نمایش مبدأ برای سنایی غزنوی (قصاید)/جهان پر درد می‌بینم دوا کو

{{سرصفحه
| عنوان = [[سنایی غزنوی (قصاید)]]
| مؤلف = سنایی غزنوی
| قسمت =(جهان پر درد می‌بینم دوا کو)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو}}
{{ب|ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو}}
{{ب|بهشت عدن را بتوان خریدن|ولیکن خواجه را در کف بها کو}}
{{ب|خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو}}
{{ب|ز بهر نام و جان تا بام یابی|چو برگ توت گشتی توتیا کو}}
{{ب|مگر عقل تو خود با تو نگفتست|قبا گیرم بیلفنجی بقا کو}}
{{ب|درین ره گر همی جویی یکی را|سحر گاهان ترا پشت دوتا کو}}
{{ب|به دعوی هر کسی گوید ترا ام|ولیکن گاه معنی شان گوا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر یتیمست|یتیمی در عرب چون مصطفا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز شیرست|ولی شیری چو حیدر باسخا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر شهیدست|شهیدی چون حسین کربلا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر امامست|امامی چون علی موسی الرضا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز مردست|ولی مردی چو موسی با عصا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم حدیثست|حدیثی چون حدیث مصطفا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز عشقست|ولی عشق حقیقی با خدا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز پیرست|ولی پیری چو خضر با صفا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز حسنست|ولی حسنی چو یوسف دلربا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز دردست|ولی دردی چو ایوب و دوا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز تختست|ولی تخت سلیمان و هوا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز مرغست|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز پیکست|ولی پیکی چو عمر بادپا کو}}
{{ب|سراسر جمله عالم پر ز مرکب|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو}}
{{ب|سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو}}
{{ب|سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سناییشان سنا کو}}
{{ب|سر به سر دعویست مردا مرد معنی دار کو|تیزبینی پاکدستی رهبری عمخوار کو}}
{{ب|کرد اگر معنیست من معنی همی خواهم ز تو|گفت اگر دعویست با حق مر ترا گفتار کو}}
{{ب|باستان دعوی نبود آخر زمان معنی نماند|ور تو گویی هست از این معنی ترا آثار کو}}
{{ب|چون غلیواژند خلقان بر شده نزدیک چرخ|داده آوازی به یاران کی کسان دار کو}}
{{ب|چیستی؟ مرغی ستوری آدمستی بازگو|ور به راه آدمی چون آدمت هنجار کو}}
{{ب|ور طریقست سست داری کو تفکرها و فهم|ور به کوی مردمانی عقل عقل آوار کو}}
{{ب|ور مجسطی‌وار عقلی دور داری از خطا|تجربتهای فنون قبه‌ی زنگار کو}}
{{ب|راه با همره روی همره نگویی تا کجاست|دین اگر بار یار داری مرد مردا یار کو}}
{{ب|ور به شرع سیدی آگاهی از سر خدای|آب حنا بر ترید و سنگ بر رخسار کو}}
{{ب|ور پی بوبکر خواهی رفت بعد از مصطفا|پای بر دندان مار و دست بر دینار کو}}
{{ب|ور به کوی عمری کو داد و کو مشک و مهار|یک دراعه‌ی هفده من ده سال یک دستار کو}}
{{ب|ور در عثمان گرفتی شرم کو و حلم کو|سینه‌ی روشن بدین و دیده‌ی بیدار کو}}
{{ب|ور همی گویی که هستم چاکر شیر خدای|تن فدای تیغ و جان در خدمت دادار کو}}
{{ب|گر تویی شبلی به یک سجده بنه ده روزه خوان|ور جنیدی شست روزه معده‌ی ناهار کو}}
{{ب|ور همی گویی که چون بهلول من دیوانه‌ام|بر نشسته بر پلنگ و در دو دستت مار کو}}
{{ب|اینهمه کردی که گفتم وز همه پرداختی|گاه آن آمد که گویی ای ملک دیدار کو}}
{{ب|ای سنایی گر ترا تا روز محشر در شمار|پیش خوانده گفته را با گفته‌ها کردار کو}}
