم|تا ترا صله دهد تا تو ز خواجم بخری}}
{{ب|آنکه گر فی‌المثلش ملک شود بحر و فلک|فلک و بحر به یک تن دهد از بی‌خطری}}
{{ب|آنکه نه چرخ نزادست و نه این چارگهر|یک پسر چون او در دهر سخی و هنری}}
{{ب|جنیان ز آنهمه از شرم نهانند که هیچ|نه ز خود چون تو بدیدند نه اندر بشری}}
{{ب|بنده‌ی لطف و عطای او انسی و جنی|چاکر طبع سخای او بحری و بری}}
{{ب|در کف و فکرت او بخشش و علم علوی|در دل و سیرت او قوت و عدل عمری}}
{{ب|چون صخاورزی صد گنج جهان پر درمی|چون سخن گویی صد بحر خرد پر درری}}
{{ب|شجر و ماه و گهر نیز نخوانمت از آنک|از کف و چهره و زیب از همه زیبنده‌تری}}
{{ب|سال تا سال دهد بار به یک بار درخت|تو به هر مجلس هر روز درختی ببری}}
{{ب|قمر از شمس شود نقصان وز روی تو چون|شمس نقصان شود از بهر چه گویم قمری}}
{{ب|خانه‌ی خورد ز صد گوهر روشن نشود|روشنی عالم از تست چه جای گهری}}
{{ب|رادمردی که همی کوشد با خود به نیاز|مددی او را از بخشش و از کف ظفری}}
{{ب|ارغوان رنگی لیکن به همه جا که رسی|زعفران‌وار غم از طبع جهانی ببری}}
{{ب|ز آسمان مهتری از همت و پاکیزه‌دلی|وز خرد بهتری از دانش و نیکو سیری}}
{{ب|سوختی دشمن خود را ز تف آتش خشم|گر بهشتی به چه در قهر عدو چون سقری}}
{{ب|ای که چون چرخ جهانگرد و به دل محتشمی|وی که چون مهر عطابخش و به کف مشتهری}}
{{ب|زین بلندی به سوی بستان چون رای کنی|غم و شادی دو کس گردی گویی قدری}}
{{ب|از کف جودش حاصل شده طبع جبری|وز پی جبرش باطل شده رای قدری}}
{{ب|ای که چون باد به عالم ز لطافت علمی|وی که چون ابر به گیتی ز سخاوت سمری}}
{{ب|پدرت بود سخی‌تر ز همه لشگر شاه|تو ز کف دایم و در ورزش رسم پدری}}
{{ب|زنده ماندست ز تو رسم پدر در همه حال|این چنین باد کردن پدران را پسری}}
{{ب|قصد درگاه تو زان کردم تا از سر لطف|در چو من شاعر از دیده‌ی حرمت نگری}}
{{ب|قصبی خواهم و دراعه نخواهم زر و سیم|زان که ناید به سر این دو هر دو به پانصد بدری}}
{{ب|ور تو شاهانه مرا هم به گدا خوانی من|سیم نستانمت ار حاجب زرین کمری}}
{{ب|نه نه از طیبت بنده ست هم از روی نیاز|چه برهنه‌ست که نستد ز کسی آستری}}
{{ب|ز آنت گفتم که همی دانم کز خوش سخنی|شکری والله در طبع و به لذت شکری}}
{{ب|همه لطفی و همه همتی و پاک خرد|چون تو ممدوحی و من جای دگر اینت خری}}
{{ب|من سوی درگهت از بهر صلت جستن تو|سست پایی نکنم ار تو کنی سخت سری}}
{{ب|همه از کور همی سرمه‌ی بینش خواهم|همه از هیز همی جویم داروی غری}}
{{ب|شکرلله که ترا یافتم ای بحر سخا|از تو صلت ز من اشعار به الفاظ دری}}
{{ب|اثری نیک بمانیم پس از خود به جهان|سخت زیبا بود از مردم نیکو اثری}}
{{ب|تا به از ماه بود در شرف قدر زحل|تا به از دیو در عمل و چهره پری}}
{{ب|باد چندانت بقا تا تو بهر دفتر عمر|صدهزاران مه نوروز و رجب بر شمری}}
{{ب|بارور باد همه شاخ تو در باغ بقا|زان که در باغ عطا سخت به آیین شجری}}
{{پایان شعر}}

[[رده:قصیده‌های سنایی غزنوی]]