{{ب|راه دین پیداست لیکن صادق دین‌دار کو|یک جهان معشوق بینم عاشق غمخوار کو}}
{{ب|عالمی پر ذوالخمارست از خمار خواجگی|ای دریغا در جهان یک حیدر کرار کو}}
{{ب|دیو مردم بین که خود را چون ملایک ساختند|با چنین دیوان بگو بند سلیمان‌وار کو}}
{{ب|گر به بوی و رنگ گویی چون گلم پس همچو گل|مر ترا پایی پر از خاک و سری پر خار کو}}
{{ب|معلف اسبان تازی را خران بگرفته‌اند|در چنین تشویش ملک ای زیرکان افسار کو}}
{{ب|گشت پر طوفان ز نااهلان زمانه چون کنم|آن دعای نوح و آن کشتی دریا بار کو}}
{{ب|هست پنجه سال تا تو لاف مردی می‌زنی|پس چو مردان یک دمت بی‌زحمت اغیار کو}}
{{ب|طور هست و «لن ترانی» لیک چون موسی ترا|آن تجلای جلال و وعده‌ی دیدار کو}}
{{ب|پیش ازین در راه دین بد صدهزار اسفندیار|گرد هفت اقلیم اکنون یک سپه‌سالار کو}}
{{ب|یک جهان بوبکر و عثمان و علی بینم همی|آن حیا و حلم و عدل و صدق آن هر چار کو}}
{{ب|در ره هل من مزید عاشقی مرجانت را|آن اناالحق گفتن و آن دجله و آن دار کو}}
{{ب|گر به جنت در به دوزخ رخت بنهی پس ترا|سینه و دیده گهی پر نور و گه پر نار کو}}
{{ب|هم ز وصل و هم ز محنت چون محبان هر زمان|چهره همچون لاله‌زار و دیده لولو بار کو}}
{{ب|بی رجا و خوف گر گویی که هستی خاک و باد|پس بجای باد و خاک آرامش و رفتار کو}}
{{ب|هو دج از معشوق و ربع از عاشقان خالی بماند|در دیار دردمندان یک در و دیار کو}}
{{ب|زین سخن چندان که خواهی خوانده‌ام در گوش عقل|لیکن اندر دهر مردی عاقل و هشیار کو}}
{{ب|رفت گبری پیش گبری گفت هم کیش توام|گبر گفت ار چون منی پس بر میان زنار کو}}
{{ب|تو همی گویی که شب تا روز اندر طاعتم|پس نشان طاعتت بر روی چون دینار کو}}
{{ب|طرفه مرغان بر درخت دین همی نالند زار|اندر آن گلزار جانت را نوای زار کو}}
{{ب|چشم موسی تار شد بر طور غیرت ز انتظار|جلوه‌ی توحید و برق خرمن اشرار کو}}
{{ب|او ریا گر دم فرو بر بست از اسرار شوق|از لب داوود صوتی به ز موسیقار کو}}
{{ب|سالها شد تا چو بلبل جملگی گفتی نکرد|پس چو باز آخر دمی کردار بی‌گفتار کو}}
{{ب|کی نهی در راه هستی تو زمام نیستی|مرده‌ی زنده کجا و خفته‌ی بیدار کو}}
{{ب|گیرمت بوبکر نامت چون نداری صدق او|باری آن دندان مار و زخم آن در غار کو}}
{{ب|چون همی خواهی که عماری بوی بر ساق عرش|در ره اسلام عشق بوذر و عمار کو}}
{{ب|با فرشته صلح کردی ای رفیق مدعی|پس به دارالملک دین با اهرمن پیکار کو}}
{{ب|ور ز راه نیکبختی خلوتی بگزیده‌ای|چون سنایی پس تنت بیکار و جان در کار کو}}
{{ب|هم بدین وزن ای پسر پور خطیب گنجه گفت:|«نوبهار آمد نگارا باده‌ی گلنار کو»}}
{{ب|ای سنایی عاشقی را درد باید درد کو|بار حکم نیکوان را مرد باید مرد کو}}
{{ب|پیش نوک ناوک دلدوز جانان روز حکم|طرقوا گویان جان را بانگ بردا برد کو}}
{{ب|در همه معدن ز تف عشق چون یاقوت و زر|بی‌امید و بیم اشک لعل و روی زرد کو}}
{{ب|نقشبند عقل و جان را در نگارستان عشق|زان می صاف ابد عمر ازل پرورد کو}}
{{ب|محرمان را در حریم عشق چون نامحرمان|کعبه نقش کعبتین و سبحه‌ی مهره‌ی نرد کو}}
{{ب|شب روان را از پی زلف شب و رخسار روز|چون سپیده دم دم صافی و باد سرد کو}}
{{ب|از دی و امروز و فردا گر بگوید جان فرد|پس ترا جان از دی امروز و فردا فرد کو}}
{{ب|از برای انس جان اندر میان انس و جان|یک رفیق هم سرشت و هم دم و هم درد کو}}
{{ب|گر همی دعوی کنی در مجلس افروزی چو شمع|پس برای جمع همچون شمعت از خود خورد کو}}
{{ب|ور کمال ناقصان جویی همی بی علتی|همچو گردون گرد گرد تنت گرداگرد کو}}
{{ب|در زوایای خرابات از چنین مستان هنوز|چند گویی مرد هست ار مرد هست آن مرد کو}}
{{ب|بر درختی کاین چنین مرغان همی دستان زدند|زان درخت امروز شاخ و بیخ و برگ و ورد کو}}
{{ب|ز آتش و باد و ز آب و خاک ایشان یادگار|یک فروغ و یک نسیم و یک نم و یک گرد کو}}
{{پایان شعر}}